Darfur (regio)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Het Darfurgebied

De regio Darfur (ook wel Darfoer of Darfour), in het Arabisch دار فور wat "rijk van de Fur" betekent, is een regio in het westen van Soedan, ten oosten van Tsjaad. Deze regio is sinds 1994 in drie federale staten verdeeld: Gharb-Darfur, Janub-Darfur en Shamal-Darfur. Daarvoor was het een van de bestuurlijke regio's van Soedan. Sinds 2003 is Darfur het toneel van een gewapend conflict en een ten gevolge hiervan ontstane humanitaire crisis.

Geografie[bewerken]

Het Darfurgebied is ongeveer 490 000 km² groot en wordt bevolkt door zo'n 3,1 miljoen mensen. Het grenst aan Libië, Tsjaad en de Centraal-Afrikaanse Republiek. Het is grotendeels een woestijnachtige hoogvlakte met het Marrahgebergte (Jebel Marra) en een reeks vulkanische bergen met een hoogte tot 3000 meter in het midden van de regio. Het noorden bestaat grotendeels uit een zandwoestijn (Sahara), het midden is deel van de Sahel terwijl het zuiden door een bos wordt bedekt.

De belangrijkste steden zijn Al-Fashir, Nyala en Al-Junaynah (Geneina).

Economie en demografie[bewerken]

De economie bestaat grotendeels uit marginale landbouw, waarbij granen, fruit, tabak en vee in het drogere noorden wordt geteeld. De belangrijkste etnische groepen zijn de Fur, waarnaar de regio genoemd is, een etnisch Afrikaans volk, en de Arabische Baggara. Daarnaast komen hier de Afrikaanse Massaleit en de Zaghawa voor.

Gedurende de geschiedenis zijn de relaties tussen de Afrikaanse en Arabische bewoners gespannen geweest. Het was een centrum van de slavenhandel, waarbij het een doorvoercentrum was voor slaven naar de Arabische markt. Ook zijn de economische belangen van de twee groeperingen met elkaar in strijd; de Arabieren zijn vooral nomaden terwijl de Afrikanen vaste nederzettingen hebben wat tot conflicten geleid heeft met betrekking tot water en de toegang tot weidegebied.

Geschiedenis[bewerken]

Het eerste volk waarvan bekend was dat zij de Darfur bewoonden, waren de Daju, zij leefden hier van de eerste eeuw voor Christus tot in de veertiende eeuw, toen de Tungur binnenvielen en hier een koninkrijk stichtten en de islam introduceerde.

De sultans van de Tungur trouwden met de lokale Fur. Sultan M. Solaiman, die regeerde van circa 1596 tot circa 1637, wordt beschouwd als de stichter van de Keira-dynastie. Darfur werd een belangrijke macht in de Sahel. Onder de heerschappij van de Keira werden de grenzen in het oosten verlegd tot aan de rivier de Atbarah. Het sultanaat trok immigranten aan vanuit Bornu en Bagirmi.

In 1874 werd het land door Egypte ingenomen en tot provincie gemaakt. Nadat de buurprovincie Kordofan in 1883 was veroverd door de zelfverklaarde Mahdi, de Soedanees Mohammed Ahmad ibn Abd Allah, gaf de Egyptische gouverneur zich over om bloedvergieten te voorkomen. Na de overwinning van de Britten op de Mahdisten in 1898 werd Darfur een semi-autonoom sultanaat onder Egyptisch-Brits bestuur. De laatste sultan kwam in 1916 in verzet tegen het Britse Rijk en werd gedood. Darfur werd bij het door de Britten bestuurde Anglo-Egyptisch Soedan gevoegd. Het werd onderdeel van de republiek Soedan bij de onafhankelijkheid in 1956.

In 1994 werd de Darfur opgesplitst in drie federale staten; Noord- (Shamal), Zuid- (Janub) en West-(Gharb) Darfur. De hoofdstad van Noord-Darfur is Al-Fashir; die van Zuid-Darfur is Nyala en die van West-Darfur is Al-Junaynah.

Het conflict vanaf 2003[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Conflict in Darfur voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In 2003 kwam er een gewelddadige opstand tegen het Soedanese bewind in Khartoem. De regering bombardeert de bevolking vanuit de lucht en bewapent Arabische burgermilities die volgens sommigen genocide plegen op de Afrikaanse bevolking. Volgens informatie van de Verenigde Naties zijn tussen 2003 en 2008 300.000 mensen om het leven gekomen. [1]

Ecologie[bewerken]

Darfur

De Arabische gom wordt gewonnen van de Acacia senegal een boom waaronder de boeren hun gierst verbouwen. Doordat de woestijn steeds verder optrekt onder andere door de grote druk van het vee, is het proces van natuurlijke verjonging tot stilstand gekomen. Hierdoor wordt het zand niet meer vastgelegd, en ontstaat stuivend zand. Dit is indicatief voor de belasting waar de natuur onder dreigt te bezwijken.

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties