Salafisme
 |
De neutraliteit van dit artikel wordt betwist. Zie de bijbehorende overlegpagina voor meer informatie. |
 |
|
|---|---|
| Geloof | |
| Eenheid van God - Profeten Gezonden geschriften Engelen - Dag des Oordeels |
|
| Praktiseren | |
| Getuigenis - Gebed - Vasten Liefdadigheid - Pelgrimstocht |
|
| Stromingen | |
| Soennisme - Sjiisme - Alevitisme Alawietisme - Druzisme - Ibadisme Soefisme - Koranisme |
|
| Teksten en Wetten | |
| Feestdagen | |
|
Asjoera - Suikerfeest |
|
| Cultuur en Samenleving | |
| Architectuur - Kunst - Moskeeën Demografie - Studies |
|
Portaal  Islam |
|
Salafisme (ook wel gespeld als salafiyyah of selefie) of athary is een fundamentalistische stroming binnen de islam. Het woord is afgeleid van het Arabische woord salaf (سلف), dat "voorouders", "voorganger", "vroegere generatie" en lening betekent.
Beginselen [bewerken]
De beweging is geïnspireerd op de eerste generaties moslims uit de begintijd van de islam. Salafisten beschouwen de eerste drie generaties moslims, Mohammeds vrienden (de Sahabah) en de twee volgende generaties, de Tabi‘in en de Taba‘ at-Tabi‘in, als leidraad hoe de islam moet worden betracht. Dit gaat terug op de volgende authentieke Hadith van Mohammed:
 |
De beste mensen zijn mijn generatie, dan die hen opvolgen en daarna die hen opvolgen (dus de eerste drie generaties van moslims ongeveer 14 eeuwen geleden).[1] |
 |
Alleen de Koran zelf, de uitspraken van de profeet Mohammed, de Hadith en de uitspraken (athaar) van de Sahaba - de metgezellen van Mohammed - worden door hen als gezaghebbend beschouwd. Daarom wordt het salafisme wel gezien als een vereenvoudigde versie van de islam, met maar een paar geboden en gebruiken.[2]
De stroming is puriteins in de zin dat zij een vrij strikte naleving van de wetten uit deze periode en van de selef voor ogen heeft. Deze niet-geestelijke salafisten passen die islamitische wetten toe door eerst een salafistische geleerde te consulteren die hen leidt naar het juiste begrip door de Koran, de Hadith en de (athaar) toe te passen. De paradox van het verlaten van de klassieke paradigma's van geleerden door de tijd heen, met of zonder isnad (betrouwbare keten van overdracht) is dat bijvoorbeeld de interpretatie en 'voorrangsregels' van Hadith achterwege wordt gelaten. Het is daardoor opmerkelijk te noemen dat salafisten zichzelf beschouwen als 'puur', terwijl zij de klassieke overdrachtketenen verlaten en zichzelf in staat achten om klassieke teksten correct te kunnen interpreteren. Verder wordt er binnen de stroming uitgehaald naar Taqleed, wat het blind volgen van iemand of een meerderheid betekent. Ook dat is opmerkelijk aangezien de moslims verzen uit de Koran niet direct van Allah hebben gekregen en er dus altijd iemand 'tussen' zit die gevolgd wordt, zowel in leren als reciteren. Verder is er discussie of salafisten vrij zijn van het volgen van kleine leerscholen (madhhab), aangezien zij niet vrij zijn van het volgen en toepassen van een bepaalde methodologie.
Salafistische geleerden als Muhammad Nasiruddin al-Albani, Muhammad ibn al Uthaymeen, Abd al-Aziz ibn Abd Allah ibn Baaz en Abdul-Azeez ibn Abdullaah Aal ash-Shaikh zijn tegen de opvatting van de jihad als heilige oorlog. Ze vinden dat "geen enkel individu het recht heeft om de wet in eigen hand te nemen, maakt niet uit wat voor situatie het is. Zoals ook de metgezellen van Mohammed nooit een vijand gedood hebben, zelfs niet tijdens de scheldkanonnades die ze over zich heen gestort kregen in de eerste dertien jaar van Mohammeds dawah in Mekka. Evenmin hebben ze iemand gedood als vergelding toen Mohammed werd bekogeld met stenen bij Taif."[bron?]
In de laatste jaren zijn de salafisten ten onrechte geassocieerd met het "jihadi" salafisme van Al Qaeda en gerelateerde groepen die oproepen tot het vermoorden van burgers alsmede het afkeuren van vele moslimgroepen en -overheden, zoals de Saoedische overheid. Deze aantijgingen hebben deels te maken met de wortels die het salafisme heeft in het wahabisme. Een duidelijk verschil tussen beide stromingen kan er niet gemaakt worden waardoor de media snel beide groepen als één zien.[3]
Aanhangers van deze stroming, die zijn wortels heeft in het wahabisme, noemen zichzelf de ahl-as sunnah wal djama'ah, wat zoveel betekent als de mensen van de soenna en de meerderheid, hoewel ze binnen de soennitische stroming geen meerderheid vormen, of de ahlulhadith (mensen van de Hadith).
Wahabisme [bewerken]
Het wahabisme in Saoedi-Arabië is een soortgelijke stroming, hoewel salafisten (Arabisch: salafiyyoen) zich nooit wahabieten zullen noemen, omdat dit duidt op persoonsverheerlijking (namelijk die van Mohammed ibn Abdul-Wahhab). Deze term wordt vooral gebruikt onder de westerse islamologen en oriëntalisten.
Salafisme in Nederland [bewerken]
In september 2007 verklaarde minister van Binnenlandse Zaken Ter Horst dat in Nederland tussen de 20.000 en 30.000 mensen mogelijk beïnvloed zijn door deze stroming binnen de islam. Er zijn zo'n 2500 potentiële activisten.[4] Volgens onderzoek van de Universiteit van Amsterdam uit 2010 is er geen radicalisering in deze groep te constateren.[bron?]
Het aantal moskeeën en islamitische instellingen dat onder invloed staat van salafistische centra, neemt toe. Salafistische predikers roepen meestal niet op tot geweld, maar de AIVD beschouwt de salafistische stroming toch als ongewenst. De boodschap is volgens de dienst onverdraagzaam en werkt integratie tegen.[4]
Bronnen, noten en/of referenties
|
