Rally van Monte Carlo

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Rally van Monte Carlo
Een oud Monte Carlo rallyschild
Een oud Monte Carlo rallyschild
Statistieken in het Wereldkampioenschap rally
Land Vlag van Monaco Monaco
Startplaats Gap (huidige)
Ondergrond Asfalt
Aantal edities 82
Rally in het WK 1973 - 2008, 2012 -
Eerste editie 1911
Winnaar Vlag van Frankrijk Henri Rougier
Eerste editie in WK 1973
Winnaar Vlag van Frankrijk Jean-Claude Andruet
Laatste editie 2014
Winnaar Vlag van Frankrijk Sébastien Ogier
Meeste overwinningen Vlag van Frankrijk Sébastien Loeb (7)
Portaal  Portaalicoon   Wereldkampioenschap rally

De Rally van Monte Carlo, officieel bekend onder de naam Rallye Automobile de Monte-Carlo, is een rallyevenement gehouden aan de Franse Riviera in het Vorstendom Monaco. De rally wordt ieder jaar georganiseerd door de Automobile club de Monaco, die ook de Grand Prix Formule 1 van Monaco organiseert, en werd in 1911 voor het eerst verreden.

De rally was van 1970 tot en met 1972 onderdeel van het Internationaal kampioenschap voor constructeurs, en werd vervolgens in het inaugurele seizoen in 1973 een ronde van het Wereldkampioenschap rally; een plek die het deed behouden tot aan het seizoen 2008. Van 2009 tot 2011 werd het een ronde van de Intercontinental Rally Challenge, maar keerde vanaf 2012 op de kalender van het WK.

Geschiedenis[bewerken]

Henri Rougier en de winnende Turcat-Méry, voorafgaand aan de inaugurele Rally van Monte Carlo
Polygoon-journaal over de Rally van Monte Carlo in 1949

De Rally van Monte Carlo is een van de oudste en beroemdste rally ter wereld; de eerste editie vond plaats in 1911. Het oorspronkelijke idee kwam van Prins Albert I van Monaco, om hiermee voornamelijk de concurrentie aan te gaan met dé rivaliserende badplaats Nice. Via een automobielrally, die doelbewust plaatsvond in januari om te laten zien dat het weer op dat moment ook mild kon zijn, werd er getracht meer publiek aan te trekken naar het kleine vorstendom. Daarnaast was het de bedoeling de laatste autotechniek uit te dagen met de zware omstandigheden die de rally met zich mee bracht. Een eventuele overwinning zou zowel voor de rijder als voor het automerk veel publiciteit opleveren. Het wordt tegenwoordig vernomen dat Gabriel Vialon en Antony Noghes de grondleggers van de rally zijn. De Sociéte des Bains de Mer financierde de eerste editie in 1911, waar slechts 23 deelnemers aan de start kwamen. Het jaar daarop was dit aantal echter verviervoudigd, en zo kreeg het voor het eerst een internationale naam. De rally had van 1913 tot en met 1923 echter een onderbreking. Met uitzondering van de periode tijdens de Tweede Wereldoorlog, is het evenement een jaarlijks terugkerende gebeurtenis in januari. De rally is in dit verloop echter nog twee keer geannuleerd; in 1957 en 1974.

De Mini Cooper die midden jaren zestig triomfeerde in de rally

De meeste controversiële editie vond plaats in 1966, toen de fabrieksingeschreven Mini Coopers van Timo Mäkinen, Rauno Aaltonen en Paddy Hopkirk na afloop van een 1-2-3 finish gediskwalificeerd werden in verband met koplampen die volgens de organisatie niet gehomologeerd waren. Ook de als vierde geplaatste Ford Cortina van Roger Clark moest ditzelfde lot bekopen, waardoor Pauli Toivonen in een Citroën DS plots de overwinning in handen kreeg geschoven. De controverse die hierover ontstond, heeft in de jaren erna het krediet van de rally geschaad, maar dat heeft zich uiteindelijk wel weer weten te herstellen.

