Stone Cold Steve Austin

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Steve Austin
Steve Austin in 2010
Steve Austin in 2010
Algemene informatie
Volledige naam Steven James Anderson
Geboren 18 december 1964
Vlag van Verenigde Staten Victoria (Texas)
Werk
Jaren actief 1989-huidig
Beroep Acteur
professioneel worstelaar
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film
Stone Cold Steve Austin
Austins kenmerkend ringentree
Austins kenmerkend ringentree
Persoonlijke informatie
Lengte 1,88 m
Gewicht 115 kg
Carrière
Debuut 8 december 1989
Met pensioen 30 maart 2003
Ringnaam The Ringmaster
Stunning Steve Austin
The Rattlesnake
"Stone Cold" Steve Austin
Trainer/coach Chris Adams
Lewis Pearce
Overige beroep(en) Professoineel worstelaar
Portaal  Portaalicoon   Sport

Steve Austin, geboren als Steven James Anderson, (Victoria (Texas), 18 december 1964), beter bekend als "Stone Cold" Steve Austin, is een Amerikaans acteur en voormalig professioneel worstelaar. Hij is als worstelaar bekend in verscheidene worstelorganisaties, zoals World Championship Wrestling (WCW), Extreme Championship Wrestling (ECW) en World Wrestling Federation/Entertainment (WWF/WWE). Anderson veranderde later zijn naam in Steve Williams.

In zijn professionele worstelcarrière, won Austin 19 kampioenschappen waaronder zes keer het WWF Championship. Hij was ook de winnaar van het King of the Ring-toernooi in 1996 en is met drie overwinningen op de Royal Rumble (1997, 1998, 2001) nog steeds de recordhouder.

Professioneel worstelcarrière[bewerken]

Voordat Austin in 1989 debuteerde als professioneel worstelaar, speelde hij American football op de Universiteit van North Texas. Nadat hij verschillende banen had uitgeprobeerd, richtte Austin zich aan het eind van de jaren 80 volledig op het professioneel worstelen.

In 1989 worstelde Austin voor de World Class Championship Wrestling (WCCW) en maakte hij zijn debuut onder zijn echte naam, maar werd later door Dutch Mantel Steve Austin genoemd. In 1990 verliet Austin de WCCW nadat deze failliet ging.

World Championship Wrestling (1991–1995)[bewerken]

Een jaar na het faillissement van WCCW, ondertekende Austin een contract met de World Championship Wrestling (WCW). Een week na zijn debuut, versloeg Austin Bobby Eaton en won het WCW World Television Championship, wat zijn eerste WCW-titel was. Later in dat jaar vergezelde hij Paul E. Dangerously's Dangerous Alliance.

In 1992, op Halloween Havoc, nam Austin de plaats in van Terry Gordy, en vormde samen met "Dr. Death" Steve Williams een team om te worstelen tegen het duo Dustin Rhodes en Barry Windham om het WCW- en NWA-World Tag Team titel te verenigen. De match duurde 30 minuten, wat de maximale tijd was, en eindigde in een gelijkspel.

In januari 1993 vormde Austin met Brian Pillman een tag team dat bekend was als The Hollywood Blonds. Op 3 maart 1993 wonnen Austin en Pillman het WCW World Tag Team Championship nadat ze Ricky Steamboat en Shane Douglas versloegen. Eind december 1993, op Starrcade, won Austin het WCW United States Heavyweight Championship nadat hij Dustin Rhodes versloeg. In september 1994, op Fall Brawl, kreeg hij de United States Heavyweight Championship-titel van Steamboat, die een blessure opliep. Later op diezelfde avond, versloeg Jim Duggan Austin in 35 seconden en moest hij de titel weer afstaan aan Duggan.

Extreme Championship Wrestling (1995)[bewerken]

In 1995 werd Austin ontslagen door WCW Vice President Eric Bischoff omdat hij tijdens een Japanse tournee een blessure opliep aan zijn triceps. Austin kreeg van Paul Heyman (één van de Extreme Championship Wrestling (ECW) oprichters), een contract. Austin kende Heyman van zijn WCW-tijd, waar hij de manager was van Austin. Terwijl Austin herstelde van zijn blessures, huurde Heyman hem in voor interviews.

Later was Austin in de ECW bekend als "Superstar" Steve Austin. Hij had een match tegen The Sandman en een vete met Mikey Whipwreck. Whipwreck, die op dat moment de ECW World Heavyweight Champion was, versloeg Austin op November to Remember.

World Wrestling Federation/World Wrestling Entertainment/WWE (1995–2002, 2003-heden)[bewerken]

Austin in 1996

In het najaar van 1995 voegde Austin zich bij de World Wrestling Federation (WWF), nadat Kevin Nash en Jim Ross eigenaar Vince McMahon wisten te overtuigen om Austin in te huren. Austin worstelde als de "The Ringmaster" en werd gemanaged door Ted DiBiase, die hem kroonde met het Million Dollar Championship. Austin versloeg Savio Vega bij zijn debuut op WrestleMania XII. Austin schoor in deze tijd zijn hoofd kaal. Tijdens In Your House: Beware of Dog, verloor Austin de "Caribbean Strap match" van Vega. In overeenstemming met de 'pre-match' stipulatie, moest DiBiase de WWF verlaten, wat Austin de kans gaf om zijn eigen pad te bewandelen.

Tijdens King of the Ring 1996 ontpopte Austin zich tot superster, nadat hij in de finale met zijn kenmerkende finisher, de "Stone Cold Stunner", Jake Roberts versloeg in 3:16 minuten. Hierdoor is tot op het heden deze "3:16" bekend om die prestatie en het staat dan ook in de geschiedenisboeken van de Royal Rumble als de snelste overwinning.

In midden 1997 won Austin het WWF Tag Team Championship in twee verschillende gelegenheden. De eerste was op 25 mei 1997 waar hij samen met Shawn Michaels het duo Owen Hart en The British Bulldog versloeg voor de titel. Ze behielden de titel tot 14 juli 1997, nadat Michaels wegens een blessure, geforceerd was om de titel vacant te moeten stellen. Later op diezelfde avond werd er een toernooi gehouden waarbij de winnaars Austin uitdaagden voor de titel. Hart en Bulldog wonnen het toernooi en Austin hierdoor een partner moest kiezen. Naar het einde van de match toe, verscheen de debuterende Dude Love en hielp Austin. Austin en Love versloegen het duo Hart en Bulldog en wonnen zo de titel. Austin zette de vete hierna met de Hart-familie voort.

Austin begon Owen Hart uit te dagen voor een titel match, die op dat moment in het bezit was van het WWF Intercontinental Championship. Tijdens de wedstrijd liep Austin legitiem een nekblessure op en won alsnog het Intercontinental Championship van Hart. Ondanks zijn nekblessure, was Austin niet in staat om te worstelen en moest hij zijn Tag Team Championship en het Intercontinental Championship vacant stellen. Op Survivor Series 1997 won Austin voor de tweede keer het Intercontinental Championship door wederom Owen Hart te verslaan.

In begin 1998 won Austin voor de tweede keer de Royal Rumble door The Rock als laatste te elimineren. Een dag later, op Raw, kreeg Austin te horen van McMahon, dat Mike Tyson de "special enforcer" was voor het team D-Generation X, voor de titelmatch op WrestleMania XIV waarin Austin het opnam tegen WWF Champion D-Generation X-lid Shawn Michaels. Op WrestleMania won Austin met de hulp van Tyson (die zich tegen de DX keerde), van Michaels en werd zo voor de eerste keer WWF Champion. In werkelijkheid, liep Michaels verscheidene blessures op tijdens de Casket match die hij had tegen The Undertaker op de Royal Rumble van 1998. Een dag later, op Raw kreeg Austin van McMahon een nieuwe WWF Championship-riem.

