S-Bahn van Berlijn
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
|
|
|
De S-Bahn van Berlijn is de oudste S-Bahn (Stadtschnellbahn) van Duitsland. Al in 1882 werd er een stadsnet geëxploiteerd met stoomtractie. In 1924 is begonnen met de elektrificatie. Sinds 1 december 1930 wordt het netwerk 'S-Bahn' genoemd. Toen werd ook het S-logo ingevoerd dat nog steeds wordt gebruikt.
De S-Bahn in Berlijn gebruikt 800 Volt gelijkstroom en wordt gevoed via een derde rail (stroomafname aan de onderzijde). De Berlijnse en Hamburgse S-Bahnen zijn de enige in Duitsland die gebruikmaken van een derde rail. Alle andere S-Bahnnetwerken maken gebruik van het gewone spoorwegnet (met bovenleiding).
Inhoud |
[bewerk] Geschiedenis
De Berlijnse S-Bahn werd door de Deutsche Reichsbahn geëxploiteerd. Na de deling van Duitsland en Berlijn na de Tweede Wereldoorlog werd ook het netwerk in tweeën gedeeld. Beide netten werden echter wel geëxploiteerd door de Oost-Duitse DR. Toen de DDR in 1961 de Berlijnse Muur bouwde, riepen West-Duitse politici en vakbonden de burgers op om de S-Bahn te boycotten. Het aantal reizigers op de West-Berlijnse lijnen nam in de jaren daarna inderdaad af. In Oost-Berlijn bleef de S-Bahn een belangrijk vervoermiddel. Na een staking in 1980 werd een groot deel van het net in West-Berlijn niet meer bereden. De verwaarlozing nam sterk toe.
Op 9 januari 1984 nam de Berliner Verkehrsbetriebe (BVG), o.a. de exploitant van de Berlijnse metro, het West-Berlijnse S-Bahnnet over. Er werd nieuw materieel aangeschaft (Baureihe 480) en het aantal reizigers van dit zieltogende netwerk nam weer wat toe. Na renovatiewerkzaamheden werden sommige stilgelegde lijnen weer in exploitatie genomen.
Na de Wende van 1989/1990 werden ook enkele in 1961 stilgelegde grensoverschrijdende lijnen na drie decennia weer geopend. Hiermee groeide het net in de jaren negentig weer tot een geheel voor heel Berlijn.
Sinds 1994 wordt het gehele net geëxploiteerd door S-Bahn Berlin GmbH, een dochteronderneming van de Deutsche Bahn AG.
[bewerk] Lijnennet
 Zie ook de lijst van stations van de S-Bahn van Berlijn |
Vandaag de dag bestaat het Berlijnse S-Bahnnnet uit 15 lijnen die gebruikmaken van 331 kilometer spoor. In 2003 maakten 315 miljoen mensen gebruik van de S-Bahn (1,2 miljoen per werkdag).
De drukste trajecten zijn de Stadtbahn (de hooggelegen spoorbaan oost-west), de Noord-zuidtunnel en de Ringbahn, de ringlijn rond de stad. De meeste lijnen hebben een basisfrequentie van 1 trein per 20 minuten, die overdag op sommige trajecten wordt aangevuld tot een tienminutendienst. Door bundeling van lijnen bestaat er op de bovengenoemde hoofdassen een zeer frequente dienst.
De S-Bahn en U-Bahn (de eigenlijke metro) vullen elkaar goed aan. De vervoersbewijzen zijn op beide netten geldig, op stadsplannen zijn beide netten als gelijkwaardig getekend, beide netten zijn gedeeltelijk boven- en ondergronds. De reiziger ziet eigenlijk maar een verschil tussen een lijn van de S-Bahn en de U-Bahn: de letter die voor het lijnnummer staat. Waar de S-Bahn rijdt, komt de U-Bahn vaak niet en waar de U-Bahn komt rijdt de S-Bahn vaak niet. In het centrum is het U-Bahnnet veel fijnmaziger, maar de S-Bahn rijdt veel verder de regio in. De U-Bahn vervult vooral in West-Berlijn een belangrijke functie met acht lijnen. In Oost-Berlijn zijn slechts vier U-Bahnlijnen, daar is de rol van de S-Bahn veel groter, mede dankzij uitbreidingen naar nieuwbouwwijken aan de oostkant sinds de jaren zeventig.
De huidige lijnindeling bestaat sinds 15 juni 2007.
[bewerk] Zie ook
- Metro van Berlijn (U-Bahn)
[bewerk] Externe link
- www.s-bahn-berlin.de Website van de exploitant
 |
Meer afbeeldingen die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Berlijnse S-Bahn op Wikimedia Commons. |
| S-Bahnen in Duitsland | |
|---|---|
|
S-Bahnen: Berlijn | Dresden | Hamburg | Hannover | Leipzig-Halle | Magdeburg | München | Nürnberg | Rhein-Main | RheinNeckar | Rhein-Ruhr | Rostock | Stuttgart |
