Goesj Etsion

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Goesj Etsion / Gush Etzion
גוש עציון
Israëlische nederzetting Vlag van Israël
Goesj Etsion
Goesj Etsion
Situering
Land Israël / Palestina
Locatie Westelijke Jordaanoever
District (mechoz) Judea en Samaria
Gouvernement Gouvernement Bethlehem
Coördinaten 31° 39′ NB, 35° 9′ OL
Detailkaart
Groene Lijn, Israëlische Westoeverbarrière en nederzettingen bij Goesj Etsion
Groene Lijn, Israëlische Westoeverbarrière en nederzettingen bij Goesj Etsion
Foto's
Tunnel to Gush Etzion.jpg
Portaal  Portaalicoon   Israël

Goesj Etsion / Gush Etzion (Hebreeuws: גוש עציון) is een Israëlisch nederzettingsblok ten zuidwesten van Bethlehem. Het is in 1967 gesticht op de door Israël bezette Westelijke Jordaanoever in het Palestijnse Gouvernement Bethlehem.[1] Het blok omvat 19 nederzettingen, gemeenschappen en outposts (illegale onderkomens op nabijgelegen land ter voorbereiding op annexatie bij een nederzetting).

Voorgeschiedenis[bewerken]

Gedurende het Britse mandaat over Palestina (24 juli 1922 - 15 mei 1948), vestigde zich hier in 1927 een groep religieuze joodse immigranten te vestigen die zich op bijbelse tradities baseerden. Dit mislukte vanwege fysische omstandigheden. Daarna werden nog drie pogingen gedaan. Uiteindelijk waren er, met de stichting van Kfar Etzion in 1943, vier van elkaar verschillende gemeenschappen.[2]

Nadat er geen overeenstemming was over het voorgestelde Delingsplan voor Palestina, Resolutie 181 Algemene Vergadering Verenigde Naties van november 1947, braken overal in het Britse Mandaatgebied Palestina rellen en gevechten uit tussen Arabische Palestijnen en Joodse militante groepen.

Tijdens de aanval van Palmach-militanten op de wijk Katamon ten zuiden van Jeruzalem in april 1948, blokkeerden bewoners en soldaten uit de nederzetting van Goesj Etsion de weg van Hebron naar Jeruzalem voor het Arabisch Legioen en legden er hinderlagen aan. In de gevechten die hierop volgden, kwamen 240 strijders en kolonisten om.[3][4] [5]

Op 14 mei 1948 werd door David Ben Goerion de staat Israël uitgeroepen. In de daaropvolgende Arabisch-Israëlische Oorlog van 1948 veroverde Israël 77% van Palestina en werd de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem door Transjordanië bezet. De vier joodse gemeenschappen waren in die oorlog verwoest.

In de Zesdaagse Oorlog van juni 1967 veroverde Israël de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem op Jordanië en werd een wapenstilstand-bestandsgrens vastgesteld, de Groene Lijn. Daarop keerden sommige kolonisten naar de plek in het nu door Israël militair bezette gebied terug.

Israëlische nederzettingen[bewerken]

Vanaf die tijd, 1967, liet Israël (illegale) Joodse nederzettingen bouwen op het bezette Palestijnse grondgebied, waaronder Goesj Etsion[6]

Ook bouwde Israël de Westoeverbarrière afwijkend van de afgesproken Groene Lijn in het bezette gebied, waardoor de bestaande Palestijnse dorpen geïsoleerd en gescheiden werden van hun landbouwgrond, wijn- en olijfboomgaarden en andere delen van de Westelijke Jordaanoever. Israël beschouwt deze nederzettingen als behorend bij Israël, legde voor de inwoners ervan tunnels en wegen aan (zie foto) en stelde militaire checkpoints (controleposten) in. Onder de bestuurlijke Israëlische Regionale Raad van Gush Etzion zijn intussen 19 nederzettingen gesticht, waarvan Betar Illit de grootste is, en outposts (waaronder Bat Ayin, Kfar Etzion en Kedar). Er is daarmee een blok van nederzettingen gevormd waarmee Palestijnse stadjes als Nahalin ingesloten worden. Intussen is de nederzetting Goesj Etsion uitgegroeid tot 30.000 Israëlische inwoners.[bron?]

Verenigde Naties[bewerken]

De bouw van nederzettingen in bezet gebied werd op 22 maart 1979 door de Veiligheidsraad met Resolutie 446 Veiligheidsraad Verenigde Naties veroordeeld met verwijzingen naar voorgaande resoluties en de Conventies van Genève.

Oslo-Akkoorden[bewerken]

In 1993 werden de Oslo-akkoorden gesloten tussen Israël en de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO), waarbij een tijdspad werd afgesproken van de vorming van Palestijns zelfbestuur onder de Palestijnse Autoriteit naar een onafhankelijke Palestijnse staat. Het Israëlische zou zich in fases uit de Palestijnse gebieden terugtrekken

Doorgaande uitbreidingen op Palestijns grondgebied[bewerken]

Ondanks internationale veroordelingen, diverse conflicten met de Palestijnse Autoriteit en de daaropvolgende vredesbestanden bleef Israël doorgaan met de bouw en uitbreiding van nederzettingen in bezet Palestijns gebied. Op 6 juni 2014 bouwde het Gush Etzion Regional Council in overleg met het Kiryat Arba Council twee outposts (o.a. Oz VeGaon) op verklaard 'state-land'. Volgens hun zeggen was dit als antwoord op het doden van drie tieners in de voorafgaande maand, en bedoeld om het Goesj Etzion Blok onder Israëlische soevereiniteit te krijgen. Tegelijkertijd bouwden ook inwoners van Ma'ale Adummim nieuwe outposts.[7]

Op 31 augustus 2014 werd een Israëlisch plan bekend om 400 hectare van omliggende dorpen te onteigenen en te annexeren om daarop nederzettingen te bouwen.[8]

Met het oog op annexatie bij Israël en de legalisatie van outposts werd, op verzoek van een van de nieuwe Likoedleden van de Knesset, in mei 2015 een bezoek gebracht aan het 'Etzion Blok'[9]

In mei 2015 werd ook bekend, dat een leegstaand kerkelijk landgoed met bebouwing, gelegen nabij het Arroub-vluchtelingenkamp tussen Hebron en Gush Etzion, drie jaar geleden door een Amerikaanse miljonair is opgekocht[10], geholpen door en in samenwerking met een kolonistenbond van de Jeruzalem Raad die gespecialiseerd is in het opkopen van Arabisch landgoed, en dat dit in het geheim verbouwd zou worden tot een nieuwe Joodse nederzetting; er is reeds een jaar aan gewerkt. De Israëlische autoriteiten zullen een onderzoek instellen naar de gang van zaken betreffende de aankoop.[11]

Zie ook[bewerken]