Palestina (staat)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Palestijnse Gebieden)
Ga naar: navigatie, zoeken
دولة فلسطين
Dawlat Filasṭin
Flag of Palestine.svg Coat of arms of State of Palestine (Official).png
(Details) (Details)
Palestina (staat)
Basisgegevens
Officiële landstaal Arabisch
Hoofdstad Ramallah (de facto)
Oost-Jeruzalem (geclaimd)
Regeringsvorm zelfstandige autoriteit met grote mate van autonomie, maar geen volledige soevereiniteit: mogelijk toekomstige republiek
Staatshoofd Mahmoud Abbas
Regeringsleider Rami Hamdallah
Religie islam 75%
jodendom 17%
christendom 8%[1]
Oppervlakte 6.020 km² [2]
Inwoners  ()[3]
4.440.127 (2013)[4] (737,6/km² (2013))
Overige
Volkslied Biladi
Munteenheid Jordaanse dinar,[5], Egyptisch pond[6], sjekel (JOD, EGP, ILS)
UTC +2
Nationale feestdag 15 november
Web | Code | Tel. .ps | PSE | +970
Topografie
Palestina (staat)
Portaal  Portaalicoon   Landen & Volken

Palestina (Arabisch: فلسطين‏ / al-Filastīn), ook wel de Staat Palestina (دولة فلسطين, Dawlat Filasṭin) genoemd, is een land in Azië, het Midden-Oosten en de Levant. Het bestaat uit twee door Israël gescheiden gebieden: de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever inclusief Oost-Jeruzalem. De Gazastrook grenst aan Israël en Egypte en heeft een kust aan de Middellandse Zee. De Westelijke Jordaanoever (inclusief Oost-Jeruzalem) grenst aan Israël, en in het oosten aan Jordanië met als grens de rivier de Jordaan en de Dode Zee. Palestina wordt door een deel van de internationale gemeenschap erkend, echter nog niet door de meeste westerse landen en door Israël dat een groot deel van het grondgebied bezet en onder militaire controle houdt. Palestina eist de soevereiniteit op over deze Palestijnse Gebieden, die door Israël in de Zesdaagse Oorlog van 1967 waren veroverd op Egypte en Jordanië .

In 1988 verklaarde de in 1964 opgerichte Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) de Staat Palestina (de Palestijnse Gebieden omvattend) onafhankelijk. In 1993 werden tussen Israël en de PLO de Oslo-akkoorden gesloten, die zorgden voor de oprichting van de Palestijnse Autoriteit, die het gezag kreeg over een deel van de Palestijnse Gebieden.

Op 29 november 2012 verkreeg Palestina de status van waarnemend niet-lidstaat binnen de Verenigde Naties toen Resolutie 67/19 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties met grote meerderheid werd aangenomen.

Naam[bewerken]

De naam Palestina gaat terug tot de oudheid. Hij is afkomstig van het Griekse Παλαιστίνη, wat vanuit die taal vertaald werd in het Latijn: Palaestina. De Arabische naam luidt فلسطين, wat getranslitereerd kan worden als Filasṭīn, Falasṭīn of Filisṭīn. Palestina slaat terug op de Filistijnen, een volk dat zich waarschijnlijk rond de 13e eeuw v.Chr. in het toenmalige Kanaän vestigde. Toen de Israëlieten in Kanaän terechtkwamen waren de Filistijnen een van de volken die zij daar aantroffen en met wie ze regelmatig strijd leverden. De Filistijnen bewoonden het zuidwesten van Kanaän tot het begin van de 6e eeuw v.Chr., toen de Babyloniërs het gebied veroverden. Een groot deel van de bevolking in Palestina werd in ballingschap weggevoerd, de rest ging op in de omliggende volken.

