Dominique Strauss-Kahn

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Dominique Strauss-Kahn
Strauss-Kahn, Dominique (official portrait 2008).jpg
Algemene informatie
Volledige naam Dominique Gaston André
Strauss-Kahn
Geboren Neuilly-sur-Seine, 25 april 1949
Nationaliteit Frans
Beroep Politicus, econoom, advocaat
Carrière
1986-1991,
2001–2007
Lid van het parlement van Frankrijk
1995-1997 Minister van Industrie en Internationale Handel
1991-1993 Burgemeester van Sarcelles
1997-1999 Minister van Economie, Financiën en Industrie
2007-2011 Directeur-generaal van het IMF
Overige informatie
Politiek Parti Socialiste

Dominique Gaston André Strauss-Kahn ( Neuilly-sur-Seine, 25 april 1949 ) is Frans politicus van de Parti Socialiste (PS). In Frankrijk wordt hij vaak kortweg DSK genoemd. Strauss-Kahn was tussen 2007 en 2011 directeur-generaal van het Internationaal Monetair Fonds (IMF).

In aanloop naar de presidentsverkiezingen in 2012 was hij, als kandidaat voor de PS, zeer de favoriet. Dat ging verkeerd, omdat hij op 14 mei 2011 in New York werd gearresteerd. Hij werd ervan beschuldigd, dat hij in zijn hotel een kamermeisje onwelvoeglijk had benaderd. De affaire werd wereldwijd als de affaire DSK bekend.

Biografie[bewerken]

Strauss-Kahn komt uit een Joodse familie. Zijn vader Gilbert Strauss-Kahn was juridisch en fiscaal adviseur en tevens lid van Grand Orient de France, zijn moeder Jacqueline Fellus was journalist, van Russische en Tunesische afkomst. De familie woonde een tijdje in het Marokkaanse Agadir. Na de aardbeving van 1960 daar verhuisde Strauss-Kahn naar Monaco, waar hij de middelbare school ging. Zijn middelbare school maakte hij in Parijs af. Daarna studeerde hij aan de École des hautes études commerciales de Paris (HEC Paris), waar hij in 1972 afstudeerde. In 1975 promoveerde hij in de economische wetenschappen aan de Université Paris X op het proefschrift Économie de la famille et accumulation patrimoniale (1977). Hij deed toelatingsexamen voor de prestigieuze École nationale d'administration (ENA), maar werd afgewezen.

Toch werd hij later wel hoogleraar aan de ENA. Hij was tevens gasthoogleraar aan de Stanford-universiteit.

Hij was sinds 1989 getrouwd met Anne Sinclair, zijn derde vrouw. In Parijs had het echtpaar een groot appartement aan de Place des Vosges en een appartement aan de rand van het Bois de Boulogne, in Marokko een paleisje in de medina van Marrakesh en in Amerika een villa in Georgetown, een stadsdeel van Washington D.C.. Een jaar na de affaire DSK scheidden ze.

Politieke loopbaan[bewerken]

Strauss-Kahn was lid van het Franse Parlement sinds 1986. Hij was een drietal keren minister, o.a. voor financiën, industrie, economie en handel in de socialistische regeringen die werden geleid door achtereenvolgens Édith Cresson, Pierre Bérégovoy en Lionel Jospin. Voordien was hij actief in de plaatselijke en regionale politiek. Zo was hij onder meer burgemeester van de gemeente Sarcelles, in de buurt van Parijs. In 1999 moest hij aftreden als minister na beschuldigingen van corruptie in een vorige functie als advocaat van het studentenziekenfonds MNEF.[1]. Van deze beschuldiging werd hij vrijgesproken in november 2001. In 2007 stelde hij zich binnen de PS kandidaat voor de presidentsverkiezingen dat jaar, maar Ségolène Royal werd door de PS gekozen als hun presidentskandidaat.

Eind 2007 werd hij benoemd tot directeur generaal van het Internationaal Monetair Fonds (IMF), waar hij Rodrigo de Rato y Figaredo opvolgde. Hij werd in 2011 algemeen getipt als dé linkse kandidaat voor de Franse presidentsverkiezingen van 2012 en haalde in opiniepeilingen een beter resultaat dan zittend president Nicolas Sarkozy.

Affaire DSK[bewerken]

Op zaterdag 14 mei 2011 werd Strauss-Kahn op John F. Kennedy International Airport gearresteerd in een Air France-vliegtuig, nadat Nafissatou Diallo[2], een hotelmedewerkster, hem ervan had beschuldigd dat hij haar in zijn hotelkamer had aangerand en gedwongen had tot orale seks.[3][4]

Toen Strauss-Kahn op maandag 16 mei 2011 voor de eerste maal voor de rechtbank moest verschijnen pleitte hij 'onschuldig'. De vraag om op borgtocht vrij te komen wordt afgewezen, omdat men vreesde dat hij naar Frankrijk zou vluchten. Strauss-Kahn werd vervolgens naar de Rikers Island-gevangenis overgebracht, in New York.[5] Bij schrijven van 18 mei 2011 vanuit zijn cel diende DSK zijn ontslag in als directeur-generaal van het IMF. Hij werd per 29 juni 2011 opgevolgd door Christine Lagarde, toen in Frankrijk minister van Economische Zaken, Financiën en Handel.

