Ayrton Senna

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Sportportaal
Ayrton Senna

Ayrton Senna da Silva - Imola 1989
Formule 1-coureur
Nationaliteit	Brazilië
Actieve jaren	1984 - 1994
Teams	Toleman Hart, Lotus, McLaren, Williams-Renault
Aantal F1-races	161
Kampioenschappen	3 (1988, 1990, 1991)
Overwinningen	41
Aantal podia	80
Aantal polepositions	65
Aantal snelste rondes	19
Eerste grand prix	Brazilië, 1984
Eerste overwinning	Portugal, 1985
Laatste overwinning	Australië, 1993
Laatste grand prix	San Marino, 1994

Ayrton Senna (voluit Ayrton Senna da Silva) (São Paulo, 21 maart 1960 - Bologna, 1 mei 1994) was een zeer succesvolle Braziliaanse autocoureur die in het tijdsbestek van negen seizoenen driemaal wereldkampioen Formule 1 werd. Hij kwam aan de start in 161 races, waarbij hij 65 keer van poleposition startte en 41 keer won.

Ayrton Senna begon zijn racecarrière op vierjarige leeftijd in een kart. Na deelname in de Formule 1600 en 2000-klasses, won hij in 1983 de British F3 van Martin Brundle.

Hij stierf tijdens de Grote Prijs van San Marino in 1994. Zijn dood zorgde voor veel opschudding in het F1-milieu, wat resulteerde in een hele reeks veiligheidsmaatregelen. Ayrton Senna is vooralsnog de laatste coureur die het leven liet tijdens een F1-race.

[bewerk] Begin in de Formule 1

In 1984 maakte hij, na te hebben getest voor onder andere Williams en McLaren de overstap naar de Formule 1 door te tekenen bij het team van Toleman. Memorabel was de Grote Prijs van Monaco, die wegens hevige regenval voortijdig werd beëindigd. Senna veroverde de tweede plaats, achter Alain Prost, maar de algemene opvatting was dat Senna de koppositie binnen een paar rondes had kunnen opeisen. Overigens vlagde wedstrijdleider Jacky Ickx de wedstrijd pas af na hevig aandringen van leider Prost die bang was voor ongelukken en om ingehaald te worden door Senna en zodoende de zege mis te lopen. Dit aandringen zou Prost aan het einde van het seizoen de titel kosten. Door het vroegtijdig afvlaggen werden er slechts halve punten toegekend en kreeg Prost voor zijn overwinning slechts 4,5 punt in plaats van de volle negen. De Fransman verloor de titel met slechts een half punt aan Niki Lauda.

Voor 1985 verbrak Senna het contract met Toleman abrupt om over te stappen naar het team van Lotus. In deze wagen won hij zijn eerste Grand Prix, in de regen van Portugal.

[bewerk] McLaren

In 1988 verhuisde Senna naar het team van McLaren en kreeg wereldkampioen Alain Prost als teamgenoot. Het duo won 15 van de 16 races van dat jaar en Senna veroverde zijn eerste wereldtitel. Dieptepunt uit dit jaar was zijn crash tijdens de Grote Prijs van Monaco, waarin hij in leidende positie in de eindfase van de race de vangrail raakte. Senna reed comfortabel aan de leiding, Prost was tweede. Prost realiseerde de snelste rondetijd waarop Senna furieus reageerde; hij ging op zoek naar een nog snellere rondetijd. Senna eindigde hierbij in de vangrails. Prost greep vervolgens de overwinning. Desondanks zou Senna er toch in slagen om de Grand Prix van Monaco zes keer op zijn palmares te schrijven.

In 1989 begon de samenwerking met Alain Prost te wringen. De twee coureurs ontwikkelden zowel op als naast de baan diverse conflicten, wat resulteerde in een crash tussen de twee tijdens de Grand Prix van Japan. Prost werd aangewezen als veroorzaker van de crash, maar behaalde wel de wereldtitel. Een jaar later nam Senna wraak door op hetzelfde circuit Prost (inmiddels rijdend voor Ferrari) bij de start van de baan te rijden en zo de wereldtitel op te eisen.

[bewerk] Renault-Williams

Na Senna's derde wereldtitel in 1991 werden de kwaliteiten van de auto van McLaren ingehaald door die van de auto's van andere teams, met name Williams. Senna tekende voor 1994 bij dit team.

Senna verongelukte op zondag 1 mei 1994 tijdens de Grote Prijs van San Marino op het circuit van Imola. In zijn vaderland Brazilië werden 3 dagen nationale rouw afgekondigd en zijn begrafenis werd over de hele wereld live uitgezonden. Tijdens een rechtszaak tegen leden van het team van Williams werden uitvoerig alle aspecten tegen het licht gehouden en alle data onderzocht. Op het eerste gezicht dacht men dat de crash aan een afgebroken deel van de stuurstang lag, maar dit was slechts een gevolg van de crash. In de bocht waar Senna eraf ging (Tamburello), was het asfalt zeer oneffen, hier maakten velen zich zorgen om, maar doordat er een rivier achter de bocht lag, kon men de afstand tussen de muur en het circuit niet vergroten, en de muur lag zeer gevaarlijk dicht bij het parcours. Senna reed over die oneffenheid, terwijl alle andere piloten erlangs reden. Doordat Senna over de oneffenheid reed, raakte de wagen het asfalt, waardoor alle grip verdween. Hierdoor reed de Williams rechtdoor en boorde zich in de muur. De rondes voor Senna's crash speelde zich af achter de Safety-Car door een eerder ongeluk in de race, hierdoor was de bandenspanning van Senna's wagen waarschijnlijk te laag en dit heeft ook een kleinere bodemspeling veroorzaakt, dit is wellicht de belangrijkste oorzaak van het ongeluk.