Het gebruik van de aanduiding Palestina voor het gebied dat later het Mandaatgebied Palestina werd stamt al uit de klassieke oudheid en werd onder andere gehanteerd door Herodotus (5e eeuw v.Chr.) en Plinius de Oudere (1e eeuw). Ook op munten geslagen tijdens de regering van Vespasianus (69-79) wordt deze aanduiding gebruikt. Na de Bar Kochba-opstand (135) worden de Romeinse provincies Syria en Judea door keizer Hadrianus samengevoegd tot de provincie Syria-Palestina. Christelijke en joodse schrijvers spreken op bijbelse gronden ook over Palestina.

Vanaf de 16e eeuw tot 1917 maakte Palestina onderdeel uit van het Ottomaanse Rijk. Het gebied vormde binnen het Ottomaanse rijk geen administratieve eenheid, maar de Arabieren en Joden die er woonden, alsook de Ottomaanse functionarissen, noemden het gebied Palestina en de inwoners ervan Palestijnen.[7][8]

Geschiedenis[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Geschiedenis van de Staat Palestina voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
Deze foto uit 1905 laat een vader met twee zoons zien in traditionele kleding. Palestina behoorde toen tot het Ottomaanse Rijk

De Palestijnse Gebieden komen voort uit de delen van het oorspronkelijke Britse mandaatgebied Palestina die tijdens de Arabisch-Israëlische Oorlog van 1948 in Jordaanse en Egyptische handen kwamen. Arabische landen verwierpen de door de Verenigde Naties voorgestelde tweestatenoplossing. Gedurende de Zesdaagse Oorlog van 1967 kwamen de gebieden in Israëlische handen.

Op 15 november 1988 richtte de Palestijnse Bevrijdingsorganisatie (PLO) in ballingschap in Algiers de Staat Palestina op met het uitroepen van de Palestijnse Onafhankelijkheidsverklaring. Het eist de soevereiniteit over de Palestijnse Gebieden op, waarvan de grenzen gegeven worden door de Groene Lijn die afgesproken werd aan het einde van de Arabisch-Israëlische Oorlog. Bij een top van de Arabische Liga in 1974 was de PLO al uitgeroepen tot de enige wettelijke vertegenwoordiger van het Palestijnse volk. In datzelfde jaar kreeg de PLO binnen de VN de status van waarnemende entiteit.

Sinds de bezetting zijn duizenden Palestijnen gevlucht en honderden bij gevechten met het Israëlische leger gedood. Israël heeft ondertussen meer dan tweehonderd nederzettingen in deze gebieden gebouwd. Aanslagen van Palestijnen op Israëlische doelen eisten eveneens honderden doden. In 2005 zijn de nederzettingen in de Gazastrook ontruimd en heeft Israël zich uit dit gebied teruggetrokken. De Palestijnen zijn qua werk, water, voedsel, behuizing, geld, stroom, grensovergangen en transport afhankelijk van Israël.[9].

Na onderhandelingen tussen Israël en de PLO werden in 1993 de Oslo-akkoorden gesloten. Als onderdeel van deze akkoorden werd in 1994 de Palestijnse Autoriteit opgericht, die over bepaalde delen van de Palestijnse Gebieden een bepaalde mate van autonomie kreeg. De Oslo-akkoorden geven niet precies aan wat de toekomst van de Palestijnse Autoriteit zou zijn, maar er was een ongeschreven begrip van beide zijden dat, in het kader van het permanentestatusverdrag, het de basis zou vormen van een onafhankelijke Palestijnse staat. Yasser Arafat werd na het ondertekenen van de Oslo-akkoorden president van de Palestijnse Autoriteit.

In 2002 vaardigde de Veiligheidsraad van de VN resolutie 1379 uit: "Er moeten twee onafhankelijke staten komen: Israël en Palestina, op basis van resolutie 242 en 338". Deze twee resoluties eisten dat Israël zich terugtrok uit de bezette gebieden, waarmee de VN-Veiligheidsraad duidelijk maakte dat "de staat Palestina" moest komen op de door Israël bezette gebieden. In 2003 besliste de Veiligheidsraad met resolutie 1515 nogmaals dat Israël en Palestina twee onafhankelijke staten moesten worden, en gaf "Het Kwartet" (= VN, Rusland, VS en EU) de opdracht om de "roadmap" uit te voeren. Vanwege de Tweede Intifada en de oorlog in 2006 kwamen de vredesbesprekingen tussen de Palestijnen en de Israëliërs echter tot stilstand.

