Kach

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Kach
כ"ך
Flag of Kach and Kahane Chai.svg
Oprichting 1971
Hoofdkantoor Israël: Hebron en in nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever
Actief in Israël en de Palestijnse Gebieden
Leider Baruch Marzel
Itamar Ben-Gvir
Ideologie Religieus zionisme / Modern-orthodox jodendom
Doelstelling Herstel van de Bijbelse staat Israël, hiertoe wil de organisatie het grondgebied van Israël uitbreiden met de Palestijnse gebieden en een deel van Jordanië en alle Arabieren uitzetten. De organisatie wil ook de Joodse wetten strikt invoeren.[1]
Status In Israël is de organisatie sinds 1994 verboden. De Verenigde Staten, Canada en de Europese Unie hebben de organisatie op hun terreurlijsten geplaatst
Methoden Politieke acties, intimidatie, demonstraties, terreur, gewapende aanslagen en bomaanslagen. De terreur is gericht tegen liberale Joden en Palestijnen
Financiering Donaties

Kach is een Israëlische extreemrechtse buitenparlementaire organisatie, Kahane Chai is een afsplitsing van de Kach. Terreurdeskundigen gaan ervan uit dat beide organisaties inmiddels weer nauw samenwerken en noemen beide daarom in één adem: Kach/Kahane Chai.[bron?] Van 1984 tot en met 1988 was Kach een eenmansfractie in het Israëlisch parlement, de partij werd vertegenwoordigd door Kachleider en -oprichter rabbijn Meir Kahane. Kahane werd vermoord in 1990, hierna spleet de beweging in tweeën: Kach en Kahane Chai. Sinds 1994 zijn beide bewegingen in Israël verboden. De Verenigde Staten[2], Canada[3] en de Europese Unie[4] bestempelen Kahane Chai/Kach als terroristische organisaties.

Kahane Chai en Kach willen het Bijbelse Land van Israël herstellen, hiertoe willen ze het grondgebied van Israël uitbreiden met de Palestijnse gebieden en een deel van Jordanië. Om dit doel te bereiken intimideert Kahane Chai/Kach Arabische inwoners van Israël en oefent ze druk uit op de Israëlische regering. Naast politieke druk omvatten de activiteiten van Kach demonstraties, geweld (gericht tegen Palestijnen en Israëlische regeringsfunctionarissen) en bomaanslagen.

Naamgeving[bewerken]

  • De naam Kach is een Hebreeuwse afkorting van Kahane naar de Knesset, Kahana (la)Knesset (de tweede k wordt aan het eind van een woord een ch; de a heeft geen betekenis).
  • Kahane Chai is Hebreeuws voor Kahane leeft.

Geschiedenis[bewerken]

Verenigde Staten[bewerken]

Meir Kahane werd in 1932 geboren in Brooklyn in een orthodox joodse familie. Nadat hij een paar keer mishandeld was door antisemitische buurtgenoten schreef hij het boek Never again, waarin hij joden opriep tot weerbaarheid, en sloot hij zich aan bij de Betarbeweging. In 1968 richtte hijzelf de Jewish Defense League (JDL) op om de Joodse gemeenschap in New York te beschermen tegen aanvallen van neonazi’s. De Jewish Defense League is een beweging die geweld niet schuwt en in verband wordt gebracht met enkele aanslagen.

Israël[bewerken]

In september 1969 emigreerde Kahane’s naar Israël waar hij in 1971 Kach (Kahane naar de Knesset) oprichtte[1]. Kach zag de oplossing voor het slepende Israëlisch-Palestijnse conflict in het over de grens zetten van de Palestijnen en de Arabische Israëliërs) naar Arabische buurlanden (de zogenoemde ‘transfer’). Kach maakte een uitzondering voor de Druzen en Bedoeïenen, dit zijn weliswaar Arabieren maar zij waren volgens Kach niet anti-Israël en over het algemeen niet bij terreurdaden betrokken. Kach had vooral in Hebron en Kiryat Arba veel sympathisanten, maar ook buiten Israël in Europa en Noord-Amerika. Kahane maakte bij het promoten van zijn politieke ideeën gebruik van de angst voor een nieuwe Holocaust, volgens Kahane moesten de Joden zichzelf voortdurend verdedigen.

In de Knesset[bewerken]

De eerste twee keer dat Kach meedeed aan de Israëlische verkiezingen kreeg de partij maar een paar duizend stemmen, bij lange na niet voldoende voor een plaats in de Knesset. De populariteit van Kach nam toe toen Israël in 1982 een stuk grond overdroeg aan Egypte in het kader van het vredesproces tussen beide landen. De overdracht van het grondgebied stuitte op verzet van de orthodoxe Joodse kolonisten die zich in het gebied gevestigd hadden. De toenmalige Israëlische president Menachem Begin vroeg de orthodoxe rabbijn Kahane om te bemiddelen. Door de ontruiming van de kolonies, het verzet en Kahane's bemiddeling nam de populariteit van Kach toe, in 1984 kreeg Kach met 26.000 stemmen één zetel in de Knesset.[5] Veel kreeg Kahane namens Kach niet voor elkaar, de overige politici lieten hem links liggen. Vrijwel alle Knessetleden liepen de zaal uit als Kahane ging spreken en liepen het Knesset-restaurant uit zodra hij binnenkwam. Wetten en moties die Kahane indiende kwamen nooit tot stemming. In 1985 nam de Knesset een wet aan die maakte dat racistische partijen niet meer aan de Israëlische parlementsverkiezingen mee konden doen. Toen Kahane zijn recht als parlementslid aangreep om in Arabische steden zijn transfer-ideeën te verkondigen, werd hem dat recht ontzegd. In 1988 mocht Kach niet meer aan de verkiezingen meedoen.

