Resolutie 67/19 Algemene Vergadering Verenigde Naties

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Vlag van de Verenigde Naties
Resolutie 67/19
Van de Algemene Vergadering van de VN
Datum 29 november 2012
Nr. vergadering 67e sessie; punt 37
Code A/RES/67/19 (Document)
Stemming Voor: 138 Onth.: 41 Tegen: 9
Onderwerp Status van Palestina bij de VN.
Beslissing Opwaardering tot waarnemend niet-lidstaat.
Het stemgedrag:██ Palestijnse gebieden██ Voor██ Tegen██ Onthouding██ Afwezig██ Niet-lidstaat
Het stemgedrag:

██ Palestijnse gebieden

██ Voor

██ Tegen

██ Onthouding

██ Afwezig

██ Niet-lidstaat

Resolutie 67/19 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties werd op 29 november 2012 met 138 tegen 9 stemmen aangenomen door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. De resolutie waardeerde de status van Palestina binnen de Verenigde Naties op van waarnemend niet-staat tot waarnemend niet-lidstaat. Met de nieuwe status wordt Palestina door de VN erkend als soevereine staat die ook het recht heeft lidmaatschap aan te vragen.

De VN-lidstaten die tegen stemden waren Canada, Israël, de Marshalleilanden, Micronesië, Nauru, Palau, Panama, Tsjechië en de Verenigde Staten.

Achtergrond[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Arabisch-Israëlisch conflict voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In 1974 werd de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie uitgenodigd om als waarnemende niet-staat deel te nemen aan de sessies van de Algemene Vergadering. In 2011 vroeg Palestina de VN om lidmaatschap maar dit voorstel kreeg niet genoeg steun in de VN-Veiligheidsraad om in de Algemene Vergadering aan bod te komen. Op 31 oktober 2011 verwierf Palestina wel het lidmaatschap van UNESCO.

Eind 2011 was het vredesproces tussen Palestina en Israël opnieuw vastgelopen. Het Comité inzake de Uitoefening van de Onvervreemdbare Rechten van het Palestijnse Volk hoopte dat het verhogen van Palestina's status in de VN voor een nieuwe dynamiek zou zorgen en de tweestatenoplossing zou veilig stellen. De Palestijnse Autoriteit werkte immers hard aan het opbouwen van een Palestijnse staat, al werd de groei bemoeilijkt door geldtekort en door Israël opgelegde obstakels. Het rapport van het comité drong aan op het beëindigen van de illegale nederzettingen in Palestijns gebied en de al 45 jaar durende bezetting.[1]

Inhoud[bewerken]

Waarnemingen[bewerken]

De Algemene Vergadering benadrukte het principe van gelijke rechten en zelfbeschikking van volken. Resolutie 2627 uit 1970 bevestigde de plicht van staten om die principes te realiseren. Ook werd het principe dat grondgebied niet door middel van geweld kon worden verworven bevestigd. Verder werd bevestigd dat de Geneefse Conventie inzake de Bescherming van Burgers in Oorlogstijd van toepassing is op de bezette Palestijnse Gebieden. Ook werden de resoluties 3236 (1974), 66/146 (2011) en andere bevestigd, die het recht van de Palestijnen op zelfbeschikking en een eigen staat bevestigden, alsook de resoluties 43/176 (1988), 66/17 (2011) en andere inzake de vreedzame oplossing van de Palestijnse kwestie, het belang van een Israëlische terugtrekking uit de sedert 1967 bezette gebieden, een oplossing voor het Palestijns vluchtelingenprobleem in overeenstemming met resolutie 194 (1948) en het beëindigen van de Israëlische nederzettingen in Palestijns gebied. De annexatie van Oost-Jeruzalem werd niet internationaal erkend, en er moest een manier gevonden worden om Jeruzalem tot hoofdstad van twee staten te maken. In 2004 had het Internationaal Gerechtshof in een advies gesteld dat de muur rond en de nederzettingen in de Palestijnse gebieden die Israël had gebouwd in strijd waren met het internationaal recht.[2]

In 1974 had de Algemene Vergadering de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie middels resolutie 3210 uitgenodigd om deel te nemen aan de sessies en middels resolutie 3237 de status van waarnemer toegekend. Met 43/177 (1988) had de Algemene Vergadering het uitroepen van de Palestijnse staat erkend en werd beslist dat de PLO voortaan Palestina zou worden genoemd binnen de VN. In 1998 had Palestina middels resolutie 52/250 bijkomende rechten en privileges gekregen binnen de status van waarnemer.

Men was nog steeds een tweestatenoplossing op basis van de grenzen van voor 1967 genegen. In 1993 hadden Israël en Palestina elkaar ook erkend. In 2009 hadden de Palestijnse autoriteiten een plan gelanceerd om binnen de twee jaren staatsinstellingen op te bouwen. Er was toen vastgesteld dat de Palestijnse Autoriteit voldeed als levensvatbare staat. Intussen hadden (d.d. 29 november 2012) 132 VN-lidstaten de Palestijnse staat erkend.

Handelingen[bewerken]

Het recht van het Palestijnse volk op zelfbeschikking en onafhankelijkheid van hun grondgebied van voor 1967 werd bevestigd.

Men besloot Palestina de status van waarnemend niet-lidstaat toe te kennen in de Verenigde Naties, zonder daarbij afbreuk te doen aan de rechten, privileges en rol die de PLO als vertegenwoordiger van de Palestijnen eerder had verworven.

Men hoopte verder dat de VN-Veiligheidsraad zou instemmen met de aanvraag voor VN-lidmaatschap die Palestina in september 2011 had ingediend. (De Veiligheidsraad moest kandidaat-lidstaten aanbevelen alvorens de Algemene Vergadering kon beslissen ze toe te laten.[3])

Men beoogde nog steeds het beëindigen van de bezetting die in 1967 was begonnen en twee staten opzetten. De onderhandelingen om het conflict ten gronde op te lossen moesten dringend hervat worden. Daarbij moest een oplossing worden gevonden voor volgende kernpunten: het Palestijns vluchtelingenprobleem, Jeruzalem, de Israëlische nederzettingen, de grenzen, veiligheid en water.

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. (en) GA Votes Overwhelmingly to Accord Palestine Non-Member Observer State Status in UN. Verenigde Naties (29 november 2012) Geraadpleegd op 2 december 2012
  2. (en) Advisory opinion of the International Court of Justice on the Legal Consequences of the Construction of a Wall in the Occupied Palestinian Territory , including in and around East Jerusalem. Verenigde Naties (2 augustus 2004) Geraadpleegd op 1 december 2012
  3. (en) About UN Membership. Verenigde Naties Geraadpleegd op 1 december 2012