Op 19 mei 2011 besluit een grand jury, dat Strauss-Kahn onder voorwaardenin vrijheid mag worden gesteld. Hij moet een borgsom van een miljoen US dollar betalen, zijn paspoort wordt ingetrokken en hij krijgt in New York elektronisch huisarrest in de flat van zijn dochter.

Op 1 juli 2011 verscheen in The New York Times een bericht, dat de aanklacht tegen Strauss-Kahn op losse schroeven zou zijn komen te staan omdat openbaar aanklager Cyrus Vance jr. de geloofwaardigheid van het kamermeisje in twijfel trok. Zij zou meer malen hebben gelogen en zou banden hebben met drugscriminelen. Op diezelfde dag kwam Strauss-Kahn vervroegd voor de rechter.[6] Na de zitting werd er besloten, rekening houdend met de nieuwe elementen, om zijn huisarrest op te heffen. Zijn paspoort werd echter nog niet teruggegeven. Op 18 juli 2011 werd de rechtszaak voortgezet.[7]

Inmiddels had de Franse schrijfster Tristane Banon op 5 juli in Frankrijk een aanklacht tegen Strauss-Kahn ingediend. Hij zou in februari 2003 hebben geprobeerd haar te verkrachten.[8]

Op 22 augustus 2011 liet het Amerikaanse Openbaar Ministerie de aanklachten tegen Strauss-Kahn vallen, omdat de aanklager de verklaringen van het vermeende slachtoffer niet betrouwbaar genoeg vond. Een dag later blies de rechter de zaak af. De door het kamermeisje aangespannen civiele procedure ter zake van schadevergoeding werd daarentegen nog voortgezet, en de Franse justitie beraadde zich nog op een behandeling van de aanklacht van Banon.

Op 18 september 2011 gaf Strauss-Kahn zijn eerste tv-interview sinds het losbarsten van de affaire, op de Franse zender TF1. Hij gaf toe aan een 'ongepaste relatie' met het kamermeisje te zijn begonnen en dat hij een 'morele fout' had gemaakt.[9] Hij vond zelf dat hij had gefaald.

Bibliografie[bewerken]

  • Inflation et partage des surplus; le cas des ménages, Editions Cujas, 1975, in samenwerking met André Babeau en André Masson
  • Économie de la famille et accumulation patrimoniale, Editions Cujas, 1977.
  • La Richesse des Français- Epargne, Plus-value/Héritage, in samenwerking met d'André Babeau. Parijs: PUF, 1977.
  • Pierre Bérégovoy : une volonté de réforme au service de l'économie 1984-1993., in samenwerking met Christian Sautter
  • La Flamme et la cendre, Grasset, 2002.
  • Oui, lettre ouverte aux enfants d'Europe. Grasset et Fasquelle, 2004.
  • Pour l'égalité réelle. Éléments pour un réformisme radical, Note de la Fondation Jean-Jaurès, 2004.
  • dvd pour le Oui à la constitution, 2005.
  • 365 jours, journal contre le renoncement, Grasset 2006.
Voorganger:
Rodrigo de Rato y Figaredo
Directeur generaal van het IMF
2007-2011
Opvolger:
Christine Lagarde
Bronnen, noten en/of referenties
  1. Chavannas, Marc (2000) Frankrijk achter de schermen - De stille revolutie van een trotse natie. Amsterdam/Rotterdam: Promotheus/NRC Handelsblad.
  2. Gazet van Antwerpen. "Nafissatou Diallo is het kamermeisje van Strauss-Kahn", 17 mei 2011.
  3. (en) Guardian. "Dominique Strauss-Kahn accused of sex attack on maid", 15 mei 2011.
  4. de Volkskrant. "IMF-topman aangeklaagd voor poging tot verkrachting", 15 mei 2011.
  5. NOS. "Rikers Island, een beruchte gevangenis", 17 mei 2011.
  6. NOS. "'Geen zaak meer tegen Strauss-Kahn'", 1 jul 2011.
  7. Trouw. "Huisarrest DSK opgeheven, rechtszaak op 18 juli verder", 1 juli 2011.
  8. NRC Handelsblad. "Franse schrijfster wil recht halen, Strauss-Kahn spreekt van smaad", 5 juli 2011.
  9. De Standaard. "Zorgvuldig geregisseerde rehabilitatie", 19 september 2011.