Door de klap kwam een deel van de wielophanging door zijn vizier (helm) en dat kostte hem het leven. Saillant detail is dat Senna zich vaak heeft ingezet om de veiligheid van de coureurs te verbeteren. De dag ervoor was de Oostenrijker Roland Ratzenberger op hetzelfde circuit verongelukt. Senna droeg als eerbetoon aan Ratzenberger een Oostenrijkse vlag in zijn wagen. Na de twee doden dat weekend werd echt werk gemaakt van het lijfsbehoud van de coureur. Een van de aanpassingen is de inmiddels geldende minimale afstand van de bodemplaat tot de grond.

Jean Graton schreef een Michel Vaillant-dossier over Senna: Dossier Michel Vaillant 6: "Ayrton Senna: Het heilig vuur". Jan Segers schreef een Nederlandstalige biografie met de titel "Senna - De rechtervoet van God".

Ayrton Senna bemoeide zich in de laatste fasen van het pre-productiestadium intensief met de ontwikkeling van de Honda NSX teneinde het wegliggingsgedrag te verbeteren.

Senna stond bekend om zijn hoge technische begaafdheid. Testsessies duurden vaak veel langer dan bij andere collega’s. Na een testsessie of qualificatie sloot hij zich op en kwam na een kwartier met soms wel vier A4-tjes verbeteringen aan de wagen naar buiten. De briefings waren vaak eindeloos. Als Senna besprekingen voerde met zijn ingenieurs wilde hij alles tot in de details begrijpen. Begreep hij iets niet dan liet hij het een tweede keer van begin af aan uitleggen en indien nodig een derde en vierde keer. Deze gedrevenheid werkte teamgenoten, waaronder Alain Prost, soms dermate op de heupen dat zij de briefings eerder dan Senna verlieten.

[bewerk] Magic Senna: Pure snelheid

Ayrton Senna's helm

Ayrton Senna was sterk in het kwalificeren, getuige hiervan zijn de 65 poleposities die hij in zijn carrière verzamelde. Zijn tactiek verliep steevast volgens hetzelfde stramien. De kwalificatiesessies duurden toen nog 2 maal 1 uur, één op vrijdag en één op zaterdag, waarin elke wagen een ongelimiteerd aantal ronden mocht afleggen. In het begin van de sessie zette Senna een eerste snelle ronde neer. Nadien kwam hij binnen en liet nog enkele laatste aanpassingen aan zijn wagen uitvoeren. Een twintigtal minuten voor het einde zette hij een tweede snelle ronde neer. Dit was vooral om te kijken of de laatste wijzigingen aan de wagen het gewenste effect hadden. Daarna kwam hij terug binnen en was het wachten op het hoogtepunt. Hij zorgde er steevast voor dat hij zijn laatste snelle ronde kon inzetten vlak voordat het uur verstreken was. Op die manier was hij de laatste die een gooi kon doen naar de polepositie. Hij richtte al zijn concentratie en wagenbeheersing op deze laatste ronde, vaak goed genoeg voor de snelste tijd. Niemand kon deze tijd nog verbeteren, de 60 minuten durende kwalificatiesessie was immers verstreken.

Het bekendste voorbeeld van zijn kwalificatietalent is de kwalificatie voor de GP van Monaco in 1988. Tijdens de kwalificatie was hij de snelste met een voorsprong van 0,7 seconden op de nummer 2, zijn teamgenoot Alain Prost. Ondanks het feit dat hij eigenlijk al zeker was van de pole, poogde hij nogmaals om zijn tijd te verbeteren. Zijn team probeerde hem tegen te houden, maar Senna weigerde zijn gereden tijd te laten staan. Later verklaarde Senna dat hij zijn wagen van bovenaf zag en precies kon zien waar hij wat tijd liet liggen. Deze gegevens gebruikte hij in die ene snelle ronde, die hem op maar liefst 1,5 seconden voorsprong op Prost bracht, die in dezelfde wagen reed.

[bewerk] Regenrijder

Senna was ook een goede regenrijder. Iets wat hij al van jongs af geleerd had. Zijn eerste kartervaring in de regen was een ramp. Sinds die dag ging de jonge Senna bij elke regenbui karten, tot hij de techniek van het regenrijden perfect beheerste. Iets wat hij voor zijn hele leven zou meedragen. De ervaring die hij in het karten opdeed kwam hem uiterst goed van pas bij het in de regen rijden met een F1-wagen. Een voorbeeld hiervan is de Europese Grand Prix van 1993 op Donington Park.

Senna rijdt dat jaar met de inferieure McLaren-Ford, een wagen die niet op kan tegen de Williams-Renault van Hill en Prost. Senna kwalificeerde zich als vierde. Aan het begin van de race regende het en Senna liet zich bij de start gemakkelijk inhalen. Tijdens de eerste ronde kwam hij echter sterk terug. Hij ging van vijf naar één in acht kletsnatte bochten. De rest van de race reed Senna tactisch erg sterk. Zijn wagen reed als op rails, terwijl de anderen meer moeite moesten doen, zo leek. Hill werd tweede op meer dan anderhalve minuut, Prost werd derde op meer dan een ronde.

[bewerk] Resultaten

	1984	1985	1986	1987	1988	1989	1990	1991	1992	1993	1994
Aantal races	14	16	16	16	16	16	16	16	16	16	3
Aantal zeges		2	2	2	8	6	6	7	3	5
Aantal pole-positions		7	8	1	13	13	10	8	1	1	3
Aantal podiums	3	6	8	8	11	7	11	12	7	7
Aantal WK-punten	13	38	55	57	90	60	78	96	50	73	0
Eindstand WK	9e	4e	4e	3e	1e	2e	1e	1e	4e	2e	35e