Kurt Angle

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Kurt Angle
Angle in 2005
Angle in 2005
Persoonlijke informatie
Geboortenaam Kurt Steven Angle
Nationaliteit Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Geboorteplaats Mount Lebanon (Pennsylvania)
Geboortedatum 9 december 1968
Lengte 1,78 m
Gewicht 100 kg
Carrière
Debuut 1992 (amateur)
1999 (professioneel)
Ringnaam Kurt Angle
Trainer / Coach Tom Prichard
Dory Funk Jr.
Overige beroep(en) Professioneel worstelaar
Officiële website
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Sport

Kurt Steven Angle (Mount Lebanon (Pennsylvania), 9 december 1968) is een Amerikaans worstelaar, professioneel worstelaar en acteur die werkzaam is bij Total Nonstop Action Wrestling. Angle is vooral bekend van zijn tijd bij World Wrestling Entertainment, van 1998 tot 2006.

Worstelcarrière[bewerken]

In 1995 behaalde Angle een gouden medaille op de wereldkampioenschap worstelen van FILA. In 1996 behaalde Angle Olympisch goud in de categorie "vrije stijl" zwaargewicht (tot 100 kg) op de Olympische Zomerspelen.

Professioneel worstelcarrière[bewerken]

In het professioneel worstelen won Angle, tot op heden, 19 kampioenschappen waarvan 11 titels in WWE en 8 titels in TNA.

World Wrestling Federation/Entertainment (1998-2006)[bewerken]

In oktober 1998, begon Angle zijn professionele worstelcarrière en ondertekende een achtjarige contract met de World Wrestling Federation (WWF). Hij ging worstelen voor de Power Pro Wrestling, dat toen ook als opleidingscentrum van WWF fungeerde, om te trainen. Tijdens zijn training, verscheen Angle, in een aflevering van Sunday Night Heat op 7 maart 1999, voor de eerste keer op de televisie van WWF en hij had een angle ("fictieve verhaallijn") met Tiger Ali Singh.

Ringdebuut en Eurocontinental Champion[bewerken]

Na een aantal weken van vignetten, maakte Angle zijn ringdebuut op de Survivor Series, op 14 november 1999, en hij won de een-op-een match van Shawn Stasiak. Angle kreeg de gimmick van een "Amerikaanse held" (Engels "American hero"), dat gebaseerd was op zijn gouden medaille van de Olympische Zomerspelen in 1996.

Angle als Eurocontinental Champion

In februari 2000 veroverde Angle zowel het European Championship als het Intercontinental Championship en beschreef zichzelf als de "Eurocontinental Champion". Op WrestleMania 2000 werd er twee Triple Threat matchen georganiseerd met als doel om het European Championship en het Intercontinental Championship te veroveren. Angle moest opnemen tegen Chris Benoit en Chris Jericho. Angle verloor beide wedstrijden en moest in de eerste wedstrijd het Intercontinental Championship afstaan aan Benoit, terwijl Jericho de tweede wedstrijd won om het European Championship te veroveren.

WWF Champion en The Invasion[bewerken]

Angle op King of the Ring in 2000

Op King of the Ring 2000 bereikte Angle de toernooifinale en hij won de finale door Rikishi te verslaan. Op No Mercy 2000 won Angle, met de hulp van Rikishi, de No Disqualification match van WWF Champion The Rock en veroverde het WWF Championship. Met deze winst van The Rock, werd Angle de eerste worstelaar die zowel het Olympisch goud als de wereldtitel won. Na zijn heerschappij van 4 maanden als WWF Champion, moest Angle, op No Way Out 2001, de titel afstaan aan The Rock.

Wanneer World Championship Wrestling en Extreme Championship Wrestling elkaar vormden als The Alliance en midden in het jaar 2001 de WWF binnenvielen, werd Angle een fanfavoriet. Hij begon een verhaallijn, waar hij samenwerkte met WWF Champion Stone Cold Steve Austin om The Alliance af te weren. Later keerde Austin zich tegen de WWF en koos voor The Alliance. Dit leidde tot een WWF Championship-wedstrijd tussen hen op SummerSlam 2001 dat gewonnen werd door Angle, maar door diskwalificatie van Austin mocht hij de titel behouden. Op Unforgiven 2001 vond een herkansingswedstrijd van SummerSlam plaats en deze keer won Angle legitiem de wedstrijd van Austin en veroverde voor de tweede keer het WWF Championship. In een aflevering van Raw op 8 oktober 2001, moest Angle de titel terug afstaan aan hem wanneer WWF Commissioner William Regal zich aansloot bij The Alliance en dat kostte Angle de wedstrijd. Angle veranderde al snel in een schurk en sloot zich aan bij The Alliance. Echter, op Survivor Series 2001, verraadde Angle The Alliance wanneer hij The Rock hielp om de "Winner Takes All" match tussen WWF en The Alliance te winnen van Austin. Angle bleef een schurk door te beweren dat hij als enige verantwoordelijk was voor de vernietiging van The Alliance.

