Levant

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Icoontje doorverwijspagina Zie Levant (doorverwijspagina) voor andere betekenissen van Levant.
Kaart van de Levant
Postzegel gebruikt in de Franse Levant tussen 1902 en 1921

De Levant (Arabisch: بلاد الشام, Bilaad Ash-Shaam) is een historisch-geografische term voor een gedeelte van West-Azië. Het beslaat het gedeelte direct ten oosten van de Middellandse Zee.

De streek wordt begrensd door de Taurus in het noorden, de Syrische Woestijn en de noordelijke Grote Arabische Woestijn in het oosten. De Sinaï wordt soms tot de Levant gerekend, maar vormt in het algemeen de streek ten zuiden ervan.

Soms wordt de streek Cilicië in Turkije ook tot de Levant gerekend.

Het gebied beslaat geheel of gedeeltelijk het tegenwoordige Israël, Jordanië, Libanon, Turkije, de Palestijnse Gebieden en Syrië.

Het woord Levant komt van het Latijnse woord 'levare' of van het Franse 'lever', die beide 'rijzen' betekenen. Het is een aanduiding voor 'het land waar de zon opkomt', ook bekend onder de Arabische term Majrek. Tegengesteld daaraan is de Maghreb of 'het land waar de zon ondergaat', waaronder meestal de landen in het westen (van Noord-Afrika) begrepen worden.

Samen met Mesopotamië, Zuidoost-Anatolië en Noordoost-Egypte vormt de Levant het gebied van de vruchtbare sikkel. Dit is de streek waar het emmertarwe van nature voorkwam, waarvan voor de landbouw geschikt zaad kon worden geselecteerd en meegenomen naar de wijdere omgeving. Dit leidde rond 7000 v.Chr. tot de neolithische revolutie. Bevolkingstoename zorgde ook voor de eerste kolonisatie van geschikte gebieden zoals het Oude Griekenland en de Balkan, waar tot dan enkel rondtrekkende jager-verzamelaars actief waren. Emmertarwe kwam daar oorspronkelijk niet voor, maar werd meegenomen door de jongere landbouwersgeneraties die geleidelijk deze streken dichter bevolkten. Via de Cycladen werden spoedig ook de grotere eilanden Santorini en Kreta bevolkt, waarbij Ugarit als havenplaats voor de verbinding via Cyprus met de Levant een sleutelrol speelde. De oude cultuur van de Levant ligt op die manier aan de basis van onze westerse beschaving.

Enkele duizenden jaren later, beginnend rond 3000 v.Chr., zou de Levant (voornamelijk Kanaän) overspoeld en deels onder de voet gelopen geraken door Indo-Europese stammen. Dit zou zijn aanleiding hebben gevonden in een vrij plotse klimaatverandering, waardoor droogte in de hoger gelegen graslanden van de berggebieden ontstond en de lager gelegen vruchtbare landbouwgebieden ineens veel aantrekkelijker werden voor de nomaden.

De Levant was door zijn centrale ligging tussen drie continenten vanouds ook steeds een doorgangsgebied geweest voor rondtrekkende nomaden en voor karavanen met reizende handelaars. Deze routes sloten aan op de oeroude zijderoutes. Ook via de zee werden vanouds goederen verhandeld met Elam en van daar met de rijke Indusvallei.