Matamata (schildpad)
| Matamata (schildpad) | |||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
|||||||||||||||
| Taxonomische indeling | |||||||||||||||
|
|||||||||||||||
| Soort | |||||||||||||||
| Chelus fimbriatus Schneider, 1783 |
|||||||||||||||
Afbeeldingen Matamata (schildpad) op  Wikimedia Commons
|
|||||||||||||||
|
|||||||||||||||
De matamata[1] (Chelus fimbriatus) is een middelgrote schildpadsoort uit de familie slangenhalsschildpadden (Chelidae). Het is de enige soort uit het monotypische geslacht Chelus.[2]
Inhoud |
Uiterlijke kenmerken [bewerken]
De matamata kenmerkt zich door een dusdanig goede camouflage dat hij daaraan ook eenvoudig te herkennen is; het is een dier met een zeer brede, lange en platte nek. De hals is ongeveer even lang als het schild en is bedekt met grote huidfranjes, vooral twee aan weerszijden van de kop, zodat dit een vormloos uiterlijk krijgt. De grote, driehoekige en platte kop kan niet in het schild worden opgeborgen, zoals alle bij halswenders (Pleurodira) het geval is. De schildlengte is ongeveer 45 centimeter en het schild is vrij plat qua vorm. Het rugpantser, met op elke hoornplaat een bult, zodat het drie bultige kielen heeft, is ruw en concentrisch gegroefd. Het is donkerbruin tot grauwbruin van kleur, maar vaak zo begroeid met algen, dat het dier op een met algen begroeide steen lijkt. Het relatief kleine buikpantser is geelbruin van kleur. De ogen zijn erg klein en de snuit is verlengd tot een slurf. De schildpad steekt deze net boven water om adem te halen. De matamata eet alleen vlees en vis.
Voorkomen en habitat [bewerken]
De matamata komt voornamelijk voor in de Amazonebekken; Bolivia, centraal en noordelijk Brazilië, Colombia, Ecuador, Frans-Guyana, Guyana, Peru, Suriname en Venezuela. De habitat bestaat uit rustig stromende rivieren, en meren met ondiep en niet te snel stromend water, een modderige bodem en enige vegetatie. De matamata leeft in water met een pH van 4,5 tot 5,5, en de schildpad is voornamelijk schemer- en nachtactief.
Algemeen [bewerken]
Het opmerkelijke aan deze schildpad is dat hij vrijwel altijd onder water blijft, zonnen doet deze soort niet. De matamata komt zelden op het land en toch kan dit dier niet goed zwemmen.[3] Wel kan over de bodem gewandeld worden, en heeft de matamata een extra buffer door de lange nek en verlengde neuspunt. Zodra het dier in diep water terecht komt kan hij echter verdrinken. Op het menu staan voorbij zwemmende prooien als kleine visjes, ongewervelden en soms amfibieën, die 's nachts worden gevangen. Vermoed wordt dat ook in het water terechtgekomen vogeltjes en knaagdieren worden gegrepen. Als een prooi binnen bereik is, hapt de schildpad toe, spert de bek open en vergroot de keel, waardoor de prooi naar binnen gezogen wordt.
Trivia [bewerken]
In juli 2006 werden er in Blijdorp 5 jonge matamatas geboren.
Bronvermelding [bewerken]
|
Referenties
Bronnen |
| Geslachten van de familie slangenhalsschildpadden of Chelidae (soortenlijst) |  |
|---|---|
|
Acanthochelys · Chelodina · Chelus · Elseya · Elusor · Emydura · Hydromedusa · Mesoclemmys · Myuchelys · Phrynops · Platemys · Pseudemydura · Rheodytes · Rhinemys |
|
Zie de categorie Chelus fimbriatus van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