Grand Slam Champion en WWE Champion[bewerken]

In oktober 2002, werd Angle de vijfde WWE Grand Slam Champion wanneer hij samen met Benoit, op No Mercy, het WWE Tag Team Championship veroverden. In een aflevering van SmackDown! op 5 november 2002, verloren Angle en Benoit de tag team match van het duo Edge en Rey Mysterio en moesten de titel afstaan aan hen.

Op Armageddon 2002 won Angle voor de derde keer het WWE Championship door Big Show te verslaan en kreeg hiervoor de hulp van Brock Lesnar. Tijdens zijn derde heerschappij, begon Angle een nieuwe verhaallijn wanneer hij diensten kreeg van manager Paul Heyman en "Team Angle".

Vetes met Lesnar en Guerrero[bewerken]

Hij begon dan een vete met Lesnar, die de Royal Rumble match won op Royal Rumble 2003, nadat Lesnar claimde dat hij de nieuwe superster zou zijn op SmackDown!. In de "Main Event" op WrestleMania XIX, verloor Angle de wedstrijd van Lesnar en moest de titel afstaan aan hem.

Op 11 april 2003, onderging Angle een nekoperatie dat uitgevoerd werd door Dr. Hae-Dong Jho om de problemen aan de zenuwen, aan de osteofyten en aan de tussenwervelschijf te herstellen.[1] Het alternatief operatie verminderde Angle's revalidatietijd van een jaar tot drie maanden.[1]

Kort na zijn terugkeer, won Angle, op Vengeance 2003, de Triple Threat match van Lesnar en Big Show en heroverde voor de vierde keer het WWE Championship. In een aflevering van SmackDown! op 27 juli 2003 moest Angle de titel afstaan aan Lesnar, die 60-minuten Iron Man match won. Angle werd dan betrokken in een vete met Eddie Guerrero. De vete bereikte zijn hoogtepunt op WrestleMania XX en Guerrero won van Angle. Al snel kreeg Angle weer last van legitieme nekklachten.[2] Als antwoord, kreeg Angle de rol van General Manager van SmackDown! en met zijn afwezigheid in de ring toe te schrijven, verwondde Big Show Angle door een 'chokeslam' uit te voeren vanuit het podium. In juli 2004 werd Angle als General Manager ontslagen door Vince McMahon en hij werd opnieuw actief als worstelaar.

The Wrestling Machine, World Heavyweight Champion en vertrek[bewerken]

Angle op SummerSlam in 2005

In januari 2005, nam Angle deel aan de Royal Rumble, maar hij werd geëlimineerd door Shawn Michaels. Angle bleef Michaels spotten door zijn voormalige tag teampartner Marty Jannetty te verslaan en Sherri Martel, die in het verleden manager was van Michaels, aan te vallen. Dit leidde allemaal tot een 'Interpromotional' match op WrestleMania 21 tussen Angle en Michaels en Angle versloeg Michaels. Tussendoor werd Angle door de WWE Draft van SmackDown! naar Raw gestuurd. Angle zette hun vete met Michaels verder totdat hij van hem verloor op Vengeance 2005.

In januari 2006 keerde Angle terug naar SmackDown! om zich te concentreren op het vacante World Heavyweight Championship en veroverde meteen de vacante titel door de 20-man battle royal te winnen. Op Royal Rumble 2006 behield Angle de titel door Mark Henry te verslaan. Kort na de wedstrijd, maakte The Undertaker zijn terugkeer en daagde Angle uit voor een titelwedstrijd. Op No Way Out, op februari 2006, behield Angle de titel nadat hij Undertaker versloeg. Op WrestleMania 22 moest Angle de titel afstaan aan Rey Mysterio, die de Triple Threat match, en Randy Orton was de derde uitdager.

