Seinhuis

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Het voormalige seinhuis van het station Brugge (België), gebouwd in 1939
Het seinhuis van Station Rannoch
Seinhuis nabij station Alkmaar.

Een seinhuis of een verkeersleidingspost is bouwwerk waar spoorwegbeambten het spoorverkeer regelen door het bedienen seinen, wissels en andere zaken die deel uitmaken van een spoorweg.

Seinhuizen worden steeds minder gebruikt omdat hiermee slechts een klein deel van een spoorwegnet wordt bediend, bijvoorbeeld enkele seinen, of een deel van een emplacement. Deze kleinschaligheid stamt uit de tijd van de klassieke beveiliging.

Tegenwoordig vindt bediening van het spoorwegnet voornamelijk plaats vanuit verkeersleidingsposten, waar de verkeersleiding gevestigd is. Meerdere treindienstleiders bedienen er alle elementen in een groot gebied. Moderne verkeersleidingsposten zijn computergestuurd, andere verkeersleidingsposten werken met relais.

België[bewerken]

In België is railinfrastructuurbeheerder Infrabel bezig aan een concentratieplan. Sinds eind 2006 is er op nationaal niveau één verkeersgeleidingcentrum ('Traffic Control'). Van 2005 tot 2012 wordt het aantal seinhuizen teruggebracht van 368 tot 31, met 11 plaatselijke seinhuizen die bewaard blijven maar vanop afstand bediend zullen kunnen worden. Eind 2008 waren al enkele controlecentra met geïnformatiseerde seinsturing in dienst (Brugge, Luik, Namen, Mol, Nijvel...), en was het totale aantal al gereduceerd tot 269.

Nederland[bewerken]

Het Nederlandse spoorwegnet wordt grotendeels bediend vanuit dertien posten in Alkmaar, Amersfoort, Amsterdam, Arnhem, Den Haag, Eindhoven, Groningen, Maastricht, Roosendaal, Rotterdam en Rotterdam Goederen (Kijfhoek), Utrecht en Zwolle.