Na de dood van Yasser Arafat op 11 november 2004 werden op 9 januari 2005 presidentsverkiezingen gehouden waarbij de voormalig premier Mahmoud Abbas van de Fatah-partij tot president werd gekozen. Bij de Palestijnse Parlementsverkiezingen 2006 won Hamas met een overgrote meerderheid in de Palestijnse Wetgevende Raad, het parlement, en werd daarmee de grootste politieke partij in Palestina. Het Kabinet Haniya I werd op 29 maart 2006 geïnstalleerd. Eind 2006 brak de Palestijnse Burgeroorlog uit tussen Fatah en Hamas en wist Hamas op 14 juni 2007 de controle over de Gazastrook over te nemen van Fatah. Hierop ontsloeg president Abbas premier Haniya en benoemde hij Salam Fayyad als opvolger. Hij is van de Derde Weg Partij en dus geen lid van Hamas of Fatah. Palestina is daarmee uiteengevallen in twee delen. Hamas heeft de macht in de Gazastrook en Fatah heeft controle over de Westelijke Jordaanoever.

Op 27 november 2007 werd er in de Amerikaanse plaats Annapolis op initiatief van de Verenigde Staten een internationale vredesconferentie gehouden teneinde vredesbesprekingen tussen Israël en de Palestijnen weer op gang te brengen. Op grond hiervan werden op 5 december de directe besprekingen tussen de Palestijnen en de Israëliërs hervat. Op 17 december 2007 werd er in Parijs een internationale donorconferentie gehouden om de Palestijnse Gebieden weer op de been te helpen. Bijna zeventig landen en de grootste internationale organisatie deden hieraan mee. In totaal werd er meer dan vijf miljard euro toegezegd. Op 27 december 2008 begon het Israëlische leger met een militaire operatie in de Gazastrook, naar eigen zeggen met als doel raketaanvallen vanuit de Gazastrook te stoppen. Bij de gevechten en luchtaanvallen vielen onder de inwoners van de Gazastrook ongeveer 1300 doden, waarvan (afhankelijk van de bron) een derde tot twee derde deel burgerslachtoffers zouden zijn. Ook werden 20.000 gebouwen in de Gazastrook verwoest of beschadigd. De materiële schade werd geschat op € 1,3 miljard.

Op 11 mei 2009 deed de VN Veiligheidsraad een hernieuwde oproep voor de oprichting van een Palestijnse staat.[10] Deze oproep is in lijn met de wens van de Amerikaanse regering.[11] Op 12 april 2011 brachten de Verenigde Naties een rapport uit waarin werd geconcludeerd dat Palestina klaar is om zelfstandig te functioneren, waarmee de weg open ligt voor erkenning als een onafhankelijk land.[12] Op 29 november 2012 werd door de Verenigde Naties aan Palestina de status van waarnemend niet-lidstaat toegekend, vergelijkbaar met die van Vaticaanstad. Hierdoor kan Palestina desgewenst toetreden tot VN-commissies en zich ook wenden tot het Internationaal Gerechtshof te Den Haag.

Geografie[bewerken]

Landschap in de Westelijke Jordaanoever

Palestina bestaat uit twee door Israël gescheiden gebieden: de Gazastrook ten westen van Israël en de Westelijke Jordaanoever ten oosten ervan.

Gazastrook[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Gazastrook voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De Gazastrook heeft een oppervlakte van ongeveer 360 km². Het gebied grenst aan Israël, Egypte en de Middellandse Zee. De kustlijn is ongeveer 40 km lang, de grens met Egypte ongeveer 11 km en de grens met Israël ongeveer 51 km lang. Het gebied heeft een droog klimaat met milde winters en droge, warme zomers. Het land is vlak tot golvend met duinen aan de kust. Het hoogste punt ligt 105 meter boven zeeniveau. De natuurlijke hulpbronnen zijn landbouwgrond (een derde van het gebied is geïrrigeerd) en recentelijk ontdekt aardgas. De Gazastrook is sterk afhankelijk van water uit de Wadi Gaza, die ook voor Israël een waterbron is.