Moord op Kahane en zijn zoon[bewerken]

Kach-logo op een stenen muur. De vuist in de davidster staat voor het partijlogo. Het Hebreeuwse onderschrift luidt: Kahane Chai: "Kahane leeft"

In 1990 werd Kahane in New York vermoord door El Sayyid Nosair, een Egyptische moslim. Het leiderschap van Kach ging over naar personen in Hebron en Kiryat Arba. Kahane's zoon, Benjamin Kahane, richtte in Kfar Tapuach (een Israëlische nederzetting op de Westelijke Jordaanoever), de concurrerende beweging Kahane Chai op, Kach en Kahane Chai hielden wel dezelfde doelstelling. Benjamin Kahane werd in 2000 samen met zijn vrouw vermoord door Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever.

Kach in Israël na de moord op Kahane[bewerken]

Bloedbad in de Ibrahimi-moskee[bewerken]

In 1994 werden Kach en Kahane Chai in Israël verboden nadat een radicaal Kach-lid, Baruch Goldstein, op 25 februari 1994 in Hebron de Ibrahimi-moskee binnenviel. Goldstein schoot 29 Arabieren dood en verwondde er ongeveer 150. Deze aanslag in de moskee veroorzaakte grote verontwaardiging en woede in Israël, 80% van de Israëliërs veroordeelde de aanslag, 3%[6] van de bevolking steunde Goldstein. Omdat Kach en Kahane Chai de aanslag niet veroordeelden, werden beide organisaties verboden. Na het verbod bleven de groeperingen ondergronds voortbestaan.

Een Israëlische deserteur, Eden Natan-Zada, die op 4 augustus 2005 op een bus in de buurt van de Israëlische stad Shefa Amr vier Arabische Israëliërs doodschoot, werd enkele jaren verborgen door Kahane Chai in de nederzetting Kfar Tapuach.

Kach en Kahane Chai[bewerken]

Inmiddels gaan terreurdeskundigen ervan uit dat Kach en Kahane Chai als één organisatie samenwerken. Baruch Marzel en Itamar Ben-Gvir zijn de leidinggevende personen binnen de verboden beweging. Zij zaten meerdere malen in de Israëlische gevangenis, met of zonder proces. Leden en sympathisanten van Kach/Kahane Chai zijn de motors achter de uitbreiding van illegale Israëlische nederzettingen in de Westelijke Jordaanoever en bij plannen om de derde joodse tempel te bouwen.

In december 2010 waren Ben-Gvir en Marzel samen met het extreemrechtse Knesset-lid Michael Ben-Ari in Bat Yam aanwezig bij een protestdemonstratie tegen de overname door de 'Arabische vijand' van Joodse meisjes en huizen.[7] Begin die maand was door meer dan 50 [[ultra-orthodoxe en nationaal-religieuze rabbijnen van Israëlische diverse gemeentes een manifest ondertekend met het religieuze verbod om appartementen of land te verkopen of te verhuren aan Arabieren. Een van de initiatiefnemers was opperrabbijn Shmuel Eliyahu van Safed, zoon van Mordechai Eliyahu. [8] Op donderdagavond 23 december verzamelden zich ruim 2000 rechtse aanhangers op het Zionplein in Jeruzalem om hun steun eraan te betuigen. Ben-Ari was er bij en vertelde de menigte onder meer dat linkse politici de enige staat van het Joodse volk zouden willen veranderen in een land voor alle volken, behalve het Joodse.[9]

Navolging[bewerken]

Sinds 2009 is op de gehele Westelijke Jordaanoever het aantal aanvallen op Arabische bezittingen toegenomen, onder vermelding van de term 'price tag'.[10] In navolging van Kach/Kahane Chai hebben jonge Joods-extreemrechtse kolonisten zich verenigd in terroristische groeperingen, zoals Lehava, The Revolt en de ultra-nationalistische Hilltop Youth, waarbij Meir Ettinger, de kleinzoon van Kahane, nauw is betrokken.[11][12] Volgens Shin Bet tekende zich onder de Hilltop Youth een nieuwe anti-zionistische ideologie af.[13][14]

Lehava[bewerken]

Een fanatieke navolger van Meir Kahane is Bentzi Gophstein, een van de organisatoren van de protestdemonstratie in Bat Yam. Hij is actief in de Kach-beweging en leider van de aan Kach gelieerde extreemrechtse jongerengroep Lehava[15] Deze organisatie is tegen assimilatie van Joden en niet-Joden.[16], en tegen de aanwezigheid van christenen in Israël.[17] Begin augustus 2015 riep Gophstein, tijdens een panel voor yeshiva-studenten, op tot het in brand steken van kerken. Volgens een bericht op de Haredi-website Kikar Shabbat, zou hij voorbereid zijn om hiervoor 50 jaar in de gevangenis door te brengen.[18]

Verkiezingen 2019[bewerken]

Voor de verkiezingen van de 21ste Knesset op 9 april 2019 ging de aan de Kach-beweging gelieerde partij Otzma Yehudit een lijstverbinding aan met het Joodse Huis. Dit gebeurde mede op aandrang van premier Benjamin Netanyahu.[19]

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]