Daniel Alves

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Daniel Alves
Daniel Alves na de Copa América-finale van 2019; uitgeroepen als beste speler van het toernooi
Persoonlijke informatie
Bijnaam Dani
Roadrunner
Geboortedatum 6 mei 1983
Geboorteplaats Juazeiro, Vlag van Brazilië (1968-1992) Brazilië
Lengte 173 cm
Positie Rechtsachter, rechtsbuiten
Clubinformatie
Huidige club Geen club
Jeugd
1996–1998
1998–2001
Vlag van Brazilië Juazeiro
Vlag van Brazilië Bahia
Senioren *
Seizoen Club W (G)
2001–2002
2002–2008
2008–2016
2016–2017
2017–2019
2019–2021
Vlag van Brazilië Bahia
Vlag van Spanje Sevilla
Vlag van Spanje FC Barcelona
Vlag van Italië Juventus
Vlag van Frankrijk Paris Saint-Germain
Vlag van Brazilië São Paulo
25(2)
176(11)
247(14)
19(2)
48(2)
56(3)
Interlands **
2003
2006–
2021
Vlag van Brazilië Brazilië –20
Vlag van Brazilië Brazilië
Vlag van Brazilië Brazilië –23
17(0)
118(8)
7(0)

* Bijgewerkt op 27 juli 2021
** Bijgewerkt op 7 augustus 2021
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Daniel Alves da Silva (Juazeiro, 6 mei 1983) - alias Dani Alves - is een Braziliaans voetballer die doorgaans als rechtsachter speelt. Dani Alves bezit naast de Braziliaanse ook de Spaanse nationaliteit. In 2006 debuteerde hij in het Braziliaans voetbalelftal. Alves wist in zijn voetbalcarrière reeds vierenveertig prijzen te winnen, waarmee hij recordhouder is.[1]

Jeugd[bewerken | brontekst bewerken]

Daniel Alves werd geboren in de gemeente Juazeiro, in de deelstaat Bahia. Zijn ouders hadden het niet breed en de Braziliaan sliep op een cementen bed in zijn kleine ouderlijk huis, waar het stonk naar natte grond. Alves en zijn broer werkte in de vroege ochtenden op de boerderij van hun ouders voordat school begon. De familie had een fiets en de zoon die in de ogen van de vader het meest inzet toonde kreeg het recht tot de fiets, de ander moest negentien kilometer lopen naar school.[2] In 1993 slaagde de vader van Alves er in een eigen team op te richten, Palmeiras de Salitre. Hier speelde Alves voornamelijk als rechtsbuiten of tweede aanvaller. Om zijn familie financieel te ondersteunen had Alves baantjes als verkoper en serveerder en hielp hij met de oogst van meloenen, tomaten en uien op de boerderij. In 1996 sloot hij zich op dertienjarige leeftijd aan bij de lokale voetbalclub Juazeiro SC en werd in 1998 gescout door de jeugdopleiding van EC Bahia.

Clubcarrière[bewerken | brontekst bewerken]

Dani Alves stroomde in 2001 vanuit de jeugdopleiding van EC Bahia door naar het eerste elftal. Op 11 november maakte hij zijn professionele debuut als basisspeler voor EC Bahia in de met 3-0 gewonnen wedstrijd tegen Paraná Clube in het Estádio Fonte Nova. In 2002 werd hij gecontracteerd door Sevilla FC. Aanvankelijk speelde de Braziliaan als rechtermiddenvelder, maar na het vertrek van rechtsback Sergio Ramos in 2005 naar Real Madrid schoof Dani Alves een linie naar achteren. Hij was een van de prominente spelers in het team van Sevilla FC dat in 2006 zowel de UEFA Cup als de UEFA Super Cup won. In de UEFA Cup-finale tegen het Engelse Middlesbrough FC (4-0) gaf Dani Alves de assist op zijn landgenoot Luís Fabiano voor het eerste doelpunt. In 2007 prolongeerde Sevilla FC de UEFA Cup en bovendien werden ook de Copa del Rey en de Supercopa de España dat jaar gewonnen. In juni 2008 vertrok Dani Alves voor ongeveer 30 miljoen euro naar FC Barcelona. Met FC Barcelona won hij in 2009 de Spaanse landstitel, de Copa del Rey, de UEFA Champions League, de Supercopa de España, de UEFA Super Cup en het wereldkampioenschap voor clubs. In de Champions League-finale tegen Manchester United moest hij echter geschorst toekijken. In 2010 werd Alves met FC Barcelona wederom Spaans kampioen. In 2011 won hij met FC Barcelona de Spaanse landstitel, de Champions League en de Supercopa de España. Vanaf het seizoen 2013/14 speelde hij met het rugnummer 22, als eerbetoon aan zijn ex-ploegmaat Éric Abidal.

Dani Alves liet FC Barcelona na acht jaar achter zich en tekende in juni 2016 een contract tot medio 2018 bij Juventus, de kampioen van Italië in de voorgaande vijf seizoenen. In zijn verbintenis werd een optie voor nog een jaar opgenomen.[3] Alves won in zijn eerste jaar in Italië zowel het landskampioenschap als de nationale beker met Juventus. Hij liet in juni 2017 na één seizoen zijn contract ontbinden. Hij tekende in juli 2017 vervolgens een tweejarig contract bij Paris Saint-Germain. De Braziliaan won in zijn eerste seizoen in dienst van de Parijzenaren achtereenvolgens de Trophée des Champions, Coupe de la Ligue, Ligue 1 en de Coupe de France. In de Champions League reikte de club tot achtste finales, waarin het werd verslagen door Real Madrid. In zijn tweede seizoen, inmiddels geswitched van rugnummer 32 naar 13 om Mário Zagallo te eren, won hij de Trophée des Champions en de Ligue 1. In de Champions League werd wederom de achtste finale gehaald, waarin ze deze keer door Manchester United werden uitgeschakeld. Op 17 september werd het contract van Dani Alves ontbonden bij São Paulo.

Clubstatistieken[bewerken | brontekst bewerken]

Seizoen Club Competitie Competitie Beker Supercup Internationaal Totaal
Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp. Wed. Dlp.
2001 Bahia Vlag van Brazilië Série A 6 0 0 0 6 0
2002 19 2 0 0 19 2
Club Totaal 25 2 0 0 0 0 0 0 25 2
2002/03 Sevilla Vlag van Spanje Primera División 11 0 0 0 11 0
2003/04 29 1 2 0 31 1
2004/05 34 2 0 0 9 0 43 2
2005/06 35 3 0 0 13 0 48 3
2006/07 34 3 3 0 15 2 52 5
2007/08 33 2 3 0 2 0 10 2 48 4
Club Totaal 176 11 8 0 2 0 47 4 233 15
2008/09 FC Barcelona Vlag van Spanje Primera División 34 5 8 0 12 0 54 5
2009/10 29 3 3 0 2 0 12 0 46 3
2010/11 35 2 5 0 2 0 12 2 54 4
2011/12 33 2 5 1 2 0 11 0 51 3
2012/13 30 0 6 0 1 0 10 1 47 1
2013/14 27 2 5 0 2 0 8 2 42 4
2014/15 30 0 5 0 11 0 46 0
2015/16 29 0 6 1 2 0 8 0 45 1
Club Totaal 247 14 43 2 11 0 82 5 383 21
2016/17 Juventus Vlag van Italië Serie A 19 2 2 1 0 0 12 3 33 6
Club Totaal 19 2 2 1 0 0 12 3 33 6
2017/18 Paris Saint-Germain Vlag van Frankrijk Ligue 1 25 1 7 1 1 1 8 2 41 5
2018/19 23 1 6 2 0 0 3 0 32 3
Club Totaal 48 2 13 3 1 1 11 2 73 8
2019 São Paulo Vlag van Brazilië Série A 20 2 0 0 20 2
2020 30 1 11 3 6 0 6 2 53 6
2021 6 0 9 1 1 0 6 0 22 1
Club Totaal 56 3 20 4 7 0 12 2 95 9
TOTAAL 571 34 86 10 21 1 164 16 842 61

t.e.m. 5 oktober 2021.

Interlandcarrière[bewerken | brontekst bewerken]

Dani Alves won in december 2003 het wereldkampioenschap voetbal onder 20 in de Verenigde Arabische Emiraten. In de finale won hij met Brazilië van Spanje en Dani Alves won de Bronzen Bal voor beste speler van het toernooi achter Ismail Matar en Andrés Iniesta. Op 10 oktober 2006 maakte Dani Alves zijn debuut in het Braziliaans nationaal elftal in een oefenwedstrijd tegen Ecuador. Hij maakte ook het derde doelpunt tegen Argentinië in de finale van de Copa America. In 2009 won Dani Alves met Brazilië de Confederations Cup. Hij maakte uit een vrije trap het winnende doelpunt in de halve finale tegen gastland Zuid-Afrika. Hij behoorde tot de Braziliaanse selectie voor het wereldkampioenschap voetbal 2010. Daarmee wist hij niet de finale te halen na een 2–1 nederlaag tegen Nederland in de kwartfinale. Vier jaar later speelde hij ook op het WK van 2014 in Brazilië.

Dani Alves speelde op 16 november 2016 zijn honderdste interland, een met 0–2 gewonnen WK-kwalificatiewedstrijd in en tegen Peru. Daarmee werd hij de dertiende speler ooit die honderd of meer keer voor het Braziliaans elftal speelde.[4]

Het leek dat Alves mee zou gaan naar het WK 2018. Maar vlak voor het toernooi raakte hij geblesseerd. Hierdoor kon die niet mee. In 2019 won Brazilië, met Alves als aanvoerder, de Copa America. In de met 3-1 gewonnen finale was Peru de tegenstander. Dani Alves werd dit toernooi eveneens verkozen tot meest waardevolle speler. Het totaal aan gewonnen prijzen van Alves kwam met de winst van de Copa op veertig te liggen.[5]

In 2021 nam Alves als een van drie dispensatiespelers met Brazilië onder 23 deel aan de Olympische Zomerspelen van 2020. Alves won met het Braziliaans elftal onder 23 de gouden medaille door in de finale Spanje onder 23 met 2–1 te verslaan.[6]

Bijgewerkt op 17 juni 2014.[7]

Erelijst[bewerken | brontekst bewerken]

Vlag van Brazilië Bahia
Vlag van Spanje Sevilla
Vlag van Spanje FC Barcelona
Vlag van Italië Juventus
Vlag van Frankrijk Paris Saint-Germain
Vlag van Brazilië São Paulo
Vlag van Brazilië Brazilië
Vlag van Brazilië Brazilië onder 23
Vlag van Brazilië Brazilië onder 20
Individueel
  • Campeonato Paulista Team van het Toernooi: 2020
  • FIFA WK onder 20 Bronzen Bal: 2003
  • UEFA Cup Meest Waardevolle Speler: 2005/06
  • UEFA Super Cup Man van de Wedstrijd: 2006
  • UEFA Team van het Jaar: 2007, 2009, 2011, 2015, 2017
  • ESM Team van het Jaar: 2006/07, 2008/09, 2009/10, 2010/11, 2011/12
  • FIFA FIFPro World11: 2009, 2011, 2012, 2013, 2015, 2016, 2017, 2018
  • FIFA FIFPro World11 2e Team: 2014
  • FIFA FIFPro World11 World11 (nominatie): 2019 (4e Verdediger)
  • La Liga Verdediger van het Seizoen: 2008/09
  • FIFA Confederations Cup Team van het Toernooi: 2013
  • La Liga Team van het Seizoen: 2014/15
  • France Football World XI: 2015
  • Serie A Team van het Jaar: 2016/17
  • IFFHS Mannelijk Wereldteam: 2017
  • UNFP Ligue 1 Team van het Jaar: 2017/18
  • CONMEBOL Copa América Beste Speler: 2019
  • CONMEBOL Copa América Team van het Toernooi: 2019
  • IFFHS CONMEBOL Team van het Decennium: 2011–2020
Records
  • Meeste UEFA Super Cup-titels: (4) (gedeeld met Paolo Maldini) (2006, 2009, 2011, 2015)
  • Meest gespeelde UEFA Super Cup-finales: (5) (gedeeld met Paolo Maldini) (2006, 2007, 2009, 2011, 2015)
  • Speler met het hoogst aantal prijzen in de voetbalgeschiedenis: (44)

Zie ook[bewerken | brontekst bewerken]

Zie de categorie Dani Alves van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.