Centre National des Indépendants et Paysans

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Politiek in Frankrijk

Politiek in Frankrijk
Bestuurlijke indeling
Regering van Frankrijk (huidige)
President (lijst)
Premier van Frankrijk
Ministers van Buitenlandse Zaken
Ministers van Binnenlandse Zaken
Ministers van Defensie
Ministers van Financiën
Ministers van Justitie
Senaat (lijst)
Assemblée Nationale (lijst)
Politieke partijen
Secretaris-generaal Élysée

Portaal  Portaalicoon  Politiek
Portaal  Portaalicoon  Frankrijk

Het Centre National des Indépendants et Paysans (CNIP), Nederlands: Nationaal Centrum van Zelfstandigen en Boeren, is een voormalige Franse partij. Tegenwoordig maakt het CNIP deel uit van de Union pour un Mouvement Populaire van president Nicolas Sarkozy.

Geschiedenis[bewerken]

Het CNIP (of CNI) ontstond in 1951 na een fusie van het Centre National des Indépendants (CNI), de Parti Paysan (PP) en de Parti Républicain de la Liberté (PRL) van Paul Antier en Michel Clemenceau[1]. Door de fusie van deze drie partijen kwam er een einde aan de verdeeldheid van centrum-rechts. De CNIP ontpopte zich onder leiding van Antoine Pinay tot een belangrijke partij. Bij de parlementsverkiezingen van 1951 14,6% van de stemmen, goed voor 108 zetels. De CNIP nam deel aan de Troisième Force-coalitie (de anti-communistische partijen). Pinay werd in 1952 zelfs premier (Président du Conseil). Joseph Laniel van de CNIP was van 1953 tot 1954 premier. René Coty, een andere partijprominent, werd op 22 december 1953 met 477 stemmen in de dertiende ronde van de presidentsverkiezingen tot president gekozen. Zijn tegenkandidaat, de socialist Marcel-Edmond Naegelen, kreeg 329 stemmen.

Aan het begin van de jaren '50, dus kort na de oprichting, was de partij op haar hoogtepunt, doch de partij raakte hierna al snel in verval. De voornaamste reden was de nederlaag die het Franse leger bij Dien Bien Phu (Vietnam) van maart/mei 1954 die plaats vond toen er een CNIP president (René Coty) en een CNIP premier (Joseph Laniel) aan de macht waren. Premier Laniel moest als gevolg van de nederlaag bij Dien Pien Phu aftreden (19 juni 1954).

Verval en herstel[bewerken]

De partij verkreeg bij de parlementsverkiezingen van 2 januari 1956 maar 2,7% van de stemmen, goed voor maar 21 zetels! De CNIP steunde, ondanks aanvankelijke aarzeling[2], de machtsaanvaarding van generaal Charles de Gaulle in juni 1958. Op 5 oktober 1958 keurden CNIP afgevaardigden in het Parlement van Frankrijk (Parlement de France) de nieuwe grondwet van de Vijfde Franse Republiek goed. Bij de parlementsverkiezingen van november 1958 herstelde CNIP zich en vrekreeg 13,7% van de stemmen, goed voor 132 zetels in de Franse Nationale Vergadering. Eén van de CNIP-kandidaten die in de Franse Nationale Vergadering (Assemblée Française) werd gekozen was Jean-Marie Le Pen, de latere leider van het extreemrechtse Front National (Nationaal Front). Het CNIP was tot aan de parlementsverkiezingen van 1962 de tweede partij grootste partij van Frankrijk[3]. De nog steeds populaire Antoine Pinay was tot 1960 minister van Economische Zaken. In 1959 voerde Pinay een succesvolle monetaire hervorming door.

In 1962 stapte het CNIP uit de regering uit onvrede over het eurosceptische beleid van president Charles de Gaulle, maar ook over diens aspiraties om een presidentieel stelsel te vestigen. Een aantal vooraanstaande leden van het CNIP (o.a. de toenmalige minister van Economische Zaken Valéry Giscard d'Estaing) stapte uit de partij en richtten de Républicains Indépendants (Republikeinse Onafhankelijken) op, die de nauwe samenwerking met de Union pour la Nouvelle République (UNR) van De Gaulle wilden voortzetten.

