Palestijnen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Palestijnen
Palestijnse kinderen
Palestijnse kinderen
Totale bevolking 10 miljoen
Verspreiding Midden-Oosten
Taal Arabisch
Geloof Islam (95%), Christendom (4%), Bahaïsme (<1%), Druzisme (<1%), Jodendom (<1%), Samaritanisme (<1%)
Verwante groepen Arabieren
Portaal  Portaalicoon   Landen & Volken
Palestijnse vrouw uit Ramallah, omstreeks 1900)

De term Palestijnen wordt gebruikt voor groepen inwoners van het Midden-Oosten. In principe worden hiermee inwoners van het voormalige Palestina bedoeld. De term kan echter verwarrend werken: in de tijd van het Britse mandaatgebied Palestina golden zowel Joden als Arabieren, als Palestijn; tegenwoordig wordt de term Palestijnen meestal specifiek gehanteerd voor Arabieren van wie de families in het mandaatgebied Palestina hebben geleefd.

Land Aantal Bevolkingsaandeel
binnen het land
Bevolkingsaandeel
Flag of Chile.svg Chili 500 duizend 3% 5%
Flag of Egypt.svg Egypte 270 duizend 0,3% 2,7%
Flag of Israel.svg Israël 1,5 miljoen 20% 15%
Flag of Jordan.svg Jordanië 2,7 miljoen 40% 27,4%
Flag of Lebanon.svg Libanon 400 duizend 10% 4%
Flag of Palestine.svgPalestina 3,8 miljoen 100% 38,6%
Flag of Saudi Arabia.svg Saoedi-Arabië 280 duizend 1% 2,8%
Flag of Syria.svgSyrië 400 duizend 1,5% 4%
9.850.000 100%

Geschiedenis[bewerken]

In de tijd van het Ottomaanse Rijk was Palestina geen afgebakend geografisch gebied. Bestuurlijk was het gebied dat na 1920 als Palestina werd aangeduid verdeeld over de Sanjak (district) Jeruzalem en de Vilayet Beiroet. Het maakte deel uit van de landstreek Syrië, die in 1920 werd verdeeld tussen Frankrijk (het huidige Syrië en Libanon) en het Verenigd Koninkrijk (Palestina inclusief Transjordanië). In 1921 werd de Jordaan door Winston Churchill als oostgrens voorgesteld. In deze tijd was er ook geen homogeen Palestijns volk, maar woonden een groot aantal bevolkingsgroepen in het gebied: Arabieren (moslims en christenen), Joden, Bedoeïenen, Turken, Armeniërs, Bosniërs en andere groepen. Het eerste Palestijnse nationalisme stamt uit het begin van de 20e eeuw en was sterk Syrisch georiënteerd; Palestijnen namen bijvoorbeeld deel aan het Syrisch-Palestijns congres in 1921 waar de onafhankelijkheid van Groot Syrië (huidige Syrië, Libanon, Jordanië en Palestina) voor de Volkenbond werd bepleit.

Definities[bewerken]

Er zijn meerdere definities van de term Palestijnen mogelijk. Hoe breder de definitie is, des te groter het aantal Palestijnen.

Breed[bewerken]

De bredere definitie van de term Palestijnen - vaak in historische context - verwijst naar alle voormalige bewoners van het Britse mandaat over Palestina en/of hun nakomelingen, dus inclusief de Palestijnse joden. Hoewel Transjordanië tot 1923 ook onder het mandaat viel, werd het door de Britten tot een apart gebied benoemd. De toenmalige inwoners van wat nu Jordanië is, waren voornamelijk nomadische bedoeïenen en geen Palestijnen.

Onder deze definitie vallen ook de Israëlische Palestijnen, de Palestijnen (Arabieren) die in Israël wonen.

Smal[bewerken]

In de smalste definitie spreekt men alleen over inwoners van de gebieden onder bestuur van de Palestijnse Autoriteit en de Palestijnse overheid in de Westelijke Jordaanoever, en van de Gazastrook (samen met Oost-Jeruzalem ook bekend als de Palestijnse Gebieden).

Nationalisme[bewerken]

Het Palestijnse nationalisme was in 1948 nog zwak. VN-onderhandelaar Folke Bernadotte[1] schreef in dat jaar in zijn dagboek:

Zij hebben ook nooit een specifiek Palestijns nationalisme ontwikkeld. Daarom is de eis voor een aparte Arabische staat in Palestina relatief zwak. Het lijkt erop dat de meeste Palestijnse Arabieren er onder de huidige omstandigheden best tevreden mee zouden zijn als zij door Transjordanië worden ingelijfd.[2]

Het Palestijns nationalisme is met name in de jaren zestig opgekomen, samen met de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie PLO (Palestine Liberation Organization). Nog in 1977 gaf Zahir Muhsein echter aan dat er tussen Jordaniërs, Palestijnen, Syriërs en Libanezen geen verschillen zouden bestaan en dat de Palestijnse identiteit alleen om politieke redenen benadrukt werd.

