Ariël (Westelijke Jordaanoever)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ariël
אריאל
اريئيل
Israëlische nederzetting Vlag van Israël
Ariël (Westelijke Jordaanoever)
Ariël (Westelijke Jordaanoever)
Situering
Land Israël / Palestina
Locatie Westelijke Jordaanoever
District (mechoz) Judea en Samaria
Gouvernement Salfit
Coördinaten 32° 6′ NB, 35° 11′ OL
Algemeen
Inwoners 18.638[1][bron?]
Foto's
Ariel3.JPG
Portaal  Portaalicoon   Israël

Ariël (Hebreeuws: אריאל, Arabisch: اريئيل) is een Israëlische nederzetting, gebouwd na 1967 op de bezette Westelijke Jordaanoever ten noordwesten van Ramallah en ten zuidoosten van Qalqiliya. In 1998 verleende het Israëlische Ministerie van Binnenlandse Zaken de gemeente Ariël in 1998 stadsrechten. In juli 2009 is de stad hernoemd naar de toen voormalige premier van Israël Ariel Sharon.

De route van de barrière in de Westelijke Jordaanoever (mei 2005)
Zicht op de stad vanaf een hoog punt.



Politieke geschiedenis[bewerken]

Bezet gebied[bewerken]

Sinds de Zesdaagse oorlog van juni 1967 is door opeenvolgende Israëlische ministers van Defensie, Moshe Dayan en Shimon Peres (later ook premier), in samenwerking met hun premiers en Ariel Sharon (Hoofd van het nederzettingen Comité) het plan uitgewerkt om in dit gebied, deel van de Palestijnse gebieden, een nederzetting op te zetten met het uiteindelijke doel er een stad van te maken. Evenals alle andere nederzettingen in de door Israël bezette gebieden wordt Ariël volgens het internationaal recht als illegaal beschouwd (Vierde Geneefse Conventie); Israël betwist dit[2] Israëlische regeringen hebben erop aangedrongen dat, bij enig toekomstig vredesverdrag, Ariël binnen de toekomstige grenzen van Israël moet komen te liggen.[3]

Onderhandelingen[bewerken]

In januari 2010, tijdens zijn bezoek aan diverse nederzettingen, verklaarde premier Benjamin Netanyahu, in gezelschap van vooraanstaande personen uit zijn regeringscoalitie, Ariël tot de "hoofdstad van Samaria", en een onbetwist onderdeel van Israël. Deze uitspraak deed hij tijdens een moratorium nadat vredesgesprekken met de Palestijnen waren stukgelopen op de bouw van de nederzettingen,[4][5]. Ariël fungeert voor Israël als een cruciale wissel bij onderhandelingen en is daardoor een obstakel voor een Israëlisch-Palestijns akkoord"[3]. In december 2010 brachten 35 Knessetleden aan hun regering een petitie uit om Ariël te annexeren[6].

Barrières[bewerken]

Palestijnse vertegenwoordigers verzetten zich, bij welke toekomstige overeenkomst dan ook, tegen annexatie van Ariël door Israël, omdat deze diep in Palestijns gebied ligt en inbreuk maakt op de territoriale integriteit van een Palestijnse staat. Bovendien bevat dat gebied een grote aquifer, waarop de Palestijnen zijn aangewezen voor schoon water, De bouw en uitbreiding van de Israëlische Westoeverbarrière vormt daarbij een wig. Reeds zeven Palestijnse dorpen, die ten noorden liggen van het regionale centrum Salfit waar ze voor allerlei diensten op aangewezen zijn, zijn erdoor afgescheiden. Ook Salfit zelf wordt door deze en andere barrières belemmerd in zijn ontwikkeling[7]

De toekomst van deze Israëlische nederzetting is afhankelijk van de bilaterale verdragen tussen de Palestijnse Autoriteit en Israël. De stad ligt in de C-gebieden van de Oslo-akkoorden en valt daarmee onder Israëlische militaire en civiele verantwoordelijkheid.

Internationale Protesten[bewerken]

Vanuit de artistieke en culturele wereld kwamen in 2010 en 2011 protesten en boycots. De Israëlische tak van de internationale fastfoodketen McDonald's weigerde in juni 2013 een aanbod om een restaurant te openen in Ariël, daarbij verwijzend naar haar standvastige beleid om geen vestigingen te openen in nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever voorbij de Groene Lijn.[8]. Half juli 2013 maakte de Europese Commissie bekend dat zij geen samenwerking meer aangaat met Joodse organisaties die gevestigd zijn in de nederzettingen. Hierdoor zal bijvoorbeeld een subsidieaanvraag door een wetenschappelijk onderzoeker aan de universiteit van Ariël niet meer gehonoreerd worden. Ook supermarktketens steunen de boycot[9].

Onderwijs[bewerken]

In 1982 werd in Ariël het College van Judea en Samaria opgericht -Israëlische colleges zijn vergelijkbaar met een Nederlandse hbo-. Aan het college studeren 8500 Joodse en Arabische Israëliërs[bron?]. In 2012 heeft dit opleidingsinstituut', ondanks bezwaren van de andere universiteiten en linkse partijen in Israël, een (door de politiek bepaalde) status als universiteit gekregen en is hernoemd tot Universitair centrum Ariël in Samaria[10] 57,8% van de leerlingen die afstudeerden aan de middelbare school hadden recht op een eindexamendiploma. Het gemiddelde aantal leerlingen per klas ligt op 27,9[bron?].

Demografie[bewerken]

In 2004 had Ariël ongeveer 18.000 inwoners[bron?]. De meeste inwoners zijn Joods. De verhouding tussen mannen en vrouwen lag op 1051 vrouwen op iedere 1000 mannen in 2003. Het sociaal-economische profiel van de stad ligt op het Israëlische gemiddelde: het gemiddelde salaris lag op 5112 NIS (ca. 900) tegen een Israëlisch gemiddelde van 6835 NIS (ca. €1200, maart 2006).

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. http://www.ketzaleh.co.il/BRPortalStorage/a/62/98/02-rKDS1yclI3.pdf
  2. Patience, Martin Kadima victory concerns settlers BBC, 31 maart 2006
  3. a b Kershner, Isabel. "A West Bank Enclave Is on Edge", New York Times, 2010-09-09. Geraadpleegd op 16 oktober 2010.
  4. Lazaroff, Tovah. "PM: Ariel is the 'capital of Samaria'", The Jerusalem Post, 2010-01-29. Geraadpleegd op 16 oktober 2010.
  5. Een enclave op de Westelijke Jordaanoever staat op scherp The New York Times, 9 september 2010
  6. "Knesset members demand annexation of Ariel settlement", The Palestine Telegraph, 4 december 2010
  7. Feiten met betrekking tot de nederzetting Ariël Btselem.org. 30 augustus 2010, update 17 juli 2012
  8. Efrati, Ido. "McDonald's Israel refuses to open branch across Green Line", 26 juni 2013. Geraadpleegd op 27 juni 2013.
  9. Trouw. "Israël woest over 'absurde' boycot", 24 juli 2013. Geraadpleegd op 24 juli 2013.
  10. (en) Elad Benari & Yoni Kempinski. "Education Minister Visits Ariel After Recognition", 1 maart 2013. Geraadpleegd op 24 juli 2013.