Hajo Meyer

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Hans Joachim (Hajo) Meyer (Bielefeld, 12 augustus 1924Heiloo, 23 augustus 2014)[1] was een Nederlandse natuurkundige en politiek activist van Joods-Duitse komaf.

Meyer vluchtte begin 1939 na de Kristallnacht voor de Jodenvervolging uit nazi-Duitsland naar Nederland met andere Joodse kinderen maar zonder zijn ouders. Hij werd opgeleid tot machinebankwerker in een werkdorp voor jonge Joodse vluchtelingen in de Wieringermeer. Hij dook in 1943 onder, maar werd in 1944 gearresteerd en naar Auschwitz gedeporteerd. Hij overleefde het vernietigingskamp doordat hij als machinebankwerker tewerkgesteld werd bij het onderhoud van treinwagons. Zijn ouders, die vanuit Duitsland waren gedeporteerd, stierven in het kamp Theresienstadt.

Na de oorlog keerde Meyer terug naar Nederland, en ging hij theoretische natuurkunde studeren. Hij ging werken bij Philips en werd uiteindelijk directeur van het Philips Natuurkundig Laboratorium (NatLab). Na zijn pensionering volgde hij opleidingen in Engeland en werkte hij als bouwer van nieuwe violen en altviolen, waarvan hij ongeveer vijftig maakte en verkocht.

De laatste jaren was Meyer politiek actief, en tot 2010 was hij bestuurslid van Een Ander Joods Geluid. Hij schreef ook het boek Het einde van het jodendom (2003), waarin hij onder meer voor zichzelf concludeerde dat Israël de Holocaust misbruikte als rechtvaardiging voor de misdaden die dit land tegen de Palestijnen zou begaan. Na een studiereis met oud-premier Dries van Agt door de bezette Palestijnse Gebieden kwam hij voor zichzelf tot de slotsom dat de Gazastrook "één groot concentratiekamp" is. Hajo Meyer was lid van GroenLinks.

Meyer overleed op 23 augustus 2014 op 90-jarige leeftijd in zijn slaap.[2]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Familiebericht Familieberichtenopinternet.nl en Noordhollands Dagblad
  2. Antizionist Hajo Meyer overleden NOS.nl, 24 augustus 2014