Circuit de Monaco

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Circuit de Monaco
Circuit Monaco.png
Locatie Vlag van Monaco Monte Carlo
Tijdzone GMT +1
Geopend 1929
Evenementen Formule 1
GP2 Series
Porsche Supercup
Lengte 3.340 km
Bochten 18
Snelste ronde 1:14.439
(Vlag van Duitsland Michael Schumacher, Ferrari, 2004)
Portaal  Portaalicoon   Autosport

Circuit de Monaco is een stratencircuit gelegen in de straten van Monte Carlo en La Condamine rond de haven van het prinsdom Monaco. Het wordt gewoonlijk aangeduid als "Monte Carlo", omdat er grotendeels door de wijk Monte Carlo heen wordt gereden.

Het circuit wordt één weekend in mei gebruikt voor de Formule 1 Grand Prix van Monaco. Ook worden er veel opstapklasses naar de Formule 1 gereden, zoals de GP2 Series.

Historie[bewerken]

Het idee voor een Grand Prix-race in de straten van Monaco kwam van Anthony Noghès, de voorzitter van de Automobile Club de Monaco, en goede vriend van de regerende familie Grimaldi. De openingsrace werd gehouden in 1929 en werd gewonnen door William Grover-Williams in een Bugatti.

Kenmerken[bewerken]

De race wordt gehouden op een stratencircuit en dat betekent in het geval van Monaco smalle wegen, krappe bochten, weinig ruimte voor inhalen, en echt snelheid maken is ook niet mogelijk. Het circuit is eigenlijk niet meer geschikt voor Formule 1-auto's. Er is namelijk geen ruimte voor grindbakken of andere veiligheidsmaatregelen die op de huidige Formule 1-circuits wel aanwezig zijn. Door de geschiedenis en het spektakel van het evenement blijft het jaarlijks (in de maand mei) terugkomen.

In de jachthaven worden grote tribunes opgebouwd. Het opzetten van het circuit duurt 6 weken, het afbreken ervan 3 weken.

De route[bewerken]

De haarspeldbocht (locatie 6)
De tunnel (locatie 9)

Het circuit is 3,34 km lang. Doordat het 78 keer doorlopen moet worden, wordt in totaal 260,52 km afgelegd. Een enkele keer is het voorgekomen dat een coureur de tel kwijtraakte en een extra rondje reed. De route start op de Boulevard Albert I. Dit is een recht stuk weg waar ingehaald kan worden.

  1. Sainte Devote, hier gaat de route rechtsaf over de Avenue d'Ostende. De bocht is vernoemd naar de patroonheilige van Monaco.
  2. Beau Rivage, hier gaat de route naar het hoger gelegen Monte Carlo.
  3. Massenet, hier wordt het Hotel de Paris gepasseerd. De route gaat over de Avenue de Monte Carlo, rechts wordt het casino gepasseerd en de Place du Casino overgestoken.
  4. Casino, hier gaat de route rechtsaf en verder over de Avenue des Spélugues
  5. Mirabeau Haute, hier gaat de route weer rechtsaf naar beneden naar het Grand hotel.
  6. Grand Hotel Hairpin, hier volgt een haarspeldbocht naar links, de langzaamste bocht van de huidige Formule 1-kalender.
  7. Mirabeau Bas, een scherpe bocht naar rechts, onder de Boulevard du Larvotto door.
  8. Portier, weer naar rechts. Over de Boulevard Louis II, naar de tunnel.
  9. Tunnel, dit is de tunnel onder het hotel en het congrescentrum. Hier kan flink snelheid gemaakt worden.
  10. Nouvelle Chicane, deze Chicanebocht bij de jachthaven is bedoeld om de snelheid eruit te halen.
  11. Nouvelle Chicane, weer een bocht.
  12. Tabac, linksaf langs de Albert I kade.
  13. Louis Chiron, weer een bocht voor het zwembad. De bocht is vernoemd naar Louis Chiron, een Monagaskische autocoureur, en tevens de oudste persoon die ooit aan de GP van Monaco heeft meegedaan. De laatste keer was hij 58 jaar oud.
  14. Piscine, een scherpe S-bocht na het zwembad.
  15. Piscine, een flauwe bocht naar rechts
  16. Rascasse, een bocht van 180 graden om een restaurant heen. Hierna wordt de jachthaven verlaten. De route loopt een stukje langs de heuvel van Monaco-Ville.
  17. Anthony Noghès, de wagens kunnen naar rechts naar de pitstop of links langs de rotonde. De bocht is vernoemd naar de grondlegger van de Grand Prix van Monaco.
  18. Anthony Noghes, linksaf naar de finish op de Boulevard Albert I. Ook hier kan weer snelheid gemaakt worden.