Tijdens King of the Ring 1998 moest Austin in de eerste Blood match de titel afstaan aan Kane. Op Raw van 29 juni 1998, nam Austin revanche op Kane en won zo voor de tweede keer de titel. Op Breakdown: In Your House was de titel door Vince McMahon vacant gesteld nadat er geen winnaar was tussen Austin, Kane en The Undertaker. Op Rock Bottom: In Your House won Austin de Burried Alive match van The Undertaker, die door Kane in het graf werd gegooid, en kwalificeerde zich daardoor voor de Royal Rumble 1999. Tijdens de Royal Rumble werd Austin aangevallen door de leden van The Corporation en werd hij met een ambulance afgevoerd. Maar, Austin keerde terug met de ambulance naar de ring, maar werd alsnog geëlimineerd.

Op WrestleMania XV versloeg Austin The Rock en won zo voor de derde keer het WWF Championship. Op Over the Edge 1999 moest Austin de titel afstaan aan The Undertaker. Op Raw van 28 juni 1999, versloeg Austin The Undertaker en werd zo voor de vierde keer WWF Champion. In het najaar van 1999 onderging Austin (die sinds het dodelijke ongeluk van Owen Hart een nekblessure opliep) een operatie aan de nek.

Na een maandenlange afwezigheid, verscheen Austin in 2000 op Backlash waar hij Triple H en Vince McMahon aanviel om The Rock te helpen, om het WWF Championship te winnen. Op Unforgiven maakte Austin officieel zijn terugkeer.

In januari 2001 won Austin voor de derde keer de Royal Rumble door Kane als laatste te elimineren. Tussendoor had Austin een rivaliteit met Triple H, die werd beëindigd nadat Triple H de "Three Stages of Hell match" won van Austin op No Way Out 2001. Op WrestleMania X-Seven veranderde Austin in een heel (schurk), door The Rock meerdere keren aan te vallen met een stalen stoel om het WWF Championship te winnen. Na de match werd Austin voor de vijfde keer WWF Champion.

Later werden Austin en triple H topschurken van de WWF en ruzieden ze met The Undertaker en Kane. Op Backlash 2001 versloegen Austin en Triple H The Undertaker en Kane voor het WWF Tag Team Championship. Ze hielden de tag team-titels, het WWF Championship-titel (Austin) en het Intercontinental Championship (Triple H). Later had Austin een kleine blessure en was hij een maand inactief, maar behield wel de titels.

Aan het einde van 2001, nam Austin in één van de grootste verhaallijnen van de WWF-geschiedenis deel, genaamd The Invasion. Tussendoor verloor Austin op Unforgiven 2001 zijn WWF Championship-titel aan Kurt Angle. Een paar weken later herwon Austin deze weer tijdens de Raw-aflevering van Angle. In december op Vengeance 2001, verloor Austin van Chris Jericho, die op diezelfde avond zowel het WWF Championship en het World Championship won om beide titels om te dopen tot het 'Undisputed WWF Championship'.

In januari 2002, op de Royal Rumble, maakten de vier overgebleven deelnemers: Austin, Kurt Angle, Mr. Perfect en Triple H (die zijn langverwachte terugkeer maakte van zijn blessure), onderling uit wie zou winnen. Austin werd door Angle geëlimineerd maar keerde terug naar de ring, pakte een stalen stoel en raakte hiermee zijn drie tegenstanders. Een paar weken later was Austin niet blij met de terugkeer van Hulk Hogan en had hij problemen met de mensen backstage. en nam hij daarna een week vrij. In de Raw-aflevering van 1 april, keerde Austin terug in de nieuwe "Brand Extension" era. Hij koos voor Raw en begon een vete met The Undertaker, die resulteerde in een 'number-one contender's match' voor het Undisputed WWE Championship op Backlash 2002, die hij uiteindelijk verloor van The Undertaker.

Tijdens een telefonisch interview op televisie in mei 2002, haalde Austin uit naar de WWE en deed een verbale aanval tegen de fans door te lachen. Austin leefde in onmin met de WWE en had problemen met zijn vrouw Debra Marshall. Door deze problemen verliet Austin de WWE waardoor de WWE zijn profiel verwijderde van de website. Deze periodes werden allemaal gedocumenteerd in een aflevering van WWE Confidential.

