Protocollen van de wijzen van Sion
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
De Protocollen van de wijzen van Sion is een gefantaseerd "verslag" van een vergadering van joodse leiders, die in 1897 zou hebben plaatsgevonden in Bazel.
Deze joodse leiders (wijzen van Sion) zouden bijeen zijn gekomen om de christelijke maatschappij omver te werpen. Ook zouden zij plannen hebben gesmeed voor een joodse wereldheerschappij.
De 'Protocollen' beschrijven tot in detail hoe deze verwezenlijkt had moeten worden. Het geschrift werd en wordt daarom graag geciteerd door antisemieten om er het 'joodse gevaar' mee aan te tonen.
Omdat de vrijmetselarij ook genoemd wordt in de Protocollen, is dit voor sommigen een bewijs dat er een Joods-Maçonnieke samenzwering zou zijn.
Inhoud |
[bewerken] Voorgeschiedenis
De oorsprong ligt in een tegen de Franse keizer Napoleon III gericht strijdschrift, getiteld: Dialoog in de hel tussen Montesquieu, Napoleon III en Machiavelli. Dit werd geschreven in 1864 (en uitgegeven in Brussel) door de naar België uitgeweken Franse advocaat Maurice Joly, die hiermee de machtshonger, anti-sociale ideeën en imperialistische houding van Napoleon III hekelde. Via een Russische diplomaat kwam de tekst veel later onder de aandacht van de Ochrana, de Russische geheime dienst, die het uitstekend kon gebruiken in haar politiek om de joden aan te wijzen als zondebok voor de rampzalige toestanden op dat moment in het tsaristische Rusland.
[bewerken] Vervaardiging van de Protocollen
Men selecteerde ongeveer de helft van de tekst van dit geschrift, verving daar overal ‘Napoleon III’ door ‘joden’ en ‘Frankrijk’ door ‘wereld’, en voegde er nog een aantal stukken tekst van eigen makelij aan toe. In die tijd, het eind van de 19e eeuw, kwam de beweging van het zionisme op gang en de Russische opstellers van de 'protocollen' speelden hier handig op in. Men deed het voorkomen dat de bijeenkomsten en congressen die onder andere Theodor Herzl organiseerde in werkelijkheid bijeenkomsten van joodse samenzweerders waren die plannen smeedden om de wereld in hun macht te krijgen.
In 1905 werd het pamflet in Rusland gepubliceerd door de Rus Sergej Niloes, een agent van de Ochrana. Russische conservatieven en ook de Russisch orthodoxe kerk gebruikten onmiddellijk deze protocollen als 'rechtvaardiging' voor hun antisemitische doeleinden. Maar het werd al snel duidelijk dat deze 'protocollen' het gefantaseerde werk waren van antisemieten die hiermee de rechtvaardiging wilden aantonen voor hun eigenlijke jodenhaat. Gedurende de hele 20e eeuw hebben antisemitische bewegingen in Duitsland, Oost-Europa, de VS en in verschillende Arabische landen met grote gretigheid van deze protocollen gebruikgemaakt, ten behoeve van anti-semitische maatregelen om het 'joodse gevaar' in te dammen. Bij verschillende uitingen van antisemitisme, en ook tegenwoordig nog, duiken deze protocollen steeds weer op. Een actueel voorbeeld is het handvest van de Palestijnse beweging Hamas, waar veelvuldig uit de 'Protocollen van Sion' geciteerd wordt om de 'zionistische samenzwering' aan te tonen. In het Midden-Oosten wordt over het algemeen niet getwijfeld aan de echtheid van de protocollen en zijn deze dan ook op grote schaal verkrijgbaar als 'historische literatuur'.
Een Amerikaanse uitgave van de Protocollen werd in 1920 gesponsord door de autofabrikant en uitvinder van de lopende band Henry Ford, onder de titel The International Jew (De Internationale Jood). In 1927 biedt hij echter publiekelijk zijn excuses aan, geeft toe dat het om een vervalsing gaat en geeft opdracht om verdere uitgave stop te zetten. Hij sprak later echter wel zijn waardering uit voor Nazi-Duitsland[1].
[bewerken] Hoofdstukken van het boek
- Protocol I: De hoofddoctrine
- Protocol II: Economische oorlogen
- Protocol III: Overwinningsmethoden
- Protocol IV: Materialisme vervangt religie
- Protocol V: Despotisme en moderne vooruitgang
- Protocol VI: Overnametechniek
- Protocol VII: Wereldwijde oorlogen
- Protocol VIII: Provisionele regering
- Protocol IX: Heropvoeding
- Protocol X: Voorbereiding op macht
- Protocol XI: De totalitaire staat
- Protocol XII: Controle over de pers
- Protocol XIII: Afleidingen
- Protocol XIV: Aanval op religie
- Protocol XV: Medogenloze onderdrukking
- Protocol XVI: Hersenspoeling
- Protocol XVII: Machtsmisbruik
- Protocol XVIII: Gevangenname van tegenstanders
- Protocol XIX: Heersers en mensen
- Protocol XX: Financieel programma
- Protocol XXI: Leningen en krediet
- Protocol XXII: De macht van goud
- Protocol XXIII: Indoctrinatie van respect
- Protocol XXIV: Kwaliteiten van de heerser
[bewerken] Externe link
Bronnen, noten en/of referenties:
