Natzweiler-Struthof

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Natzweiler-Struthof
Natzweiler-Struthof
Natzweiler-Struthof
Ingebruikname 21 mei 1941
Bevrijding 23 november 1944
Locatie Natzwiller
Verantwoordelijk land Nazi-Duitsland
Beheerder SS
Gevangenen 52.000
Dodental 17.000[1]
De ingang van het kamp
De ingang van het kamp

Natzweiler-Struthof was een concentratiekamp van de nazi's tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het ligt ongeveer vijftig kilometer buiten Straatsburg bij de plaats Natzwiller (Duits: Natzweiler), op 800 meter hoogte. Het was het enige door de Duitsers opgezet concentratiekamp op Frans grondgebied, hoewel er ook nog diverse kampen waren, zoals in Drancy en Le Vernet. De locatie was door Albert Speer gekozen wegens het ter plaatse voorkomen van graniet dat nodig was voor de bouw van de nieuwe hoofdstad Germania.

Het kamp was van 21 mei 1941 tot 23 november 1944 operationeel. In totaal werden veertigduizend mensen (afkomstig uit Frankrijk, Nederland, Polen, Noorwegen, Duitsland en de Sovjet-Unie) vastgehouden in Natzweiler-Struthof. De gevangenen moesten zware lichamelijke arbeid verrichten. Mede door voedseltekorten en de minieme sanitaire voorzieningen leidde dit tot veel slachtoffers. Ook werden mensen in de gaskamer van het kamp vermoord en vervolgens in het crematorium verbrand. Vijfentwintigduizend mensen stierven voor het einde van de oorlog. In september 1944 werd het kamp door de SS geëvacueerd vanwege de naderende geallieerden. Op 23 november 1944 werd Natzweiler-Struthof officieel door de Amerikanen bevrijd.

Dit kamp was net als Groß-Rosen aangewezen als Nacht und Nebel-kamp, waar mensen spoorloos moesten verdwijnen. De familie zou nooit van het overlijden op de hoogte mogen worden gesteld. Er hebben ongeveer 590 Nederlandse verzetsmensen met uiteenlopende politieke achtergronden gevangengezeten, waarvan 280 de oorlog niet overleefd hebben.

Bekende gevangenen[bewerken]

In Nederland werd in 1976 een Borstkruis van de Stichting Vriendenkring van oud-Natzweilers uitgereikt aan 109 overlevenden.

Literatuurlijst[bewerken]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties