Palestijnen
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
| Palestijnen | |
|---|---|
 |
|
| Palestijnse kinderen | |
| Totale bevolking | 10 miljoen |
| Verspreiding: | Midden-Oosten |
| Taal: | Arabisch |
| Geloofsovertuiging: | Islam, Christendom |
| Verwante groepen: | Arabieren |
De term Palestijnen wordt gebruikt voor groepen inwoners van het Midden-Oosten. In principe worden hiermee inwoners van het voormalige Palestina bedoeld. De term kan echter verwarrend werken.
De term wordt tegenwoordig meestal specifiek gehanteerd voor niet-joden van wie de families in het Britse mandaatgebied Palestina hebben geleefd.
In de tijd van het Ottomaanse Rijk was Palestina geen afgebakende geografisch gebied. Het maakte deel uit van de landstreek Syrië, die in 1920 werd verdeeld tussen Frankrijk (het huidige Syrië en Libanon) en het Verenigd Koninkrijk (Palestina inclusief Transjordanië). In deze tijd was er ook geen homogeen Palestijns volk, maar woonden een groot aantal bevolkingsgroepen in het gebied: Arabieren (moslims en christenen), Joden, Bedoeïenen, Turken, Armeniërs, Bosniërs en andere groepen. Het eerste Palestijnse nationalisme stamt uit het begin van de 20e eeuw en was sterk Syrisch georiënteerd; Palestijnen namen bijvoorbeeld deel aan het Syrisch-Palestijns congres in 1921 waar de onafhankelijkheid van Syrië voor de Volkenbond werd bepleit.
De bredere definitie van de term Palestijnen - vaak in historische context - verwijst naar alle voormalige bewoners van het Britse mandaat over Palestina en/of hun nakomelingen, dus inclusief de Palestijnse joden. Hoewel Transjordanië tot 1923 ook onder het mandaat viel, werd het door de Britten tot een apart gebied benoemd. De toenmalige inwoners van Jordanië waren voornamelijk bedoeïenen en geen Palestijnen.
In de smalste definitie spreekt men alleen over inwoners van de gebieden onder bestuur van de Palestijnse Autoriteit en de Palestijnse overheid in de Westelijke Jordaanoever, en van de Gazastrook (ook bekend als de Palestijnse Gebieden).
Nog in 1948 was het Palestijnse nationalisme zwak ontwikkeld. VN-onderhandelaar Folke Bernadotte schreef in dat jaar: Zij hebben ook nooit een specifiek Palestijns nationalisme ontwikkeld. Daarom is de eis voor een aparte Arabische staat in Palestina relatief zwak. Het lijkt erop dat de meeste Palestijnse Arabieren er onder de huidige omstandigheden best tevreden mee zouden zijn als zij door Transjordanië worden ingelijfd.[1] Het Palestijns nationalisme kwam met name in de jaren zestig op met de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie PLO.
Inhoud |
[bewerk] Vluchtelingen
Naast de Hoge Commissie voor Vluchtelingen van de VN werd in 1949 voor de Palestijnse vluchtelingen een aparte organisatie opgericht: de UNRWA (UN Relief and Works Agency). Deze organisatie definieert Palestijnse vluchtelingen anders dan andere vluchtelingen, namelijk: personen die in Palestina leefden tussen juni 1946 en mei 1948, die zowel hun huis als bron van inkomsten zijn kwijtgeraakt als gevolg van het Arabisch-Israëlisch conflict in 1948; en bovendien: de nakomelingen van deze personen. Volgens de (ruime) schatting van de VN waren er oorspronkelijk 726.000 vluchtelingen; dat aantal is volgens de definities van de UNWRA inmiddels opgelopen tot ruim 4 miljoen; volgens de definities van de Hoge Commissie zijn er echter nog ongeveer 200.000 over.
Deze 200.000 vluchtelingen en hun 4 miljoen nakomelingen leven veelal in vluchtelingenkampen in de Palestijnse Gebieden, Jordanië, Libanon, Egypte, Syrië en Irak. Alleen in Jordanië kregen zij burgerrechten. Israël weigert vluchtelingen en hun nakomelingen in Israël op te nemen. De eventuele terugkeer van vluchtelingen en hun nakomelingen vormt een belangrijk onderhandelingspunt in de Routekaart naar vrede.
[bewerk] Zie ook
[bewerk] Externe links
| Bronnen, noten en/of referenties: |
|
 |
Meer afbeeldingen die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Palestinians op Wikimedia Commons.
|