Tussen 1970 en 1972 stond de rally op de kalender van het Internationaal kampioenschap voor constructeurs. Toen dit kampioenschap werd samengevoegd in het nieuwe Wereldkampioenschap rally, die zijn inauguratie kende in het seizoen 1973, kreeg de Rally van Monte Carlo de eer als openingswedstrijd te dienen, en was daarmee dus de allereerste WK-rally. Het evenement wist deze plaats te behouden en was daarom lange tijd de traditionele seizoensopener van het WK. Tot aan het seizoen 2008 maakte de rally deel uit van het wereldkampioenschap. Onenigheid tussen de organisatie van de rally en de promotor van het WK, die de commerciële rechten van het kampioenschap in handen hebben, deed de langdurige relatie uiteindelijk breken. Niet lang daarna maakte het evenement de overstap naar de Intercontinental Rally Challenge; een kampioenschap dat in zekere zin gezien werd als een tegenhanger van het huidige WK rally. Het door Eurosport geïnitieerde kampioenschap deed Monte Carlo ook aanwijzen als seizoensopener. Van de 2010 editie werd er voor het eerst in de geschiedenis van de sport, live-televisieverslag gedaan van alle verreden klassementsproeven. De organisatie kondigde aan in 2011 ook deel uit te maken van het IRC; het evenement vierde in dat jaar zijn 100-jarige bestaan. De rally keerde in 2012 terug als openingsronde van het WK rally.

De Franse rallyrijder Sébastien Loeb is in het aantal overwinningen recordhouder. In 2013 won hij de rally voor de zevende keer. Tommi Mäkinen, Walter Röhrl en Sandro Munari zijn allen goed voor vier individuele overwinningen. Jean Trévoux won ook vier keer, echter werd een keer gedeeld eerste, en eenmalig deed hij het als navigator.

Sinds 1998 kent de Rally van Monte Carlo ook een variant, in de vorm van de Rallye Monte-Carlo Historique, waar enkel auto's vóór bouwjaar 1973 worden toegelaten tot deelname aan het evenement. Deze rally start net zoals vroeger in diverse steden binnen Europa, en eindigt in Monte Carlo. De start vindt doorgaans een paar weken na het origineel plaats.

Wedstrijdkarakteristieken[bewerken]

Nachtproeven en winterse omstandigheden kenmerken het evenement traditioneel

De rally wordt doorgaans in januari gehouden, waardoor er vaak in winterse omstandigheden wordt gereden. De rally, die zich van nature op asfalt plaatsvindt, kent vandaar ook een afwisseling in een ijzige (zwart ijs onder meer) en sneeuwachtige ondergrond. De gladheid is dan ook geregeld een struikelpunt voor de deelnemers. Deze mix van ondergrond maakt het ook moeilijk een specifieke bandenkeus te maken en kan daarom voordeel op het ene wegdek opleveren, terwijl het nadeel geeft op een ander. De rally telt ook vele bekende klassementsproeven, waaronder die van La Bollène-Vésubie naar Sospel, of vice versa, die verreden wordt over smalle bergweggetjes die een groot aantal haarspeldbochten kent. In deze route bereiken ze op het hoogste punt van de klassementsproef de top van de Col de Turini, waar ieder jaar een massa aan mensen zich verzamelen om de rijders voorbij te zien komen. Deze proef maakt ook deel uit van een ander karakteristiek van de rally; nachtproeven. In recente jaren werd dit principe er een aantal keer uitgehaald, maar in de laatste paar edities is het weer een bekend fenomeen geworden van de rally. Ook is het stratencircuit van Monaco een aantal keer gebruikt in de vorm als showproef, voor het laatst in de editie van 2008.

Om het idee van uithoudingsvermogen te wekken, werd de rally in vroegere jaren gestart in verschillende Europese steden. De eerste etappe bestond daarom uit een concentratie rit (buiten de tijdwaarneming) naar Monte Carlo, waar de rally de dag erna officieel van start ging. Dit werd tot in de jaren negentig gehanteerd.

