Dwayne Johnson

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Dwayne Johnson
Johnson in 2009
Johnson in 2009
Algemene informatie
Volledige naam Dwayne Douglas Johnson
Geboren 2 mei 1972
Vlag van Verenigde Staten Hayward, Californië
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Bijnaam The Rock
Werk
Jaren actief 1999 - heden
Beroep Professioneel worstelaar
Acteur
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film
The Rock
The ROCK.jpg
Persoonlijke informatie
Lengte 1,92 m
Gewicht 118 kg
Carrière
Debuut 1996
Ringnaam Flex Kavana
Rocky Maivia
The Rock
Dwayne "The Rock" Johnson
Trainer/coach Rocky Johnson
Pat Patterson
Discipline Professioneel worstelen
Portaal  Portaalicoon   Sport

Dwayne Douglas Johnson (Hayward (Californië), 2 mei 1972), ook bekend door zijn ringnaam The Rock, is een Amerikaans acteur en professioneel worstelaar. Johnson is als worstelaar actief in de WWE.

Als worstelaar wordt Johnson een van de grootste professionele worstelaars aller tijden beschouwd.[1] Tijdens zijn periode in de WWE, won Johnson 17 kampioenschappen waaronder negen World Heavyweight Championships ("wereldtitels") (8 keer het WWF/E Championship en 2 keer het WCW/World Championship), twee WWF Intercontinental Championships en vijf WWF Tag Team Championships. Door deze titels werd hij de zesde WWF/E Triple Crown Champion. Johnson wordt door velen beschouwd als een van de grootste praters in het professionele worstelgeschiedenis, The Rock werd als derde gestemd door de fans voor zijn microfoonbekwaamheid en staat achter Roddy Piper en Stone Cold Steve Austin, die respectievelijk tweede en eerste waren.[2][3]

Johnsons eerste filmhoofdrol was in The Scorpion King in 2002. Voor deze film kreeg hij de hoogste salaris voor een acteur in zijn eerste hoofdrol en verdiende $5,5 miljoen.[4]

Biografie[bewerken]

In zijn jeugdjaren was Johnson een footballspeler op zijn school. In 1991 was hij lid van de University of Miami's nationale kampioenschapsteam. Hij speelde later voor de Calgary Stampeders in de Canadian Football League. In 1995 was Johnson twee maanden buiten strijd en hij besloot om professioneel worstelaar te worden zoals zijn grootvader, Peter Maivia, en zijn vader, Rocky Johnson.

Professioneel worstelcarrière[bewerken]

Training (1995–96)[bewerken]

Samen met zijn vader, grootvader en verscheidene leden van Johnsons familie, zoals zijn ooms Afa en Sika Anoa'i (de Wild Samoans) en zijn neven, Afa Jr., Rodney Anoa'i (Yokozuna), Solofa Fatu (Rikishi), Matt Anoa'i (Rosey) en Edward Fatu (Umaga) zijn of waren huidige en voormalige professionele worstelaars.[5] Wanneer hij zijn voornemen verklaarde om het familiebedrijf te vergezellen, verzette zijn vader, maar zegde wel toe om zijn zoon zelf op te leiden en waarschuwde hem dat hij niet gemakkelijk zou hebben. Met de hulp van de ervarende professionele worstelaar, Pat Patterson, Johnson had verscheidene oefenmatchen met de WWF in 1996. Onder zijn echte naam versloeg hij The Brooklyn Brawler op een house show en verloor de andere van Chris Candido en Owen Hart. Onder de indruk van zijn talent en charisma, Johnson tekende een contract na het worstelen op Jerry Lawlers United States Wrestling Association, waar hij onder de ringnaam Flex Kavana worstelde. In de zomer van 1996 won hij samen met Bart Sawyer twee keer het USWA World Tag Team Championship.

World Wrestling Federation/Entertainment (1996-heden)[bewerken]

Debuut (1996-97)[bewerken]

In 1996 maakte Johnson als Rocky Maivia, een ringnaam die gecombineerd was met de ringnamen van zijn vader en grootvader, zijn debuut, maar Johnson was aanvankelijk terughoudend om het idee en werd alsnog door Vince McMahon en Jim Ross overgehaald om met de naam door te gaan. Johnson bekwam de eerste profworstelaar van de derde generatie die voor de WWF worstelde. Op Survivor Series, in november 1996, maakte Johnson officieel zijn wedstrijddebuut als worstelaar en bekwam een face (fan favoriet).

