Diazomethaan

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Diazomethaan
Structuurformule en molecuulmodel
Structuurformule van diazomethaan
Structuurformule van diazomethaan
Molecuulmodel van het diazomethaanmolecule
Molecuulmodel van het diazomethaanmolecule
Algemeen
Molecuulformule
     (uitleg)
CH2N2
IUPAC-naam diazomethaan
Andere namen diazirine, diazoniummethylide
Molmassa 42.04 g/mol
SMILES
C=[N+]=[N-]
InChI
1S/CH2N2/c1-3-2/h1H2
CAS-nummer 334-88-3
EG-nummer 206-382-7
PubChem 9550
Waarschuwingen en veiligheidsmaatregelen
Toxisch
[1]
H-zinnen R45[1]
P-zinnen S53 - S45[1]
Carcinogeen Mogelijk (categorie 2)[1]
EG-Index-nummer 006-068-00-8
Fysische eigenschappen
Dichtheid 1,45[2] g/cm³
Smeltpunt -145[2] °C
Kookpunt -23[2] °C
Waar mogelijk zijn SI-eenheden gebruikt. Tenzij anders vermeld zijn standaardomstandigheden gebruikt (298,15 K of 25 °C, 1 bar)
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde
Diazomethaan synthese op laboratoriumschaal

Diazomethaan is de organische verbinding met als brutoformule CH2N2. In pure vorm is diazomethaan bij kamertemperatuur een geel gas, maar de verbinding wordt vrijwel uitsluitend als oplossing in diethylether gebruikt. Diazomethaan is de eenvoudigste en een van de meest gebruikte diazoverbindingen. Diazomethaan is giftig en gevoelig voor explosie.

Inhoud

Gebruik en bereiding [bewerken]

CH2N2 wordt gewoonlijk bereid als oplossing in diethylether en toegepast om carbonzuren om te zetten in hun methylesters of in hun homoloog (zoals in de Arndt-Eistert-synthese). De stof reageert onmiddellijk met een carbonzuur tot de methylester, waarbij distikstof ontsnapt:

R—COOH + CH2N2 → R-COOCH3 + N2

In de Buchner-Curtius-Schlotterbeck-reactie (1885) reageert diazomethaan met een aldehyde tot een keton. Diazomethaan wordt ook regelmatig gebruikt als bron voor carbeen en in 1,3-dipolaire cycloaddities.

Diazomethaan wordt op laboratoriumschaal bereid in mmol-hoeveelheden (1 mmol diazomethaan = 42 mg) uit Diazald (N-methyl-N-nitroso-p-tolueensulfonamide) of uit MNNG (1-methyl-3-nitro-1-nitrosoguanidine). Een oplossing van Diazald in diglyme en diethylether reageert met een warme, waterige oplossing van natriumhydroxide, waarbij het gevormde CH2N2 via destillatie verzameld kan worden. Diazomethaan wordt vrijgemaakt uit diethylether-oplossingen van MNNG als een oplossing van kaliumhydroxide bij lage temperatuur wordt toegevoegd. Diazomethane precursors

Een andere mogelijke bron voor diazomethaan is de basische hydrolyse van N-nitroso-N-methylureum.

CH2N2 reageert met een basische oplossing van D2O, waarbij het gedeutereerde derivaat CD2N2 gevormd wordt.

Gehaltebepaling [bewerken]

De concentratie van diazomethaan kan op twee verschillende manieren worden bepaald. Een mogelijkheid is een overmaat benzoëzuur toevoegen in koude diethylether. De overmaat benzoëzuur wordt bepaald met behulp van een zuur-basetitratie met natriumhydroxide. De andere methode berust op spectrometrie: bij een golflengte van 410 nm bedraagt de extinctiecoëfficiënt van diazomethaan in diethylether 7,2.

Verwante verbindingen [bewerken]

Van diazomethaan is een groot aantal derivaten bekend, waaronder:

  • Het zeer stabiele (CF3)2CN2 (kookpunt 12–13 °C)[3]
  • (C6H5)2CN2 (smeltpunt 29–30 °C).[4]
  • (CH3)3SiCHN2, een commercieel in oplossing beschikbare stof die fungeert als bron voor CH2N2 in methylerings-reacties.[5] Deze stof reageert veel langzamer dan diazomethaan met carbonzuren, maar is veel stabieler en beter hanteerbaar.
  • C6H5C(H)N2, een rode vloeistof met een kookpunt kleiner dan 25 °C bij een druk van 0.1 mm Hg.[6]

Veiligheid [bewerken]

Diazomethaan kan toxisch werken via inademen of contact met de huid en ogen (TLV 0.2ppm). Symptomen gaan van pijn op de borst, hoofdpijn, een "slap gevoel", tot in ernstige gevallen bewusteloosheid..[7] CH2N2 kan exploderen bij contact met glazen slijpstukken of bij verwarming tot ongeveer 100.0 °C. Als gevolg van deze risico's moet gebruikgemaakt worden van speciaal, krasvrij glaswerk en een veiligheidsscherm.

Zie ook [bewerken]

Externe links [bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b c d Gegevens van diazomethaan in het European Chemical Substances Information System (ESIS)
  2. a b c (en) Gegevens van diazomethaan in de GESTIS-stoffendatabank van het Duitse Institut für Arbeitsschutz der Deutschen Gesetzlichen Unfallversicherung (IFA) (geraadpleegd op 20 maart 2009) (JavaScript vereist)
  3. W.J. Middleton, D.M. Gale: Bis(Trifluoromethyl))diazomethane, Organic Synthesis 6, pag. 161 (1988)
  4. L.I. Smith, K.L. Howard: Diphenyldiazomethane, Organic Synthesis 3, pag. (1955)
  5. T. Shioiri, T. Aoyama, S. Mori: Trimethylsilyldiazomethane, Organic Synthesis 8, pag. 612
  6. X. Creary: Tosylhydrazone Salt Pyrolyses: Phenydiazomethanes, Organic Synthesis 7, pag. 438 (1990)
  7. Muir, GD (ed.) 1971, Hazards in the Chemical Laboratory, The Royal Institute of Chemistry, London.