Op 29 mei 2006, werd Angle door de WWE Draft naar de nieuwe, opgerichte ECW-merk. Tijdens zijn periode in de ECW-merk, verwierf Angle de bijnaam "The Wrestling Machine" omdat hij een gebitsbeschermer in zijn mond had en verplette snel zijn tegenstanders. Na zijn verloren wedstrijd tegen Orton op Vengeance 2006, verscheen Angle sporadisch op de televisie.

Op 25 augustus 2006, omwille van zijn gezondheidsredenen, vroeg Angle aan de WWE een vroege ontbinding van zijn WWE-contract.

Total Nonstop Action Wrestling (2006-heden)[bewerken]

Ringdebuut en wereldtitel[bewerken]

Angle en Karen in een aflevering van Impact!

Een paar weken nadat zijn contract met de WWE afliep, ondertekende Angle een contract met Total Nonstop Action Wrestling (TNA). Op 19 oktober 2006 maakte Angle zijn TNA-debuut en confronteerde Samoa Joe nadat Joe weigerde afstand te nemen van de NWA World Heavyweight Championship-riem die hij had gestolen van Jeff Jarrett. De twee mannen waren aan het vechten, toen Jarrett de riem terugnam. In een aflevering van Impact! op 16 november 2006, vond de eerste TNA-wedstrijd plaats voor Angle en werd geboekt om de wedstrijd te winnen van Abyss door de "Angle Lock" uit te voeren. Na de wedstrijd werd Angle aangevallen door Joe. Dit leidde tot een wedstrijd, op het worstelevenement Genesis, waarbij Angle Joe versloeg.

In januari 2007, op Final Resolution, werd Angle geboekt om de Iron Man match te winnen van Joe, met 3-2 en kreeg hij zicht op het NWA World Heavyweight Championship op Against All Odds, in februari 2007. Op die avond verloor Angle van Christian Cage waarbij Tomko en Scott Steiner de wedstrijd verstoorden. Dit leidde tot een vete tussen Angle en Steiner en een wedstrijd op Destination X, waar Angle de wedstrijd won.

Op Lockdown werd een Lethal Lockdown match georganiseerd tussen Team Angle en Team Cage en er werd een voorwaarde gesteld. De voorwaarde was dat als de worstelaar van Team Angle iemand van Team Cage had verslagen, deze een wedstrijd kreeg voor Cage's NWA World Heavyweight Championship. Angle moest een team opstellen en hij koos Samoa Joe, Rhino, Sting en Jeff Jarrett voor Team Angle, terwijl Cage koos voor A.J. Styles, Scott Steiner, Tomko en Abyss. Tijdens de wedstrijd viel Jarrett Abyss aan met zijn houten gitaar zodat Sting hem kon pinnen. Op Sacrifice moest Cage, in een Triple Threat match, zijn titel verdedigen tegen Sting en Angle. Een dag voor Sacrifice, maakte de National Wrestling Alliance, eigenaars van het NWA World Heavyweight en het NWA World Tag Team Championships, bekend dat Cage en Team 3D (Brother Ray & Brother Devon) geen kampioenen meer waren. Uitvoerend directeur van NWA, Robert K. Trobich, verklaarde dat Cage weigerde om zijn titel te verdedigen op de live-evenementen van NWA. Op Sacrifice won Angle de wedstrijd en verklaarde zichzelf als de nieuwe "World Heavyweight Champion". In de eerstvolgend aflevering van Impact!, stapte Angle naar de ring met een nieuwe kampioenschapsriem en hij kondigde zichzelf aan als de nieuwe "TNA World Heavyweight Champion". Door het controversiële einde van hun wedstrijd op Sacrifice, verklaarde Jim Cornette dat de titel vacant werd gesteld en organiseerde een King of the Mountain match voor de vacante titel, die plaats zou vinden op Slammiversary, op 17 juni 2007. Op die avond veroverde Angle de vacante titel en won de wedstrijd van Cage, Samoa Joe, A.J. Styles en Chris Harris.