Drie maanden later, in de Raw-aflevering van 13 februari 1997, behaalde Johnson zijn eerste WWF-titel door Hunter Hearst Helmsley te verslaan om het WWF Intercontinental Championship. In maart 1997 werd Johnson alsmaar meer aangekondigd als The Rock. Daarna was Johnson tijdelijk inactief nadat hij een lichte blessure opliep.

Nation of Domination (1998)[bewerken]
Johnson als Intercontinental Champion in 1998

Na de terugkeer van zijn blessure, moest Johnson tijdens de Raw-aflevering van 28 augustus 1998 de Intercontinental Championship-titel afstaan aan Owen Hart en zijn personage veranderde in een heel (schurk). Hij vergezelde met Faarooq, D'Lo Brown en Kama de Nation of Domination, een soort stable ("een groep van samenzwerende worstelaars"). Hij bekwam de leider van de stable nadat hij in maart 1998 de ex-leider Faarooq verdreef.

The Rock daagde Stone Cold Steve Austin uit voor een titelmatch om het Intercontinental Championship op In Your House: D-Generation X maar verloor op die dag van Austin in minder dan zes minuten. Een dag later, op Raw, moest Austin zijn titel verdedigen tegen The Rock. Austin besloot om de titel te overhandigen aan The Rock en wou niet verliezen van hem. Daarmee eindigde hun feud ("vete").

De volgende feud van The Rock was Faarooq, die niet opgezet was nadat The Rock zijn plaats innam. Beiden hadden een titelmatch op Over the Edge: In Your House, waar The Rock het Intercontinental Championship behield. The Rock begon een nieuwe feud met Triple H en D-Generation X. Op Fully Loaded: In Your House won The Rock op een controversiële manier van Triple H maar moest op SummerSlam 1998 alsnog de titel afstaan aan Triple H. Op Breakdown: In Your House won The Rock de Triple Threat Steel Cage match van Ken Shamrock en Mankind om de "number one contender" ("nummer één tegenstander") te bekomen voor het WWF Championship. Hij begon ook te ruziën met Mark Henry, die ook lid was van Nation, en ontbond ook effectief de Nation.

The Corporation (1998–99)[bewerken]

Johnsons populariteit als The Rock dreef hem aan naar het WWF Championship en zijn personage veranderde opnieuw in een face. Op Survivor Series 1998 versloeg The Rock Mankind in de finale van de "Deadly Game"-toernooi om het het vacante WWF Championship. Later veranderde hij in een heel een sloot zich aan de kant van Vince en Shane McMahons The Corporation. Met Rock Bottom: In Your House kreeg The Rock zijn eigen pay-per-view waar Mankind een rematch had tegen The Rock. Mankind won door The Rock uit te tellen met Mr. Socko, de naam van zijn sok, maar Mr. Mahon zei dat hij The Rock niet kon uittellen en dus behield The Rock zo zijn titel. The Rock begon dan een feud met Mankind en de titel werd twee keer van handen veranderd tussen hen. De eerste gebeurde in de aflevering van Raw is War op 4 januari 1999 waarin Mankind, met de hulp van Steve Austin, The Rock versloeg. De andere gebeurde op Royal Rumble 1999 waarin The Rock de "I Quit" match won van Mankind en heroverde zo het WWF Championship. De tweede heerschappij van The Rock duurde niet lang nadat hij door Mankind werd verslagen in een Empty Arena match, een match waarin beiden gebruik maakten van zakken popcorn, vuilniswagen en allerlei wapens om tegen elkaar te straffen. Mankind won de match door The Rock klem te zetten met een vorkhefttruck. De feud ging verder totdat The Rock voor de derde keer het WWF Championship won van Mankind door de Ladder match te winnen waarbij Big Show Mankind, die op dat moment op de ladder stond, een "chokeslam" uitvoerde en dat gebeurde in de Raw-aflevering van 15 februari 1999.

Op WrestleMania XV moest The Rock zijn titel verdedigen tegen Austin maar moest de titel afstaan aan hem. Later veranderde zijn personage terug in een face nadat hij werd verraden door Shane McMahon en een vete had met Triple H, The Undertaker en de Corporate Ministry. Tijdens hun veteperiode versloeg The Rock Triple H op Over the Edge en verloor van WWF Champion The Undertaker op King of the Ring.

The Rock 'n' Sock Connection (1999)[bewerken]

In het najaar van 1999 vormde The Rock een team met voormalig vijand Mankind om Rock 'n' Sock Connection te creëren. Ze wonnen samen drie keer het WWF Tag Team Championship. Naast de titels werd het team als een van de meest vermakelijke teams beschouwd in de WWF-geschiedenis.