Voor de rest van het jaar 2002 hield Austin zich op de vlakte en maakte geen enkele publieke verschijningen meer in of buiten het worstelen. Tegen het eind van 2002 zouden Vince McMahon en Austin hun meningen hebben bijgelegd. In het voorjaar van 2003 keerde Austin terug naar de WWE op No Way Out in een korte match tegen Eric Bischoff. Op WrestleMania XIX verloor Austin van The Rock, die terugkeerde, wat de laatste worstelmatch was voor Austin.

Een week later begon Austin zijn niet-worstelcarrière met de WWE. waarbij hij in een nieuwe verhaallijn door Linda McMahon was aangeworven als "Co-General Manager" van Raw. Een jaar later, op 17 april 2004, kondigde de WWE via hun website aan dat de WWE en Austin hun samenwerking hadden beëindigd.

Tussen 2005 en 2010 verscheen Austin meerdere keren op de televisie. Op Cyber Sunday 2006 was hij de special guest referee in de match tussen Batista en The Undertaker en dat deed hij ook opnieuw op Cyber Sunday 2008 in de match tussen Batista en Chris Jericho voor het World Heavyweight Championship.

Op 12 januari 2009 werd Austin als eerste opgenomen in de lijst van de WWE Hall of Fame van 2009 en werd hij geïntroduceerd door Vince Mcmahon, die Austin noemde als de The Greatest WWE Superstar of all time.

Op 15 maart 2010 was Austin de gastheer van de Raw-aflevering waar hij een contract kreeg, dat achteraf werd ondertekend door Vince McMahon en Bret Hart voor hun match op WrestleMania XXVI.

In het voorjaar van 2011 was Austin aangekondigd als de hoofdtrainer en gastheer van het terugkerende WWE-programma WWE Tough Enough. In de Raw-aflevering van 6 juni 2011 kondigde hij Andy Leavine aan als de winnaar van Tough Enough.

Acteercarrière[bewerken]

Sinds 2005 is Austin ook begonnen met zijn filmcarrière, na een aantal gastrollen in Celebrity Deathmatch en Nash Bridges, speelde hij ook mee in verscheidene films zoals The Longest Yard.

Filmografie als acteur
Jaar Titel Rol Opmerkingen
Films
2005 The Longest Yard Guard Dunham
2007 The Condemned Jack Conrad
2009 Damage John Brickner
2010 The Expendables Dan Paine
2010 Hunt to kill Jim Rhodes
2010 The Stranger The Stranger
2011 Knockout Dan Barnes
2011 Tactical Force Tate
2011 Recoil Ryan Varrett
2012 Maximum Conviction Manning (post-production)
Televisie
1998-2002 Celebrity Deathmatch Stone Cold Steve Austin 4 seizoenen
1999 Teen Choice Awards zichzelf
1999-2000 Nash Bridges Det. Jake Cage 6 afleveringen
2010 Chuck Hugo Panzer 1 aflevering: "Chuck vs First Class"
2011 Tough Enough zichzelf Gastheer (alle afleveringen)

In het worstelen[bewerken]

  • Aanval en kenmerkende bewegingen
    • Stone Cold Stunner (Sitout three–quarter facelock jawbreaker)
    • Back body drop
    • Back elbow
    • Catapult
    • Clothesline
    • High–impact delayed spinebuster
    • Lou Thesz press followed by multiple punches
    • Low blow
    • Mudhole Stomp
    • Piledriver
    • Pointed elbow drop
    • Russian legsweep
    • Stomp to the opponent's groin
    • Throat first flapjack onto the top rope
  • Bijnamen
    • "Stone Cold"
    • "The Texas Rattlesnake"
    • "The Toughest S.O.B.
    • "The Bionic Redneck"
    • "The Extreme Superstar"
    • "Stunning"

Prestaties[bewerken]