Triple Crown Champion en The Angle Alliance[bewerken]

Op Victory Road, in juli 2007, vormde de kersvers gekroonde X Division Champion Samoa Joe een duo met Angle om te worstelen tegen World Tag Team Champions Team 3D (Brother Ray & Brother Devon), met als voorwaarde dat als een worstelaar de andere tegenstander uittelde, hij de titel veroverde. Joe telde Brother Ray uit en veroverde de twee World Tag Team Championship-riemen. In de eerstvolgend aflevering van Impact!, Joe, die het X Division en World Tag Team Championships bezat, terwijl Angle het TNA en het IWGP Heavyweight Championships bezat, hem uit voor een wedstrijd op Hard Justice, in augustus 2007, waarbij de winnaar alle titels mag veroveren. Op die avond, won Angle van Joe en veroverde alle titels. Angle werd uitgeroepen als de tweede TNA Triple Crown Champion en werd de eerste worstelaar die alle drie beschikbare TNA-titels bezat op hetzelfde moment. Incluis het IGWP-titel, werd Angle een viervoudige kampioen. Op No Surrender 2007 moest Angle de Tag Team-titel en het X Division-titel respectievelijk afstaan aan Team Pacman en Jay Lethal. Op Bound for Glory 2007 moest Angle het TNA World Heavyweight Championship afstaan aan Sting, maar heroverde de titel in een aflevering van Impact! op 25 oktober 2007.

Angle in 2008

Op Turning Point vormde Angle een team met A.J. Styles en Tomko als The Angle Alliance tegen Samoa Joe, Kevin Nash en Scott Hall. In januari 2008, op Final Resolution, verdedigde Angle met succes zijn World Heavyweight Championship tegen Cage en kreeg hiervoor de hulp van Styles. Op Against All Odds, in februari 2008, verdedigde Angle opnieuw met succes de titel en kreeg hiervoor de hulp van Tomko, maar op Lockdown, in maart 2008, moest hij de titel afstaan aan Samoa Joe.

The Main Event Mafia[bewerken]

Nadat Angle een nekblessure opliep, was hij inactief. In het verhaallijn, keerde Angle terug op Impact! en vroeg aan zijn ex-vrouw Karen om zich te herenigen met hem, maar ze weigerde zijn aanbod. Op Slammiversary 2008, na een tussenkomst van Karen, verloor Angle de wedstrijd van Styles. Op Victory Road 2008 wonnen Angle en Team 3D de 6-man tag team Full Metal Mayhem match van Cage, Rhino en Styles. Op Hard Justice 2008, verloor Angle opnieuw van Styles en deze keer was een Last Man Standing match.

In de eerste aflevering van HD Impact!, startten Angle, Booker T, Kevin Nash en Sting een nieuw stable, The Main Event Mafia. Een week later, werd Scott Steiner lid van de groep. Op Turning Point 2008 won Angle de Falls Count Anywhere match van Abyss. Op Sacrifice 2009 moest Angle zijn leiderschap afstaan aan Sting die de wedstrijd won, waarbij een voorwaarde werd ingesteld dat als Angle de wedstrijd verloor, hij zijn leiderschap moest doorgeven aan Sting. Op 21 juni 2009, op Slammiversary, won Angle, met de hulp van Samoa Joe, de King of the Mountain match van Jarrett en heroverde voor de derde keer het TNA World Heavyweight Championship. In de eerstvolgende aflevering van Impact!, herwon Angle zijn leiderschap van de The Main Event Mafia nadat hij en de andere leden van de groep Sting aanvielen, terwijl Angle Samoa Joe verwelkomde als hun nieuwe lid. Op No Surrender 2009, in een five-way match, moest Angle de titel afstaan aan Styles. De overige tegenstanders waren Matt Morgan, Sting en Hernandez.

Verscheidene vetes[bewerken]

Een wedstrijd tussen Angle en Desmond Wolfe

Angle begon een nieuwe vete met Desmond Wolfe en hij verloor de eerste wedstrijd van hem. Op Turning Point 2009 won Angle de herkansingswedstrijd van Wolfe. In januari 2010, op Genesis, verloor Angle de wedstrijd van Styles, die de hulp kreeg van Ric Flair, om het World Heavyweight Championship te winnen. Als resultaat werd Angle uitgesloten voor een nieuwe titelwedstrijd tegen Styles, zolang Styles kampioen was. In een aflevering van Impact! verloor Angle opnieuw van Styles omdat scheidsrechter Earl Hebner omgekocht werd door Flair. Als antwoord van het accident, spuugde Angle tegen Hogan en dreigde om TNA te verlaten om terug te keren naar de WWE. Later werd Hulk Hogan aangevallen door Scott Hall en Syxx-Pac en Angle bevrijdde hem.