Ruzie om het WWF Championship (2000–01)[bewerken]

In het voorjaar van 2000 nam The Rock deel aan de Royal Rumble match op Royal Rumble die hij won nadat hij Big Show als laatste elimineerde. The Rock bekwam de "number one contender" voor een WWF Championship match op No Way Out. Op No Way Out verstoorde Big Show door een stalen stoel te nemen en viel The Rock aan met de stoel. Op WrestleMania 2000 kreeg The Rock een herkansing voor het WWF Championship in een Fatal Four-Way Elimination match waarbij kampioen Triple H, die zijn titel moest verdedigen, The Big Show en Mick Foley de tegenstanders waren. Elke worstelaar had een McMahon-familielid in hun hoek; Vince McMahon voor The Rock, Stephanie McMahon voor Triple H, Linda McMahon voor Foley en Shane McMahon voor Big Show. Triple H won de wedstrijd en behield de titel nadat Vince The Rock verraadde en dat Vince The Rock aanviel met een stalen stoel.

The Rock als WWF Champion in 2001

Op Backlash had The Rock een rematch tegen WWF Champion Triple H voor de titel en won van hem. The Rock behaalde zo voor de vierde keer het WWF Championship en kreeg hulp van Stone Cold Steve Austin, die Triple H aanviel. Op Judgment Day moest The Rock zijn titel verdedigen in een Iron Man match waarin Shawn Michaels de special guest referee was. The Rock werd gediskwalificeerd, verloor de titel aan Triple H nadat The Undertaker, die terugkeerde, Triple H aanviel. Een dag later, op Raw is War, The Rock nam wraak en samen met The Undertaker vielen ze de McMahon-Helmsley Faction aan. Op King of the Ring behaalde The Rock voor de vijfde keer het WWF Championship nadat hij samen met kane en The Undertaker wonnen van Vince McMahon, Shane McMahon en Triple H. Later verdedigde The Rock meermaals met succes zijn titel tegen supersterren zoals Chris Benoit, Kurt Angle, Triple H, Kane, The Undertaker en Shane McMahon.

Op No Mercy moest The Rock het WWF Championship afstaan aan Kurt Angle. Tussendoor had The Rock een feud met Rikishi en beiden hadden een match op Survivor Series die The Rock won. Op Armageddon nam The Rock deel aan de zes-man Hell in a Cell match voor het WWF Championship maar Kurt Angle won de match en behield de titel. Tussendoor won The Rock samen met The Undertaker een keer het WWF Tag Team Championship en moesten later de titel afstaan aan Edge en Christian.

In begin 2001 zette The Rock zijn vete over het WWF Championship met Kurt Angle door totdat ze tegen elkaar moesten opnemen op No Way Out. The Rock won op dat avond en werd zo voor de zesde keer WWF Champion. The Rock kreeg al snel een feud met Steve Austin, die de Royal Rumble won, en daagde hem uit voor een titelmatch op WrestleMania X-Seven. Op WrestleMania moest The Rock de titel afstaan aan Austin en mede dankzij de hulp van Vince McMahon. Een dag later, op Raw, had The Rock een rematch tegen Austin in een Steel Cage match. Tijdens de wedstrijd maakte Triple H zijn terugkeer en liep naar de ring met een voorhamer in zijn hand. Vele fans dachten dat hij The Rock ging helpen maar in feite had Triple H een alliantie gevormd met Austin en McMahon en vormden samen een team op, de zogenaamde The Two-Man Power Trip. Vervolgens werd The Rock voor een bepaalde tijd inactief want hij moest optreden voor de filmopnames van "The Mummy Returns".

The Invasion (2001)[bewerken]

In eind juli 2001 keerde The Rock terug en moest beslissen of hij de "WWF" of "The Alliance" (een combinatie van WCW en ECW) vergezelde tijdens de The Invasion. Hij koos uiteindelijk voor de WWF. Op SummerSlam versloeg The Rock Booker T om het WCW Championship te winnen. Op No Mercy won The Rock samen met Chris Jericho het WWF Tag Team Championship maar later op dat avond moest The Rock zijn WCW Championship-titel afstaan aan Jericho. In de Raw-aflevering van 5 november 2001 heroverde The Rock het WCW Championship door Jericho te verslaan. Door de strijd aan te gaan tegen The Alliance, The Rock was betrokken bij een "Winner Takes All" match op Survivor Series. The Rock won die avond van Austin, die lid was van The Alliance, en borg The Alliance voor eens en altijd op.