Westelijke Jordaanoever[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Westelijke Jordaanoever voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De Westelijke Jordaanoever heeft een oppervlakte van 5628 km² en wordt geheel door land omsloten, met uitzondering van het zuidoosten dat grenst aan de Dode Zee. Het gebied bestaat grotendeels uit een onregelmatig heuvelachtig land met wat vegetatie in het westen en vrij weinig begroeiing in het oosten. De hoogte varieert van 408 m onder zeeniveau aan de kustlijn van de Dode Zee tot 1030 m boven zeeniveau op de Nabi Yunis. De Westelijke Jordaanoever kent weinig natuurlijke hulpbronnen, met uitzondering van de hoger gelegen landbouwgrond die ongeveer 27% van het gebied beslaat.

Enkele belangrijke steden op de Westelijke Jordaanoever zijn: Bethlehem, Beit Jala, Hebron of Al Khalil, Jenin, Jericho, Nablus, Qalqiliya, Ramallah, Rawabi en Toelkarem.

Bestuur en instellingen[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Palestijnse Autoriteit voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Grondgebied[bewerken]

Israëlische controlepost op de Westelijke Jordaanoever
Oost-Jeruzalem is de geclaimde hoofdstad van Palestina

In navolging van de Oslo-akkoorden heeft de Palestijnse Autoriteit de controle over de veiligheids- en burgerzaken in alle dichtbevolkte Palestijnse gebieden (in de Oslo-akkoorden de 'A-gebieden', samen 3% van het landoppervlak), en civiele, maar geen militaire controle over een deel van het Palestijnse platteland ('B-gebieden', 25% van het landoppervlak). De andere gebieden (de 'C-gebieden') staan onder volledige controle van Israël. De Gazastrook valt officieel onder de gebieden die bestuurd worden door de Palestijnse Autoriteit, maar sinds 2007 staat dit gebied onder controle van Hamas.

Nuvola single chevron right.svg Zie ook de lijst van steden in de Palestijnse gebieden

Op de Westelijke Jordaanoever bevinden zich Israëlische nederzettingen en de Israëlische overheid heeft deze voor een groot gedeelte onder haar eigen controle. Daarnaast doorsnijden wegen voor kolonisten en het Israëlische leger het gebied. Volgens de internationale gemeenschap en de Palestijnse Autoriteit zijn deze nederzettingen illegaal, aangezien het vestigen op bezet gebied van leden van de eigen bevolking een schending is van artikel 49 van de Vierde Conventie van Genève. Dit wordt echter door Israël betwist; het stelt dat de nederzettingen gebouwd worden op gebied dat van geen enkel land is: de annexatie van de Westelijke Jordaanoever door Jordanië in 1950 werd internationaal ook niet erkend. De precieze grenzen van de gebieden zullen door onderhandelingen nog definitief bepaald moeten worden.

Vanaf 2003 heeft Israël een afscheiding gebouwd tussen Israël en de Westelijke Jordaanoever. Deze Israëlische Westoeverbarrière vormt een scheiding tussen de meeste, zij het niet alle Israëlische en Palestijnse burgers. Er bestaat veel kritiek op deze barrière (bijvoorbeeld in een advies aan de VN verklaarde het Internationaal Gerechtshof haar illegaal), omdat deze onder meer niet samenvalt met de grenzen zoals die zijn bepaald door VN-resolutie 181 (1947). Er wordt Israël verweten dat het door het bouwen van deze barrière de facto eenzijdig grenzen vaststelt. Volgens Israëlische en internationale bronnen is het aantal slachtoffers in Israël door terreuraanslagen sinds de bouw van deze muur drastisch gedaald.[13]

De Palestijnen willen Oost-Jeruzalem als hoofdstad van Palestina. Israël veroverde dit stadsdeel op Jordanië tijdens de Zesdaagse Oorlog in 1967 en annexeerde het in 1981. Deze annexatie wordt in het internationaal recht niet erkend.