Tijdens een aflevering van Impact! toonde Mr. Anderson geen respect aan de Amerikaanse soldaten en dat leidde tot een nieuwe vete met Angle. Op Destination X 2010 won Angle de wedstrijd van Anderson. Later werden Angle en Anderson geboekt voor een Steel Cage match op Lockdown, in april 2010, waarbij Angle de wedstrijd won. Daarna kondigde Angle dat hij pauze inlast.

In oktober 2010, op Bound for Glory, verloor Angle van Jeff Hardy. Tijdens de wedstrijd verstoorden Hogan en Eric Bischoff de wedstrijd en richtten samen met Hardy, Abyss en Jeff Jarrett een stable, de Immortal, op. Angle begon dan een vete met Jarrett en zijn vrouw Karen Jarrett (voorheen als Karen Angle) dat weken tot maanden heeft geduurd. Tussendoor werd Angle meermaals aangevallen door de leden van Immortal en op Genesis verloor Angle van Jarrett. In een aflevering van Impact!, zorgde Flair voor een 7-op-2 handicap match waarbij Angle een duo vormde met Crimson om te worstelen tegen Jarrett, James Storm, Robert Roode, Kazarian, Rob Terry, Gunner en Murphy. De wedstrijd eindigde toen Jarrett Angle uittelde. Een week later, keerde Fortune tegen Alliance en heeft zich aangesloten bij Angle, Crimson en Steiner. Op 13 februari 2011, op Against All Odds, verloor Angle opnieuw van Jarrett en als resultaat moest Angle Karen naar de ring begeleiden in een aflevering van Impact!, waar Jarrett en Karen opnieuw hun huwelijksgeloften overdeden.

Op 17 april 2011, op Sacrifice, wonnen Angle en Chyna de mixed tag team match van de Jarretts. Op Slammiversary IX, dat aangekondigd werd als de "final battle" tussen Angle en Jarrett, verdedigde Angle met succes zijn Olympisch gouden medaille tegen Jarrett en bovendien had Angle zicht op het TNA World Heavyweight Championship. In de eerstvolgend aflevering van Impact!, daagde Jarrett Angle uit voor een 'Parking Lot Brawl' wedstrijd en Jarrett stemde in met een contract. Op het contract stond dat als Jarrett de wedstrijd verloor, zou Angle hem dwingen om naar Mexico te verhuizen. Uiteindelijk won Angle het gevecht door Jarrett te verstikken met een T-shirt en hij zei "Adios" tegen hem. Zo eindigde de vete tussen hen.

Angle begon daarna samen met Sting een vete met de resterende leden van Immortal, terwijl TNA World Heavyweight Champion Mr. Anderson lid werd van de groep. In een aflevering van Impact! op 14 juli 2011, hielp Angle Sting om de titel te heroveren van Anderson. Op 7 augustus 2011, op Hardcore Justice, won Angle de titelwedstrijd van Sting en veroverde voor de vijfde keer de titel. In een aflevering van Impact! op 1 september 2011, moest Angle voor de eerste keer zijn titel verdedigen tegen Sting waarbij Angle de herkansingswedstrijd won en hij kreeg hiervoor de hulp van Hulk Hogan.

In een aflevering van Impact Wrestling, in oktober 2011, moest Angle de titel afstaan aan James Storm. Later kreeg Angle meerdere titelwedstrijden tegen Storm om de titel te heroveren, maar hij faalde telkens. In de eerste maanden van het jaar 2012 had Angle verscheidene wedstrijden tegen Jeff Hardy zoals op Victory Road, op 18 maart 2012, waarbij Angle won en op 15 april 2012, op Lockdown waarbij Hardy de Steel Cage match won.

TNA World Tag Team Champion[bewerken]

In de eerstvolgende aflevering van Impact Wrestling, na LockDown, won Angle van Styles, na inmenging van Styles' rivalen Christopher Daniels en Kazarian. Een week later waarchuwde Angle de twee Immortal-leden om zich nooit meer te mengen in een van zijn wedstrijden. Op 13 mei 2012, op Sacrifice, won Angle de herkansingswedstrijd van Styles, maar Daniels en Kazrian verstoorden de wedstrijd. Na de wedstrijd zorgde Angle ervoor om Styles te beschermen tegen Daniels en Kazarian en Angle werd daardoor fanfavoriet in plaats van 'schurk'. Op 10 juni 2012, op Slammiversary, veroverden Angle en Styles het TNA World Tag Team Championship van Daniels en Kazrian. Uiteindelijk moesten Angle en Styles later hun titel terug afstaan aan Daniels en Kazarian. Op 9 september 2012, op No Surrender, probeerden Angle en Styles de titel te heroveren van Daniels en Kazarian, maar ze faalden.