Voor de parlementsverkiezingen van november 1962 vormde het CNIP een alliantie met de Christendemocratische Mouvement Républicain Populaire (MRP). Zowel het CNIP en de MRP waren voor Europese integratie. Het CNIP en de MRP leden echter een flinke nederlaag. CNIp kreeg 28 zetels (-104 zetels!) in de nieuwe Franse Nationale Vergadering. De pro-Gaullistische partijen UNR, Union Démocratique du Travail (UDT) en Républicains Indépendants (RI) behaalden de meerderheid en kort hierna werd het presidentieel stelsel goedgekeurd. CNIP en MRP weigerden echter met de centrum-linkse partijen (SFIO e.a.) samen te werken en besloten De Gaulle te blijven steunen.

In 1965 vormden het CNIP en de MRP een alliantie onder de naam Centre Démocrate. Bij de parlementsverkiezingen van maart 1967 behaalde het CD 40 zetels. Op 13 september 1967 gingen CNIP en MRP op in het CD. In 1968 werd CNIP echter heropgericht. Als zelfstandige partij wist zij sindsdien geen zetels meer te veroveren in het Franse parlement. Wel wist zij steeds kandidaten op de lijsten van de UNR (en haar opvolgers Rassemblement pour la République en Union pour un Mouvement Populaire) en de Union Démocratie Française (UDF) te plaatsen. Van 1979 tot 1987 was Philippe Malaud voorzitter en van 1987 tot 1992 was Yvon Briant voorzitter van het CNIP. Ondanks het feit dat het CNIP kandidaten plaatst op de lijst van de RPR/UMP, was er aan het eind van de jaren '80 sprake van nauwe samenwerking met het extreemrechtse Front National van Jean-Marie Le Pen. Van samenwerking werd echter afgezien en het CNIP verbond zich met de RPR/UMP, ofschoon er soms CNIP-kandidaten op lijsten van het Front National verschijnen.

Heden[bewerken]

Tegenwoordig maakt het CNIP deel uit van de Union pour un Mouvement Populaire van president Nicolas Sarkozy. De CNIP is in het Franse parlement vertegenwoordigd met acht parlementariërs [4], die allen deel uitmaken van de UMP-fractie. Voor de presidentsverkiezingen van 2007 schoof het CNIP Jean-Michel Jardry, vicevoorzitter der partij, naar voren als mogelijke presidentskandidaat voor de UMP, maar Sarkozy, de huidige president van Frankrijk, bleek populairder. Nadat Sarkozy was verkozen tot officiële presidentskandidaat van de UMP, sprak Jardry zijn steun uit voor Sarkozy.

Voorzitsters van het CNIP is de jonge Annick du Roscoät en Marie-Caroline Mérand.

Ideologie[bewerken]

Het CNIP is een conservatief-liberale partij die in de traditie staat van de in 1901 door Léon Gambetta en Raymond Poincaré opgerichte rechts-republikeinse Alliance Démocratique. De partij is voor Europese integratie (en tegen het door Franse eurosceptische politici voorgestelde "Europa van de Naties"), behoud van de traditionele normen en waarden en (met name in het verleden) tegen de uiterst linkse partijen. Binnen de partij is de centrum-rechtse groepering het sterkst, maar er is ook sterke uiterst rechtse groep.

Jeugdbeweging[bewerken]

De jeugdbeweging van het CNIP heet Jeunese Indépendants ("Jonge Onafhankelijken") en wordt geleid door Marie-Caroline Mérand.

Externe links[bewerken]


Bronnen, noten en/of referenties
  1. Zoon van oud-premier Georges Clemenceau
  2. Roger Duchet was één van de twijfelaars, maar besloot Charles de Gaulle uiteindelijk toch te steunen
  3. De grootste partij was de Union pour la Nouvelle République (Unie voor de Nieuwe Republiek), de Gaullistische partij die 189 zetels kreeg
  4. Waaronder Philippe Dominati, Christian Vanneste, Édouard Leveau, Jérôme Rivière en Gilles Bourdouleix