Israëlische nederzetting

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Kaart van de Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever (inclusief Oost-Jeruzalem)

Met de term Israëlische nederzetting bedoelt men meestal een vestiging voor Israëlische kolonisten in gebieden die door Israël werden bezet na de Zesdaagse Oorlog van 1967. Deze nederzettingen bevinden zich op de bezette Westelijke Jordaanoever, in het door Israël wederrechtelijk geannexeerde Oost-Jeruzalem, op de op Syrië veroverde Golanhoogten. Tot 1979 respectievelijk 2005 waren er ook nederzettingen op het inmiddels aan Egypte teruggegeven schiereiland Sinaï en in de Gazastrook.

Locatie en soort nederzetting[bewerken]

Een nederzetting kan bestaan uit outposts, enkele primitieve wooncontainers, campers of caravans, zonder veel accommodatie, moderne intensieve landbouwbedrijven, tot en met goed geoutilleerde satellietsteden, met elkaar en met Israël verbonden door een parallel wegenstelsel, waar Palestijnen in principe geen toegang tot hebben. De overgrote meerderheid van de kolonisten zijn Joods. De zogenoemde outposts worden door Israël als illegaal beschouwd, ze worden dan ook regelmatig ontruimd.[1][2]

Sommige nederzettingen bevinden zich in clusters, zoals Goesj Etsion terwijl andere zijn gesitueerd rond Palestijnse dorpen en steden. Vaak bovenop een heuvel omdat vandaar de regio goed in de gaten gehouden kan worden.

Israël ordent de nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever onder het bestuur van het informele district Judea en Samaria.

De nederzettingen worden gebouwd binnen de Groene Lijn, de formele grens tussen Israël en de Westelijke Jordaanoever. De Westoeverbarriëre is in dit gebied ver binnen deze grens opgetrokken, betrekt de nederzettingen bij elkaar en isoleert daarmee de Palestijnse dorpen van elkaar.

Anno 2006 breiden vele nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever zich nog altijd uit door natuurlijke bevolkingsgroei. Met uitzondering van de charedisch-joodse nederzettingen is de migratiestroom negatief. Hierbij wordt vaak de slechte veiligheidssituatie als reden opgegeven.

In 2007 werden plannen gepubliceerd om in plaats van een legerkamp in het noordoosten van Samaria voor het eerst in jaren[bron?] een nieuwe nederzetting te stichten Dezen stuitten op internationale tegenstand, onder meer van de Verenigde Staten, aangezien deze als illegaal worden bestempeld (Zie status van de nederzettingen). Voor de Palestijnse Autoriteit was de verdere uitbreiding van Joodse nederzettingen een reden om geen vredesbesprekingen meer te voeren tussen 2008 en medio mei 2010. Deze onderhandelingen waren gestrand na de oorlog in Zuid-Libanon in 2008.

Op 31 augustus 2014, tijdens de vredesonderhandelingen over het conflict in de Gazastrook 2014, werd bekend dat Israël van plan is om 400 hectare grond op de Westelijke Jordaanoever te annexeren. Het betreft het land van Palestijnse boeren in de buurt van de nederzettingencluster Goesj Etzion/ Gush Etsion bij Bethlehem. Het omvat het grondgebied van vijf dorpen in het Gouvernement Bethlehem. Volgens de VS werkt dit 'contrapoductief' voor de vredesonderhandelingen.[3].

Status van de nederzettingen[bewerken]

Verschillende internationale organisaties zoals de Verenigde Naties en de meeste landen, inclusief landen die in het algemeen Israël steunen, bestempelen de nederzettingen als illegaal en een aantal VN-veiligheidsraadsresoluties (446, 452, 465, 471) hebben ze dan ook als zodanig bestempeld.[4] Volgens de Israëlische regering zijn de nederzettingen wel legaal: de bepalingen die illegale nederzettingen in bezet gebied behandelen zouden niet opgaan voor de gebieden die Israël in 1967 veroverde omdat er volgens Israël geen wettige soevereine macht in die gebieden zou hebben bestaan. Israël noemt de gebieden niet "bezet" maar "betwist".[5]

In 1995, vlak na de Akkoorden van Oslo, woonden er in totaal 138.000 Joodse kolonisten in de Palestijnse gebieden (afgezien van Oost-Jeruzalem), in 2009 was dat verdubbeld tot 280.000. Het Rode Kruis schat het aantal in 2012 op 350.000. De schattingen voor de totale bevolking van de Westoever lopen uiteen van 2,5 tot 3,5 miljoen inwoners.

In het verleden is al vele malen door verschillende internationale autoriteiten, waaronder het Internationaal Gerechtshof en het Hooggerechtshof van Israël zelf, vastgesteld dat Israël wel degelijk bezetter van deze gebieden is. Artikel 49 van de Vierde Geneefse Conventie verbiedt de overbrenging van de eigen bevolking naar bezet gebied in het algemeen: het maakt hierbij geen verschil of dit onder dwang of uit vrije wil gebeurt. Het Internationale Rode Kruis (ICRC) heeft dit expliciet uitgesproken in zijn commentaar op de Geneefse Conventies en concludeert dat de nederzettingen in strijd zijn met het Humanitair Oorlogsrecht.[6]

Nederzettingen[bewerken]

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

  • (en) peacenow.org.il, Israëlische nederzettingenmonitor
  • (en) mfa.gov.il, standpunt Israëlische regering over nederzettingen
Bronnen
  1. haaretz.com
  2. thenational.ae
  3. [1] Israël annexeert 400 hectare grond op de Westelijke Jordaanoever
  4. (en) "The Geneva Convention", BBC, 10 December 2009.
  5. (en) Israeli Settlements and International Law. Israëlisch ministerie van buitenlandse zaken
  6. Het Rode Kruis over de Israëlische nederzettingen in bezet gebied