Protocollen van de wijzen van Sion

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Protocollen van de wijzen van Sion is een fictief "verslag" van een vergadering van joodse leiders, die in 1897 zou hebben plaatsgevonden in Bazel. Deze joodse leiders (wijzen van Sion) zouden bijeen zijn gekomen om de christelijke maatschappij omver te werpen. Ook zouden zij plannen hebben gesmeed voor een joodse wereldheerschappij; de “Protocollen” beschrijven tot in detail hoe deze verwezenlijkt zou moeten worden. Het geschrift werd en wordt daarom graag geciteerd door antisemieten om er het “joodse gevaar” mee aan te tonen.

Omdat de vrijmetselarij ook genoemd wordt in de Protocollen, is dit voor sommigen een bewijs dat er een Joods-maçonnieke samenzwering bestaat.

Voorgeschiedenis[bewerken]

De oorsprong ligt in een tegen de Franse keizer Napoleon III gericht strijdschrift, getiteld: Dialoog in de hel tussen Montesquieu, Napoleon III en Machiavelli. Dit werd geschreven in 1864 (en uitgegeven in Brussel) door de naar België uitgeweken Franse advocaat Maurice Joly, die hiermee de machtshonger, anti-sociale ideeën en imperialistische houding van Napoleon III hekelde. Via een Russische diplomaat kwam de tekst veel later onder de aandacht van de Ochrana, de Russische geheime dienst, die het uitstekend kon gebruiken in zijn politiek om de joden aan te wijzen als zondebok voor de rampzalige toestanden op dat moment in het Russische Rijk.

Samenstelling van de Protocollen[bewerken]

Men selecteerde ongeveer de helft van de tekst van dit geschrift, verving daar overal Napoleon III door joden en Frankrijk door wereld, en voegde er nog een aantal stukken tekst van eigen makelij aan toe.[bron?] In die tijd, het eind van de 19e eeuw, kwam de beweging van het zionisme op gang en de Russische opstellers van de Protocollen speelden hier handig op in. Men beweerde dat bijeenkomsten en congressen die Theodor Herzl, onder anderen, organiseerde in werkelijkheid bijeenkomsten van joodse samenzweerders waren die plannen smeedden om de wereld in hun macht te krijgen.

In 1905 werd het pamflet in Rusland gepubliceerd door de Rus Sergej Niloes, een agent van de Ochrana. Russische conservatieven en ook de Russisch-orthodoxe Kerk gebruikten onmiddellijk deze Protocollen als rechtvaardiging voor hun antisemitische doeleinden. Al snel werd echter duidelijk dat de Protocollen verzonnen waren.

Invloed[bewerken]

Gedurende de hele 20e eeuw hebben antisemitische bewegingen in Duitsland, Oost-Europa, de Verenigde Staten en in verschillende Arabische landen met grote gretigheid van de Protocollen gebruikgemaakt, ten behoeve van antisemitische maatregelen om het joodse gevaar in te dammen. Bij verschillende uitingen van antisemitisme, ook tegenwoordig nog, duiken de Protocollen steeds weer op. Een actueel voorbeeld is het handvest van de Palestijnse beweging Hamas, waar veelvuldig uit de Protocollen van Sion geciteerd wordt om de “zionistische samenzwering” aan te tonen. In het Midden-Oosten wordt door velen niet getwijfeld aan de echtheid van de Protocollen en die zijn dan ook op grote schaal verkrijgbaar als “historische literatuur”.[1]

De bekende Egyptische TV serie Ruiter zonder paard (Arabisch: Farisson Bila Jawad) is gebaseerd op de Protocollen. In het kort gaat de 41-delige serie over een joodse samenzwering tegen het christendom. Het doel van de samenzwering is de vernietiging van het christendom. De serie is geproduceerd door de Egyptische staatstelevisie en werd rond het jaar 2000 uitgezonden door zeventien verschillende zenders in Arabische landen. De Nederlandse minister Jaap de Hoop-Scheffer klaagt in 2002 bij de Egyptische ambassadeur over het antisemitische karakter van de serie. Hij meent dat de serie nadelig is voor het vredesproces in het Midden-Oosten.

Uitgaven[bewerken]

Een Amerikaanse uitgave van de Protocollen werd in 1920 gesponsord door de autofabrikant en uitvinder van de lopende band, Henry Ford, onder de titel The International Jew (De Internationale Jood). In 1927 bood hij echter publiekelijk zijn excuses aan, gaf hij toe dat het om een vervalsing ging en gaf hij opdracht om verdere uitgave stop te zetten. Hij sprak later echter wel zijn waardering uit voor nazi-Duitsland.[2]

Een meermaals uitgegeven versie is de Franstalige versie van R. Lambelin vanaf november 1967 door Faëz Ajjaz bij de Presses Islamiques de Beyrouth[3]. Ajjaz beweerde correspondent te zijn van het Franse persagentschap AFP[4] en men vermoedt dat hij een Syriër is die nauwe banden onderhield met Saoedi-Arabië en zowel islamisten als Palestijnse terroristen in Libanon. De uitgever heeft andere antisemitische boeken op zijn lijst staan en wordt door het Belgisch gerecht ook in verband gebracht met extreemrechts in Vlaanderen (Westland New Post, de Bende van Nijvel en Latinus)[5]. Ajjaz zou ook wapens geleverd hebben aan de extreemlinkse en Palestijnse terreurbewegingen in Libanon.

Hoofdstukken van het boek[bewerken]

  • Protocol I: De hoofddoctrine
  • Protocol II: Economische oorlogen
  • Protocol III: Overwinningsmethoden
  • Protocol IV: Materialisme vervangt religie
  • Protocol V: Despotisme en moderne vooruitgang
  • Protocol VI: Overnametechniek
  • Protocol VII: Wereldwijde oorlogen
  • Protocol VIII: Provisionele regering
  • Protocol IX: Heropvoeding
  • Protocol X: Voorbereiding op macht
  • Protocol XI: De totalitaire staat
  • Protocol XII: Controle over de pers
  • Protocol XIII: Afleidingen
  • Protocol XIV: Aanval op religie
  • Protocol XV: Meedogenloze onderdrukking
  • Protocol XVI: Hersenspoeling
  • Protocol XVII: Machtsmisbruik
  • Protocol XVIII: Gevangenname van tegenstanders
  • Protocol XIX: Heersers en mensen
  • Protocol XX: Financieel programma
  • Protocol XXI: Leningen en krediet
  • Protocol XXII: De macht van goud
  • Protocol XXIII: Indoctrinatie van respect
  • Protocol XXIV: Kwaliteiten van de heerser

Literatuur[bewerken]

  • David Aaranovitch, Voodoo Histories. The Role of the Conspiracy Theory in Shaping Modern History (2009)
Referenties