Lijst van winnaars[bewerken]

Deelnemers aan de tweede editie van de rally in 1912
Een Nederlands equipe deelnemend aan de rally in 1934
Hannu Mikkola actief tijdens de 1986 editie van de rally, de laatste onder Groep B reglementen
Voormalig winnaar Bruno Saby actief tijdens de 1989 editie van het evenement
Carlos Sainz door een haarspeldbocht tijdens de rally in 1999
Marcus Grönholm actief tijdens de 2004 editie van de rally
In 2008 greep Sébastien Loeb naar een record van vijf overwinningen
Bryan Bouffier op weg naar de overwinning in 2011
Petter Solberg actief tijdens de 2012-editie, toen de rally terugkeerde in het WK
Editie Seizoen Rijder Navigator Auto
82 2014 Vlag van Frankrijk Sébastien Ogier Vlag van Frankrijk Julien Ingrassia Volkswagen Polo R WRC
81 2013 Vlag van Frankrijk Sébastien Loeb Vlag van Monaco Daniel Elena Citroën DS3 WRC
80 2012 Vlag van Frankrijk Sébastien Loeb Vlag van Monaco Daniel Elena Citroën DS3 WRC
79 2011 Vlag van Frankrijk Bryan Bouffier Vlag van Frankrijk Xavier Panseri Peugeot 207 S2000
78 2010 Vlag van Finland Mikko Hirvonen Vlag van Finland Jarmo Lehtinen Ford Fiesta S2000
77 2009 Vlag van Frankrijk Sébastien Ogier Vlag van Frankrijk Julien Ingrassia Peugeot 207 S2000
76 2008 Vlag van Frankrijk Sébastien Loeb Vlag van Monaco Daniel Elena Citroën C4 WRC
75 2007 Vlag van Frankrijk Sébastien Loeb Vlag van Monaco Daniel Elena Citroën C4 WRC
74 2006 Vlag van Finland Marcus Grönholm Vlag van Finland Timo Rautiainen Ford Focus RS WRC 06
73 2005 Vlag van Frankrijk Sébastien Loeb Vlag van Monaco Daniel Elena Citroën Xsara WRC
72 2004 Vlag van Frankrijk Sébastien Loeb Vlag van Monaco Daniel Elena Citroën Xsara WRC
71 2003 Vlag van Frankrijk Sébastien Loeb Vlag van Monaco Daniel Elena Citroën Xsara WRC
70 2002 Vlag van Finland Tommi Mäkinen Vlag van Finland Kaj Lindström Subaru Impreza WRC2001
69 2001 Vlag van Finland Tommi Mäkinen Vlag van Finland Risto Mannisenmäki Mitsubishi Lancer Evo 6.5
68 2000 Vlag van Finland Tommi Mäkinen Vlag van Finland Risto Mannisenmäki Mitsubishi Lancer Evo VI
67 1999 Vlag van Finland Tommi Mäkinen Vlag van Finland Risto Mannisenmäki Mitsubishi Lancer Evo VI
66 1998 Vlag van Spanje Carlos Sainz Vlag van Spanje Luís Moya Toyota Corolla WRC
65 1997 Vlag van Italië Piero Liatti Vlag van Italië Fabrizia Pons Subaru Impreza WRC97
64 1996 Vlag van Frankrijk Patrick Bernardini Vlag van Frankrijk Bernard Occelli Ford Escort RS Cosworth
63 1995 Vlag van Spanje Carlos Sainz Vlag van Spanje Luís Moya Subaru Impreza 555
62 1994 Vlag van Frankrijk François Delecour Vlag van Frankrijk Daniel Grataloup Ford Escort RS Cosworth
61 1993 Vlag van Frankrijk Didier Auriol Vlag van Frankrijk Bernard Occelli Toyota Celica Turbo 4WD
60 1992 Vlag van Frankrijk Didier Auriol Vlag van Frankrijk Bernard Occelli Lancia Delta HF Integrale
59 1991 Vlag van Spanje Carlos Sainz Vlag van Spanje Luís Moya Toyota Celica GT-Four
58 1990 Vlag van Frankrijk Didier Auriol Vlag van Frankrijk Bernard Occelli Lancia Delta Integrale 16V
57 1989 Vlag van Italië Miki Biasion Vlag van Italië Tiziano Siviero Lancia Delta Integrale
56 1988 Vlag van Frankrijk Bruno Saby Vlag van Frankrijk Jean-François Fauchille Lancia Delta HF 4WD
55 1987 Vlag van Italië Miki Biasion Vlag van Italië Tiziano Siviero Lancia Delta HF 4WD