Formule 1[bewerken]

Het circuit van Monaco is het beroemdste van alle Formule 1 Grand Prix-circuits. Hij wordt wel eens dé klassieker genoemd. Eigenlijk zou het volgens de strengste eisen niet meer voldoen als Formule 1-circuit, daar er geen ruimte is voor grindbakken en andere veiligheidsmaatregelen die op de huidige Formule 1 circuits wel aanwezig zijn. Door de vele bochten kan er niet echt snelheid gemaakt worden. Inhalen is slechts op een paar stukken mogelijk. Dit alles maakt deze Grand Prix echter ook bijzonder.

Monaco is één van de Grand Prix die al sinds het ontstaan van het wereldkampioenschap Formule 1 op de kalender staat. Nog steeds geldt het als een van de populairste races om op je palmares te hebben, net als andere legendarische circuits zoals Monza (Italië) en Spa-Francorchamps (België).

Winnaars[bewerken]

Uitslagen Grand Prix van Monaco (Monaco)
Jaar Coureur Constructeurs
2013 Vlag van Duitsland Nico Rosberg Mercedes GP
2012 Vlag van Australië Mark Webber Red Bull Racing
2011 Vlag van Duitsland Sebastian Vettel Red Bull Racing
2010 Vlag van Australië Mark Webber Red Bull Racing
2009 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jenson Button Brawn GP
2008 Vlag van Verenigd Koninkrijk Lewis Hamilton McLaren
2007 Vlag van Spanje Fernando Alonso McLaren
2006 Vlag van Spanje Fernando Alonso Renault
2005 Vlag van Finland Kimi Räikkönen McLaren
2004 Vlag van Italië Jarno Trulli Renault
2003 Vlag van Colombia Juan Pablo Montoya Williams
2002 Vlag van Verenigd Koninkrijk David Coulthard McLaren
2001 Vlag van Duitsland Michael Schumacher Ferrari
2000 Vlag van Verenigd Koninkrijk David Coulthard McLaren
1999 Vlag van Duitsland Michael Schumacher Ferrari
1998 Vlag van Finland Mika Häkkinen McLaren
1997 Vlag van Duitsland Michael Schumacher Ferrari
1996 Vlag van Frankrijk Olivier Panis Ligier-Mugen-Honda
1995 Vlag van Duitsland Michael Schumacher Benetton-Renault
1994 Vlag van Duitsland Michael Schumacher Benetton-Ford
1993 Vlag van Brazilië Ayrton Senna McLaren-Ford
1992 Vlag van Brazilië Ayrton Senna McLaren-Honda
1991 Vlag van Brazilië Ayrton Senna McLaren-Honda
1990 Vlag van Brazilië Ayrton Senna McLaren-Honda
1989 Vlag van Brazilië Ayrton Senna McLaren-Honda
1988 Vlag van Frankrijk Alain Prost McLaren-Honda
1987 Vlag van Brazilië Ayrton Senna Lotus-Honda
1986 Vlag van Frankrijk Alain Prost McLaren-TAG
1985 Vlag van Frankrijk Alain Prost McLaren-TAG
1984 Vlag van Frankrijk Alain Prost McLaren-TAG
1983 Vlag van Finland Keke Rosberg Williams-Ford
1982 Vlag van Italië Riccardo Patrese Brabham-Ford
1981 Vlag van Canada Gilles Villeneuve Ferrari
1980 Vlag van Argentinië Carlos Reutemann Williams-Ford
1979 Flag of South Africa 1928-1994.svg Jody Scheckter Ferrari
1978 Vlag van Frankrijk Patrick Depailler Tyrrell-Ford
1977 Flag of South Africa 1928-1994.svg Jody Scheckter Wolf-Ford
1976 Vlag van Oostenrijk Niki Lauda Ferrari
1975 Vlag van Oostenrijk Niki Lauda Ferrari
1974 Vlag van Zweden Ronnie Peterson Lotus-Ford
1973 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jackie Stewart Tyrrell-Ford
1972 Vlag van Frankrijk Jean-Pierre Beltoise BRM
1971 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jackie Stewart Tyrrell-Ford
1970 Vlag van Oostenrijk Jochen Rindt Lotus-Ford
1969 Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Hill Lotus-Ford
1968 Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Hill Lotus-Ford
1967 Vlag van Nieuw-Zeeland Denny Hulme Brabham-Repco
1966 Vlag van Verenigd Koninkrijk Jackie Stewart BRM
1965 Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Hill BRM
1964 Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Hill BRM
1963 Vlag van Verenigd Koninkrijk Graham Hill BRM
1962 Vlag van Nieuw-Zeeland Bruce McLaren Cooper-Climax
1961 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stirling Moss Lotus-Climax
1960 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stirling Moss Lotus-Climax
1959 Vlag van Australië Jack Brabham Cooper-Climax
1958 Vlag van Frankrijk Maurice Trintignant Cooper-Climax
1957 Vlag van Argentinië Juan Manuel Fangio Maserati
1956 Vlag van Verenigd Koninkrijk Stirling Moss Maserati
1955 Vlag van Frankrijk Maurice Trintignant Ferrari
1950 Vlag van Argentinië Juan Manuel Fangio Alfa Romeo

Fatale ongevallen door crashes[bewerken]