  • Texas Wrestling Federation
    • TWF Tag Team Championship (1 keer met The California Stud)
Stone Cold met bier tijdens de WWE Hall of Fame van 2009
  • Wrestling Observer Newsletter awards
    • 5 Star Match (1992) met Rick Rude, Arn Anderson, Bobby Eaton en Larry Zbyszko vs. Sting, Nikita Koloff, Ricky Steamboat, Barry Windham en Dustin Rhodes in een WarGames match op WrestleWar
    • 5 Star Match (1997) vs. Bret Hart in een Submission match at WrestleMania 13
    • Best Box Office Draw (1998, 1999)
    • Best Gimmick (1997, 1998)
    • Best Heel (1996)
    • Best Interviews (1996–1998, 2001)
    • Best Non-Wrestler (2003)
    • Feud of the Year (1997) vs. The Hart Foundation
    • Feud of the Year (1998, 1999) vs. Vince McMahon
    • Match of the Year (1997) vs. Bret Hart in a Submission match at WrestleMania 13
    • Most Charismatic (1997, 1998)
    • Rookie of the Year (1990)
    • Tag Team of the Year (1993) met Brian Pillman als de Hollywood Blonds
    • Wrestler of the Year (1998)

Externe links[bewerken]

1993: André the Giant
1994: Arnold Skaaland · Bobo Brazil · Buddy Rogers · Chief Jay Strongbow · Freddie Blassie · Gorilla Monsoon · James Dudley
1995: Antonino Rocca · Ernie Ladd · The Fabulous Moolah · George "The Animal" Steele · The Grand Wizard · Ivan Putski · Pedro Morales
1996: Jimmy Snuka · Johnny Rodz · Killer Kowalski · Lou Albano · "Baron" Mikel Scicluna · Pat Patterson · The Valiant Brothers (Jimmy & Johnny Valiant) · Vince McMahon Sr.
2004: Big John Studd · "Superstar" Billy Graham · Bobby Heenan · Don Muraco · Greg Valentine · Harley Race · Jesse Ventura · Junkyard Dog · Pete Rose · Sgt. Slaughter · Tito Santana
2005: "Cowboy" Bob Orton · Hulk Hogan · The Iron Sheik · Jimmy Hart · Nikolai Volkoff · Paul Orndorff · "Rowdy" Roddy Piper
2006: The Blackjacks (Mulligan & Lanza) · Bret "Hitman" Hart · Eddie Guerrero · Gene Okerlund · "Sensational" Sherri · Tony Atlas · Verne Gagne · William "The Refrigerator" Perry
2007: Curt "Mr. Perfect" Hennig · Dusty Rhodes · Jerry "The King" Lawler · Jim Ross · Mr. Fuji · Nick Bockwinkel · The Sheik · The Wild Samoans (Afa & Sika)
2008: The Brisco Brothers (Gerald & Jack) · Eddie Graham · Gordon Solie · Mae Young · Peter Maivia · Ric Flair · Rocky Johnson
2009: Bill Watts · The Funks (Terry & Dory Jr.) · Howard Finkel · Koko B. Ware · Ricky Steamboat · "Stone Cold" Steve Austin · The Von Erich Family (Chris, David, Fritz, Kerry, Kevin & Mike)
2010: Antonio Inoki · Bob Uecker · Gorgeous George · Mad Dog Vachon · Stu Hart · Ted DiBiase · Wendi Richter
2011: Abdullah the Butcher · Bob Armstrong · Drew Carey · Jim Duggan · Paul Ellering · The Road Warriors/Legion of Doom (Hawk & Animal) · Shawn Michaels · Sunny
2012: Edge · The Four Horsemen (Arn Anderson, Barry Windham, James J. Dillon, Ric Flair & Tully Blanchard) · Mil Máscaras · Mike Tyson · Ron Simmons · Yokozuna
2013: Bob Backlund · Booker T · Bruno Sammartino · Donald Trump · Mick Foley · Trish Stratus
2014: Carlos Colón · Jake Roberts · Lita · Mr. T · Paul Bearer · Razor Ramon · The Ultimate Warrior