Vete met Aces & Eights[bewerken]

In een aflevering van Impact Wrestling, in oktober 2012, werd Angle, na een wedstrijd tegen Hardy, aangevallen door de leden van Aces & Eights. Op 11 november 2012, op Turning Point, versloeg Angle Aces & Eights-lid Devon, ondanks dat de resterende leden van Aces & Eights zich in de wedstrijd probeerden te mengen. Angle zette zijn vete met de groep verder en in een aflevering van Impact Wrestling op 6 december 2012, won Angle van DOC. Een paar weken later was Angle inactief omdat Aces & Eights-lid, Mike Knox, Angle zijn nek verwondde met een hamer. In een Impact Wrestling aflevering op 31 januari 2013, keerde Angle terug in de ring en hij versloeg Aces & Eights-lid, Mr. Anderson. In een aflevering van Impact Wrestling op 21 maart 2013 verloor Angle de Fatal Four-Way match waarbij Hardy won. De overige tegenstanders waren Magnus en Samoa Joe.

Persoonlijk leven[bewerken]

Angle trouwde op 19 december 1998 met Karen Smedley, met wie hij in 2002 een dochter kreeg en in 2006 een zoon. In augustus 2007 debuteerde Karen in TNA als Angle's valet. In september 2008 werd bekend dat zij wilde scheiden en trouwde later, in 2010, met Jeff Jarrett.

Op 20 juli 2010 trouwde Angle met actrice Giovanna Yannotti. Het koppel verwelkomde hun eerste kindje, een dochter, op 22 januari 2011. Op oudejaarsavond van 2012 verwelkomde het koppel hun tweede kindje, een dochter.

Angle is een fan van de Pittsburgh Steelers, een professionele American Football team.

In het worstelen[bewerken]

  • Finishers
    • Angle Slam / Olympic slam
    • Ankle lock
    • Crossface chickenwing
  • Signature moves
    • Bodyscissors
    • Double leg takedown
    • European uppercut
    • Headbutt
    • Moonsault
  • Bijnamen
    • "The American Hero" (WWF/NJPW)
    • "The Most Celebrated Real Athlete in WWF History" (WWF)
    • "Real Athlete" (WWF)
    • "The Olympic Gold Medalist" (WWF/WWE/TNA)
    • "The Olympic Hero" (WWF)
    • "The Only Olympic Gold Medalist in Professional Wrestling History" (WWF/WWE/TNA)
    • "The Wrestling Machine" (WWE)
    • "The Godfather of The Main Event Mafia" (TNA)

Prestaties[bewerken]

Amateur worstelen[bewerken]

  • Canadian Cup Championship
    • Winner (1990)
  • Collegiate / High School
    • Pennsylvania State Wrestling Champion (1987)
    • Clarion University Freshman of the Year (1988)
  • Espoir World Cup
    • Runner-up (1989)
  • International Federation of Associated Wrestling Styles
    • FILA Junior World Freestyle Champion (1988)
    • FILA World Freestyle Champion (1995)
  • National Amateur Wrestling
    • National Amateur Wrestling Hall of Fame (Class of 2001)
  • National Collegiate Athletic Association
    • NCAA Division I All-American (1990–1992)
    • NCAA Division I Champion (1990, 1992)
    • NCAA Division I runner-up (1991)
  • USA Wrestling
    • USA Junior Freestyle Champion (1987, 1995, 1996)
    • USA Wrestling Hall of Fame (Class of 2001)
  • World Championships
    • Gold medal in freestyle wrestling (heavyweight) (1995)
  • Yasar Dogu Tournament
    • Runner-up (1989)

Professioneel worstelen[bewerken]

  • Cauliflower Alley Club
    • Future Legend Award (2000)
  • Inoki Genome Federation
    • IWGP Third Belt Championship (1 keer)
  • Power Pro Wrestling
    • PPW Heavyweight Championship (1 keer)

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b (en) Online World of Wrestling. WWE.COM Statement concerning Kurt Angle's injury.. Geraadpleegd op 22 maart 2013
  2. (en) Richard Gray van "Lords of Pain". Further details on Kurt Angle's injury; Condition very serious Geraadpleegd op 22 maart 2013