54 1986 Vlag van Finland Henri Toivonen Vlag van Verenigde Staten Sergio Cresto Lancia Delta S4
53 1985 Vlag van Finland Ari Vatanen Vlag van Verenigd Koninkrijk Terry Harryman Peugeot 205 Turbo 16
52 1984 Vlag van Duitsland Walter Röhrl Vlag van Duitsland Christian Geistdörfer Audi quattro A2
51 1983 Vlag van Duitsland Walter Röhrl Vlag van Duitsland Christian Geistdörfer Lancia Rally 037
50 1982 Vlag van Duitsland Walter Röhrl Vlag van Duitsland Christian Geistdörfer Opel Ascona 400
49 1981 Vlag van Frankrijk Jean Ragnotti Vlag van Frankrijk Jean-Marc Andrié Renault 5 Turbo
48 1980 Vlag van Duitsland Walter Röhrl Vlag van Duitsland Christian Geistdörfer Fiat 131 Abarth
47 1979 Vlag van Frankrijk Bernard Darniche Vlag van Frankrijk Alain Mahé Lancia Stratos HF
46 1978 Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Nicolas Vlag van Frankrijk Vincent Laverne Porsche 911
45 1977 Vlag van Italië Sandro Munari Vlag van Italië Silvio Maiga Lancia Stratos HF
44 1976 Vlag van Italië Sandro Munari Vlag van Italië Silvio Maiga Lancia Stratos HF
43 1975 Vlag van Italië Sandro Munari Vlag van Italië Mario Mannucci Lancia Stratos HF
1974 Rally geannuleerd in verband met de oliecrisis.
42 1973 Vlag van Frankrijk Jean-Claude Andruet Vlag van Frankrijk 'Biche' Alpine-Renault A110 1800
41 1972 Vlag van Italië Sandro Munari Vlag van Italië Mario Mannucci Lancia Fulvia 1.6 Coupé HF
40 1971 Vlag van Zweden Ove Andersson Vlag van Verenigd Koninkrijk David Stone Alpine-Renault A110 1600
39 1970 Vlag van Zweden Björn Waldegård Vlag van Zweden Lars Helmér Porsche 911 S
38 1969 Vlag van Zweden Björn Waldegård Vlag van Zweden Lars Helmér Porsche 911 S
37 1968 Vlag van Verenigd Koninkrijk Vic Elford Vlag van Verenigd Koninkrijk David Stone Porsche 911 T
36 1967 Vlag van Finland Rauno Aaltonen Vlag van Verenigd Koninkrijk Henry Liddon BMC Mini Cooper S
35 1966 Vlag van Finland Pauli Toivonen Vlag van Finland Ensio Mikander Citroën DS 21
34 1965 Vlag van Finland Timo Mäkinen Vlag van Verenigd Koninkrijk Paul Easter Morris Mini Cooper S
33 1964 Vlag van Verenigd Koninkrijk Paddy Hopkirk Vlag van Verenigd Koninkrijk Henry Liddon Morris Mini Cooper S
32 1963 Vlag van Zweden Erik Carlsson Vlag van Zweden Gunnar Palm Saab 96
31 1962 Vlag van Zweden Erik Carlsson Vlag van Zweden Gunnar Häggbom Saab 96
30 1961 Vlag van Frankrijk Maurice Martin Vlag van Frankrijk Roger Bateau Panhard PL 17
29 1960 Vlag van Duitsland Walter Shock Vlag van Duitsland Rolf Moll Mercedes 220SE
28 1959 Vlag van Frankrijk Pierre Coltelloni Vlag van Frankrijk Pierre Alexandre Citroën ID 19
27 1958 Vlag van Frankrijk Guy Monraisse Vlag van Frankrijk Jacques Feret Renault Dauphine
1957 Rally geannuleerd in verband met de Suezcrisis.
26 1956 Vlag van Verenigd Koninkrijk Ronnie Adams Vlag van Verenigd Koninkrijk Frank Biggar Jaguar Mark II
25 1955 Vlag van Noorwegen Per Malling Vlag van Noorwegen Gunnar Fadum Sunbeam-Talbot 90
24 1954 Vlag van Monaco Louis Chiron Vlag van Italië Ciro Basadonna Lancia Aurelia GT
23 1953 Vlag van Nederland Maus Gatsonides Vlag van Verenigd Koninkrijk Peter Worledge Ford Zephyr Six
22 1952 Vlag van Verenigd Koninkrijk Sidney Allard Vlag van Verenigd Koninkrijk Guy Warburton

