Experimentele rock

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Colin Meloy (The Decemberists)

Experimentele rock (of Avant rock) is een rock georiënteerde kunstmuziek die experimenteert met de basiselementen van het genre en welke de grenzen verschuift van wat gebruikelijk is voor composities en speltechnieken.

Geschiedenis[bewerken]

Psychedelische rock[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Psychedelische rock voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De stroming kwam op gang midden jaren zestig met rockacts als Velvet Underground, Frank Zappa, Captain Beefheart, Jimi Hendrix en Pink Floyd. Enerzijds beïnvloed door jazzmusici als John Coltrane en Sun Ra en anderzijds avant-gardecomponisten als John Cage en Karlheinz Stockhausen begonnen bands vaste stramienen te doorbreken met andersoortige muzikale vormen.

Progressieve rock[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Progressieve rock voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

In de jaren zeventig ontstond vanuit Duitsland de Krautrock. Ook in die jaren werd Brian Eno een toonaangevend producent. Een toonaangevende band die tot de progressieve rock gerekend wordt is King Crimson rond gitarist Robert Fripp.

Proto-punk en Proto New Wave[bewerken]

New York had een aantal bands die experimenteel ingesteld waren en later navolging zouden krijgen in de punk en de new wave. New York Dolls, Television en later Patti Smith en de Talking Heads.

No Wave[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie No wave voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

No wave was een kortstondige maar zeer invloedrijke variant van punk in de late jaren 1970 en vroege jaren 1980. De belangrijkste no wave-artiesten kwamen uit de Lower East Side in New York. De term no wave heeft twee betekenissen: enerzijds verwijst het naar de experimentaliteit van het genre (no wave behoorde tot geen enkele andere stijl), anderzijds is het een woordspelletje waarmee de commercialiteit van het populaire new wave-genre werd verworpen. Parallel aan de No Wave waren Nick Cave, Cabaret Voltaire, Einstürzende Neubauten en Throbbing Gristle actief in Europa.

Noise rock[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Noise rock voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Noise rock is een genre van indierock en punkrock georiënteerde kunstmuziek dat wordt gekenschetst door de Engelse naam: noise betekent ruis. Het is een moeilijk te beluisteren muziekstijl waarbij wordt gezondigd tegen alle regels die doorgaans in popmuziek gelden. De oorsprong ligt in de punk en de modern klassieke stroming noise.

Indierock[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Indierock voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Indie is een verzamelnaam die wordt gebruikt voor muziek die zich over het algemeen laat karakteriseren door haar houding: een afkeer van commerciële muziek en een voorliefde voor het experiment. De naam komt van het Engelse woord independent, wat onafhankelijk betekent. Indie-muziek kan vrij divers zijn, van ambient tot heavy metal, maar meestal bedoelt men met de naam een subgenre uit de alternatieve rock, zogenaamde indierock, die bekend werd door bands als Pixies, Pavement en Sonic Youth. Door bands als Mudhoney en Nirvana ontstond hieruit het genre grunge.

Lo-Fi[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Lo-Fi voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Begin jaren negentig werd de Lo-Fi-stroming populairder door de komst van de relatief goedkope porta 4 sporen cassetterecorders. Plotseling was het voor veel muzikanten mogelijk om gewoon thuis in plaats van in een dure studio muziek vast te leggen. Bekendste namen zijn Guided by Voices, Sebadoh, Beck, John Frusciante en in Nederland Spinvis.

Post-rock[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Post-rock voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Halverwege jaren negentig ontstond de post-rock. Post-rock is vaak instrumentaal en heeft lang uitgerekte composities, afwijkend van het couplet-refrein-couplet principe. Het kan gezien worden als een reactie tegen de Grunge, Stonerrock en Nu-metal, weliswaar als indierock gepresenteerde alternatieve muziek, maar in werkelijkheid door de creatieve interventie van de grote platenmaatschappijen steeds meer vervlakt tot formulistische mainstream gitaarrock.

Post-punk[bewerken]

Rond de eeuwwisseling ontstaat er een herwaardering voor de vroege jaren 80 rock, de post-punk. Experimentele exponenten van deze stroming zijn Liars, The Rapture, Yeah Yeah Yeahs.

New Weird America[bewerken]

Rond 2000 ontstond er gelijktijdig met de post-punk revival de New Weird America stroming die experimentele muziek op eclectische wijze vermengd met folk. Bands Animal Collective, The Dodos, Yeasayer, Miracle Fortress, The Luyas, These Are Powers.

Tijdslijn Experimentele rock[bewerken]

Liars (band) The Intelligence (band) Black Dice Wolf Eyes Lightning Bolt Neptune (band) Deerhoof The Locust John Frusciante Melt Banana Shellac (band) Polvo Drive Like Jehu Nirvana Fugazi The Jesus Lizard Sonic Youth Killdozer (band) Swans Big Black Butthole Surfers Birthday party Merzbow Einsturzende Neubauten The Ex (band) Public Image Ltd. Half Japanese Glenn Branca Throbbing Gristle Faust (band) Velvet Underground

Experimentele rockbands in Nederland[bewerken]

Zie ook[bewerken]

Portal.svg Portaal Rock