Vluchtelingen[bewerken]

Palestijnse vluchtelingen in 1948

Naast de Hoge Commissie voor Vluchtelingen van de VN werd in 1949 voor de Palestijnse vluchtelingen een aparte organisatie opgericht: de UNRWA (UN Relief and Works Agency). Deze organisatie definieert Palestijnse vluchtelingen anders dan andere vluchtelingen, namelijk:

personen die in Palestina woonden tussen juni 1946 en mei 1948, die zowel hun huis als hun bron van inkomsten zijn kwijtgeraakt als gevolg van het Arabisch-Israëlisch conflict in 1948; en bovendien: de nakomelingen van deze personen.

Volgens de officiële schatting van de VN waren er oorspronkelijk 711.000 vluchtelingen.[3] Dat aantal is volgens de definities van de UNWRA inmiddels opgelopen tot ruim 4 miljoen. Volgens de definities van de Hoge Commissie zijn er echter nog ongeveer 200.000 over.

Deze 200.000 vluchtelingen en hun 4 miljoen nakomelingen wonen veelal in vluchtelingenkampen in de Palestijnse Gebieden, Jordanië, Libanon, Egypte, Syrië en Irak. Alleen in Jordanië en Israël kregen zij burgerrechten.

Behandeling van Palestijnen in Israël[bewerken]

Israël heeft nooit categorisch geweigerd vluchtelingen en hun nakomelingen in Israël op te nemen zoals verwoord door Ben-Goerion[4]. In 1949 bood Israël aan om 100,000 vluchtelingen op te nemen en financiële compensatie te betalen aan Arabieren die land hadden verloren[5]. Een aantal dorpen en steden in Israël is bevolkt door vluchtelingen van rond 1948.[6]

Op 11 december 1948 nam de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties de niet bindende resolutie 194 aan, waarin werd voorgesteld dat vluchtelingen die naar hun woongebieden willen terugkeren en met hun buren in vrede willen leven dit zo snel mogelijk moest worden toegestaan, en dat schadevergoeding moest worden betaald voor de bezittingen van degenen die niet wensten terug te keren. De Arabische landen in de VN stemden tegen de resolutie. Israël weigerde de onvoorwaardelijke toelating van (alle) Palestijnse vluchtelingen, daarbij onder meer aanvoerend dat hun toelating een bedreiging voor Israël zou betekenen. Wel zegt Israël bereid te zijn over toelating van een aantal vluchtelingen te willen onderhandelen.[7][8]

Behandeling van Palestijnen in omringende landen[bewerken]

In tegenstelling tot in Syrië en Jordanië, leeft in Libanon nog twee derde van de Palestijnen in kampen. Volgens studie van de UNHCR is 56% van de vluchtelingen werkloos.[9] In Libanon heeft slechts 37% van de Palestijnen werk. Tot 2005 hadden zij geen toegang tot 73 beroepsgroepen [10]. Dit aantal is inmiddels teruggebracht tot 30 beroepen, waaronder de vrije beroepen zoals het beroep van arts.[11]

Hoewel de Palestijnen in Jordanië ongeveer de helft van de bevolking uitmaken zijn zij ondervertegenwoordigd in het Jordaanse bestuur. Negen van de 55 senators die door de koning zijn benoemd zijn Palestijns en in de kamer van afgevaardigden bezetten zij 18 van de 110 zetels. Palestijnen worden gediscrimineerd op de arbeidsmarkt en hun toegang tot de universiteit is beperkt.[12]

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Noot: Bernadotte werd op 17 september 1948 door de terroristische zionistische groep Lechi vermoord omdat hij te pro-Palestijns zou zijn.
  2. Folke Bernadotte (1951), To Jerusalem, Londen: Hodder and Stoughton, pag. 113.
  3. The Palestinian and Israeli People - NGO Committee on Disarmament, Peace and Security
  4. A History of Israel: From the Rise of Zionism to Our Time, Howard Sachar, 1979
  5. The Palestinians, Michael curtis, 1975
  6. Zie hiervoor een lijst op de Engelstalige Wikipedia: http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Arab_villages_in_Israel_populated_with_Internally_Displaced_Palestinians
  7. "Do Palestinians have a right of return?" Israel Ministry of Foreign Affairs [1]
  8. Voetnoot : Resoluties van de algemene Vergadering zijn niet bindend op de leden van de VN en er wordt daarom ook geen actieve uitvoering van de resolutie verlangd. Er wordt overigens niet gesproken over een "recht" van vluchtelingen terug te kunnen keren.
  9. http://www.intal.be/nl/node/10165
  10. Amnesty International - Exiled and suffering: Palestinian refugees in Lebanon
  11. American University of Beirut - Socio-Economic Survey of Palestinian Refugees in Lebanon, 2010
  12. UNHCR Minority Rights Group International - World Directory of Minorities and Indigenous Peoples - Jordan : Palestinians, 2008