Het Faeröers (Faeröers: "Føroyskt", IPA: [ˈføːɹɪst]) is een Noord-Germaanse of Scandinavische taal die door ruim 48.000 mensen wordt gesproken (gegevens 2007).[1] Het is een van de twee officiële talen van de Faeröer (de andere is het Deens).
Het Faeröers behoort samen met het IJslands tot de westelijke of eiland-Scandinavische talen. Sprekers van het Faeröers en sprekers van de talen van het eigenlijke Scandinavië, Deens, Noors en Zweeds, kunnen elkaar niet zo goed verstaan. Het Faeröers wordt geschreven met het Latijnse alfabet, waaraan verschillende tekens zijn toegevoegd: Á/á, Í/í, Ó/ó, Ú/ú, Ý/ý, Ð/ð (edh), Ø/ø en Æ/æ. De letters c, q, w, x en z worden niet gebruikt.
De speciale letter edh (ð) wordt op verschillende manieren uitgesproken. Meestal is hij stom.
De structuur van het Faeröers lijkt erg op die van het IJslands. Enige verschillen zijn:
- etymologiserende schrijfwijze: de spelling van het Faeröers wijkt, in tegenstelling tot die van het IJslands, zeer sterk af van de uitspraak. De spelling werd in 1846 door V.U. Hammarshaimb vastgelegd. Dankzij de etymologiserende spelling kunnen Faeröerders en IJslanders elkaars taal zonder moeite lezen.
- dialecten: het IJslands kent nauwelijks dialecten, terwijl het Faeröers juist een grote verscheidenheid aan dialecten heeft.
- fonologie: in het Faeröers ontbreken de dentale fricatieven (Engels th, IJslands þ) - deze zijn net als in het Deens, Noors en Zweeds verdwenen.
- purisme: het Faeröers heeft net als het IJslands een sterke puristische stroming gekend, maar in het Faeröers, met name in de spreektaal, zijn toch aanmerkelijk meer (Deense) leenwoorden doorgedrongen.
| Bronnen, noten en/of referenties
|