Internationale betrekkingen[bewerken]

Internationale erkenning van Palestina als (waarnemers)staat.

██ Voor erkenning (138)

██ Tegen erkenning (8)

██ Onthouding (41)

██ Afwezig

Op 23 september 2011 heeft president Abbas het lidmaatschap van de VN aangevraagd.[14] De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties kon echter niet instemmen met dit verzoek, omdat enkele leden van de raad, waaronder de Verenigde Staten, dit blokkeerden. Daaropvolgend heeft Abbas het verzoek ingediend om waarnemend niet-lid te worden, aangezien hiervoor alleen de toestemming van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties en niet die van de Veiligheidsraad nodig is. De VN stemde op 29 november 2012 in met Resolutie 67/19, waardoor Palestina als waarnemend niet-lid het recht heeft aanwezig te zijn en te spreken bij de Algemene Vergadering, desgewenst kan toetreden tot VN-commissies en zich ook kan wenden tot het Internationaal Gerechtshof in Den Haag.[15] Op 31 oktober 2011 besloot UNESCO al om Palestina als lid toe te laten.[16] Palestina is tevens lid van de Arabische Liga.

Politiek[bewerken]

In artikel 1 van het Charter/Handvest van de PLO staat dat Palestijnen deel uitmaken ‘van het grotere deel van de Arabische natie’. De PLO is volgens artikel 6 uitdrukkelijk van oordeel dat joodse inwoners van vóór "de zionistische invasie" een oorspronkelijk recht hebben ïn de staat Palestina te wonen en als "Palestijns" worden beschouwd. Artikel 13 gaat over de verhouding tot het Arabisch nationalisme: "Arabische eenheid en de bevrijding van Palestina zijn twee complementaire doelen: het bereiken van elk van deze vergemakkelijkt het bereiken van het andere. Arabische eenheid leidt dus tot de bevrijding van Palestina, de bevrijding van Palestina leidt tot Arabische eenheid; het werken aan de realisatie van het ene doel gaat hand in hand met het werken aan de realisatie van het andere".

Dit pan-Arabisme is gebaseerd op dezelfde territoriale claim als het pan-islamisme van Hamas (zie hieronder). Maar Artikel 16 van het Handvest van de PLO beroept zich uitdrukkelijk niet op een voorondersteld islamitisch karakter van Palestina, maar spreekt juist over "de heiligheid" en het belang van het Land voor méérdere religies: "De bevrijding van Palestina, gezien vanuit een geestelijk standpunt, zal het Heilige Land voorzien van een sfeer van veiligheid en rust, wat op zijn beurt een garantie zal vormen voor de religieuze heiligdommen in het land en voor de vrijheid van godsdienst, geldend voor iedereen, zonder onderscheid naar ras, kleur, taal of godsdienst". Daarmee is er binnen de PLO sprake van een geschil tussen degenen die alleen de heilige plaatsen – van meerdere religies wel te verstaan – willen garanderen en onder seculier gezag willen plaatsen en degenen die de heiligheid van het Land voor moslims in exclusieve zin beklemtonen.

In artikel 11 van het eigen Handvest van Hamas, die binnen de PLO de uitdager is van de seculiere Fatah partij, wordt herinnerd aan discussies tussen Kalief Umar ibn al-Khattāb ofwel Omar (584-644), de veroveraar van Jeruzalem, met metgezellen van de Profeet. Deze discussies zouden volgens het handvest van Hamas aantonen dat het Land werd gewijd aan de moslims ‘ "door alle generaties en tot de Dag van de Opstanding". [17] [18]

Bevolking[bewerken]

Strand van de stad Gaza

Het aantal personen in de Palestijnse Autoriteit bedraagt 3,8 miljoen[19](Census 2007).

Sinds 1950 is de bevolking met een factor 15 vermenigvuldigd.[20] De oorzaken hiervoor zijn de instroom van vluchtelingen en een snelle natuurlijke aangroei.