Vlag van Verenigd Koninkrijk Tom Lush

Allard P2
21 1951 Vlag van Frankrijk Jean Trévoux Vlag van Frankrijk Roger Crovetto Delahaye 175 S
20 1950 Vlag van Frankrijk Marcel Becquart Vlag van Frankrijk Henri Secret Hotchkiss 686 GS
19 1949 Vlag van Frankrijk Jean Trévoux Vlag van Frankrijk Marcel Lesurque Hotchkiss 686 GS
1948
-
1940
Rally niet gehouden.
18 1939 Vlag van Frankrijk Jean Trévoux

Vlag van Frankrijk Joseph Paul

Vlag van Frankrijk Marcel Lesurque

Vlag van Frankrijk M. Contet

Hotchkiss 686 GS Riviera

Delahaye 135 M

17 1938 Vlag van Nederland Gerard Bakker Schut Vlag van Nederland Karel Ton

Vlag van Nederland Klaas Barendregt

Ford V8
16 1937 Vlag van Frankrijk René Le Bègue Vlag van Frankrijk Julio Quinlin Delahaye 135 Speciale
15 1936 Vlag van Roemenië Johann Zamfirescu Vlag van Roemenië Peter Christea Ford V8
14 1935 Vlag van Frankrijk Christian Lahaye Vlag van Frankrijk R. Quatresous Renault Nervasport
13 1934 Vlag van Frankrijk Louis Gas Vlag van Frankrijk Jean Trévoux Hotchkiss AM 80S
12 1933 Vlag van Frankrijk Maurice Vaselle Hotchkiss AM 80S
11 1932 Vlag van Frankrijk Maurice Vaselle

Vlag van Frankrijk G. de Lavelette

Vlag van Frankrijk C. de Cortanze

Hotchkiss AM 2

Peugeot

10 1931 Vlag van Verenigd Koninkrijk Donald M. Healey Invicta
9 1930 Vlag van Frankrijk Hector Petit La Licorne
8 1929 Vlag van Nederland Dr. Sprenger van Eijk Vlag van Nederland Pieter Gons Graham-Paige
7 1928 Vlag van Frankrijk Jacques Bignan Fiat 509
6 1927 Vlag van Frankrijk André Lefèbvre Vlag van Frankrijk Despeaux Amilcar 1100
5 1926 Vlag van Verenigd Koninkrijk Victor A. Bruce Vlag van Verenigd Koninkrijk W. J. Brunell AC 2-Litre
4 1925 Vlag van Frankrijk François Repusseau Renault 40 CV
3 1924 Vlag van België Jacques Edouard Ledure Bignan Sport 11 CV
1923
-
1913
Rally niet gehouden.
2 1912 Vlag van Frankrijk Jules Beutler Berliet 16 CV
1 1911 Vlag van Frankrijk Henri Rougier Turcat-Méry 25 HP

In fictie[bewerken]

De Rally van Monte Carlo heeft ook een rol gespeeld in verscheidene films, waaronder de bekendste: Monte Carlo or Bust: Those Daring Young Men in Their Jaunty Jalopies uit 1969, die geregisseerd werd door Ken Annakin (met o.a. Tony Curtis en Dudley Moore) en Herbie Goes to Monte Carlo uit 1977 van regisseur Vincent McEveety (met o.a. Dean Jones en Don Knotts). Beide films zijn losjes gebaseerd op het evenement.

Externe links[bewerken]