Allegorie (letterkunde)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een allegorie in de literatuur is een metafoor die door het gehele gedicht, verhaal of boek wordt volgehouden. Bekende allegorieën zijn:

De Bataefsche Spiegel - allegorie op de vrede
Claes Jansz. Visscher, 1615

In een allegorie worden abstracte begrippen voorgesteld als personen (Jaloezie, Dood, Deugd enz.). In de middeleeuwen was de allegorie vooral didactisch van aard: men kon zich de begrippen als personen voorstellen en ze aldus beter doorgronden.

Ook in de beeldende kunst komt de allegorie voor.

Zie ook[bewerken]