De meerderheid van de bevolking is (soennitisch) islamitisch. Zo'n 2% van de bevolking, grotendeels wonend in de Westelijke Jordaanoever, is christelijk. Het percentage christenen is de afgelopen decennia afgenomen.[21]

Het Palestinian Central Bureau of Statistics schatte voor medio 2009 het aantal Palestijnen in de Palestijnse Gebieden op 3,9 miljoen. The Guardian schatte het aantal Palestijnen in de Palestijnse Gebieden op 3,76 miljoen (in 2008). Daarmee behoren de Palestijnse Gebieden tot de snelst in inwoneraantal groeiende gebieden in de wereld met een toename van 30% in tien jaar.

Deze cijfers hebben betrekking op de gebieden die onder controle staan van de Palestijnse autoriteit. Daarnaast hebben de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem een omvangrijke joodse bevolking.

Economie[bewerken]

De Nationale Bank van Palestina in Ramallah

De Palestijnse Autoriteit ontving aanzienlijke financiële steun van de Europese Unie, de Verenigde Staten en de Arabische Liga. Toen Hamas echter deel begon uit te maken van de Palestijnse regering werd de financiële steun vanuit de Europese Unie en de Verenigde Staten bevroren.[22]. De reden hiervoor is dat ze Hamas beschouwen als een terroristische organisatie en deze niet wensen te steunen. De humanitaire situatie in Palestina is hierdoor verslechterd. Sinds de burgeroorlog in de Gazastrook, waarbij Hamas de controle over de Gazastrook heeft verkregen en de Fatah is verdreven naar de Westelijke Jordaanoever, ontvangt Fatah weer steun van de EU. Dit om te voorkomen dat het restant van Palestina ook in handen komt van Hamas.

Vele Palestijnen zijn financieel afhankelijk van de Israëlische arbeidsmarkt. Tijdens de jaren negentig is Israël echter begonnen met vervangen van Palestijnen door buitenlandse gastarbeiders.[bron?] Dat was economisch rendabeler en beperkte bovendien de afhankelijkheid van Palestijnen als bron van goedkope arbeid in verband met de Israëlische veiligheid. Dit schaadde de Palestijnse economie.

Transport en logistiek[bewerken]

De Palestijnse Autoriteit bouwde in de jaren '90 een internationale luchthaven bij Gaza met hulp van verschillende landen. Israël sloot en vernietigde deze luchthaven korte tijd na het uitbreken van de tweede Intifada.

Verschillende wegen doorkruisen de Palestijnse Gebieden. Sommige van die wegen zijn alleen voor auto's met Israëlische nummerborden toegankelijk. Langs de wegen die wel beschikbaar zijn voor Palestijnse auto's zijn controleposten van het Israëlische leger ingericht. In totaal zijn er zo'n 500 van dergelijke militaire controleposten. Hierdoor is de mobiliteit van de Palestijnen beperkt. Voor zowel Palestijnen als Israëli's is het niet altijd even veilig om over deze wegen te reizen, er komen soms beschietingen voor.

De (Israëlische) bussen die reizen naar nederzettingen op de westelijke Jordaanoever zijn daarom altijd gemaakt van kogelvrij materiaal. De bussen op de Westelijke Jordaanoever zijn gesegregeerd en Palestijnen mogen de Israëlische checkpoints niet passeren[23]. Ook zijn er aparte bussen voor joodse kolonisten en Palestijnen [24]. De checkpoints zijn volgens de Israëlische militaire autoriteiten bedoeld om aanslagen te voorkomen. De Palestijnse Autoriteit ziet ze als stappen in een ontmoedigingsproces van fragmentarisering en uiteindelijke annexatie van het Palestijnse gebied[25].

Smokkel van goederen naar de Gazastrook vindt plaats via tunnels.

Cultuur[bewerken]

De Geboortekerk in Bethlehem is gebouwd op de plek waar Jezus geboren zou zijn

Literatuur en poëzie[bewerken]

Palestina kent en kende verschillende schrijvers en dichters. Bekend zijn onder andere Mahmoud Darwish, Izzat al-Ghazzawi, Ghassan Kanafani en de schrijver-wetenschapper Edward Said.

Media[bewerken]

Ma'an News is een Palestijns (commercieel) persbureau, dat zowel in het Arabisch, Hebreeuws als Engels publiceert.

Sport[bewerken]

Palestina heeft verschillende sportbonden en vaardigt sporters af naar verschillende internationale toernooien, zoals de Olympische Spelen. Het Palestijns voetbalelftal vertegenwoordigt Palestina bij voetbalwedstrijden.

Werelderfgoed[bewerken]

Sinds juli 2012 staat de Geboortekerk in Bethlehem op de werelderfgoedlijst van UNESCO. In juni 2014 werd ook Cultuurlandschap van zuidelijk Jeruzalem, Battir, een landschap van olijfbomen en wijngaarden, aan de UNESCO-lijst van Palestijns erfgoed toegevoegd.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. World Fact Book CIA, 2012
  2. (en) Verenigde Naties 2011
  3. (en) Niet officiële schatting CIA Factbook juli 2013 (berekend door US Bureau of the Census) (exclusief Israëlische burgers in Oost-Jeruzalem en de bezette gebieden)
  4. Alleen op de Westelijke Jordaanoever.
  5. Alleen in de Gazastrook
  6. The Palestine-Israel Conflict, Harms, Ferry, Pluto Press, 2008, ISBN 0745327346
  7. Palestinian Identity: The Construction of Modern National Consciousness, Khalidi, Columbia University Press, 2009, ISBN 023115075X
  8. [1]Israëli independence produced nakba suffering
  9. (en) UN Security Council calls for a Palestinian state, Washington Post, 12 mei 2009
  10. (en) Remarks by Ambassador Susan E. Rice, U.S. Permanent Representative, During a Security Council Debate On the Middle East, in the Security Council, website van het Amerikaanse consulaat in Jeruzalem, 11 mei 2009
  11. (en) Palestinian Authority ready to run its own country,The Telegraph, 12 april 2011
  12. terrorism-info.org.il: Palestinian Islamic Jihad
  13. VN-lidmaatschap San Francisco Chronicle, bezocht 24-9-2011
  14. Palestina volwaardig lid van Unesco van VN, Het Parool, 31 oktober 2011
  15. General Conference admits Palestine as UNESCO Member State, unesco.org, 31 oktober 2011
  16. Het PLO Charter met de amendementen van 1993, waarin de ontkenning van het bestaansrecht van de staat Israël werd geschrapt en het Arabische en het religieus pluriforme karakter van de Palestijnse natie bleven gehandhaafd: http://www.palestine-pmc.com/details.asp?cat=11&id=121 (geraadpleegd 20-01-2011). Op meerdere Israëlische websites over de PLO wordt deze wijziging van het Charter tot op vandaag niet vermeld.
  17. Zie ook: Gied ten Berge, Land van mensen. Christenen, joden en moslims tussen confrontaties en dialoog, Valkhofpers, Nijmegen 2011, PP. 155-165
  18. (en) PCBS (Palestijns Centraal Bureau Statistieken), Census 2007 Final Results (p. 61)
  19. WESP: historical demographical data
  20. [Reformatorisch Dagblad d.d. 16 maart 2011: Meer geweld tegen Palestijnse christen http://www.refdag.nl/kerkplein/kerknieuws/meer_geweld_tegen_palestijnse_christen_1_540060]
  21. Roy, Sara. The Gaza Strip: The Political Economy of De-development. Washington DC; The Institute of Palestine Studies, 1995
  22. (en) Palestinians embark on civil disobedience protests against "demographic segregation", bericht bij Haaretz, 16 november 2011
  23. (en) Israel launches segregated bus service, bericht bij Al Jazeera, 4 maart 2013.
  24. The Economic Effects of Restricted Access to Land in the West Bank. World Bank, oktober 2008