Undisputed WWE Champion en laatste verhaallijnen (2001–2003)[bewerken]

The Rock sloot het jaar in door het WCW Championship te verliezen aan Chris Jericho op Vengeance, wanneer Jericho later op dat avond zowel het WCW als het WWF-titels verenigden om de eerste Undisputed WWF Champion te bekomen.

In begin 2002 begon The Rock een feud met Jericho en daagde hem uit voor het Undisputed Championship op Royal Rumble maar die werd gewonnen door Jericho. Paar weken voor WrestleMania X8 had The Rock een feud met Hulk Hogan en de hervormde New World Order (nWo). Dit leidde tot een "Icon vs. Icon" match tussen hen op WrestleMania, die The Rock won. Op Vengeance behaalde The Rock voor de zevende keer en de laatste keer het WWE Championship, dat op dat moment het Undisputed WWE Championship heette. Hij won de Triple Threat match van The Undertaker, die de titel moest verdedigen, en Kurt Angle. Op SummerSlam moest The Rock de titel afstaan aan Brock Lesnar, die de jongste WWE Champion bekwam in de WWE-geschiedenis. Daarna lastte The Rock een pauze in.

In januari 2003 maakte The Rock zijn terugkeer en werd door de WWE-fans uitgejouwd door zijn langdurige afwezigheid om zich bezig te houden met de films. Later op SmackDown! bekwam The Rock een heel en bekritiseerde publiekelijk Hulk Hogan. The Rock ging dan naar Raw en startte een twist met The Hurricane en andere face-supersterren.

Stone Cold Steve Austin en The Rock in 2003

Wanneer Stone Cold Steve Austin zijn terugkeer maakte, begon The Rock te ruziën met Austin. De vete werd op WrestleMania XIX beëindigd nadat The Rock Austin, die voor de laatste keer worstelde, versloeg. Vervolgens had The Rock een twist met Bill Goldberg en op Backlash verloor The Rock van Goldberg.

Halftijdse verschijningen (2004–09)[bewerken]

Tot WrestleMania XX maakte The Rock verscheidene toevallige worstelverschijningen, waarbij The Rock in een verhaallijn werd betrokken van Mick Foley om Foley's vete te helpen tegen de Evolution, een team met Ric Flair, Randy Orton, Triple H en Batista. Na vijf jaar herenigde The Rock met Foley als Rock 'n' Sock Connection. Het duo vocht tegen Orton, Flair en Batista tijdens WrestleMania XX in een Handicap match die ze verloren nadat Orton Foley uittelde met een "RKO".

Een jaar later, verscheen The Rock op WrestleMania 21 om Eugene bij te staan en maakte cameo verschijningen in zijn thuisstad, Miami, en hielp Foley terug te keren naar La Résistance.

In 2004 presenteerde hij een "Pie-Eating Contest" tijdens de WWE Diva Search en het segment eindigde door Jonathan Coachman een "spinebuster" en een "People's Elbow" te geven. Na zijn optreden, Johnson reporteerde in verscheidene interviews dat hij niet langer onder contract stond met de WWE.

Na een afwezigheid van drie jaar, The Rock maakte zijn terugkeer in de WWE op 12 maart 2007. Hij "voorspelde" correct waarbij Bobby Lashley Umaga zou verslaan op WrestleMania 23 in een Donald Trump en Vince McMahon's "Battle of the Billionaires" ("Slag van de miljardairs") match.

Op 29 maart 2008 induceerde The Rock zijn vader, Rocky Johnson, en zijn grootvader, Peter Maivia, in de WWE Hall of Fame. Tijdens zijn inductiespeech, hij roasted WWE-supersterren zoals John Cena, Santino Marella, Chris Jericho, Mick Foley, Shawn Michaels en Steve Austin.

In september 2009 verscheen Johnson op een World Xtreme Wrestling show om het debuut van Sarona Snuka (dochter van zijn vriend en mentor Jimmy Snuka, later bekend als Tamina)) te supporteren.

WWE-terugkeer (2011–heden)[bewerken]
The Rock vierde zijn overwinning op WrestleMania XXVIII

In de Raw-aflevering van 14 februari 2011 werd The Rock aangekondigd als gastheer van WrestleMania XXVII. Tijdens de aflevering verscheen een videofragment van 20 minuten waarin The Rock een peptalk gaf aan de fans, Michael Cole, The Miz en John Cena. The Rock noemde hem een "big fat bowl of Fruity Pebbles" en antwoordde op Cena's interview dat een jaar geleden werd uitgezonden. Na verscheidene verschijningen van The Rock, dat via satelliet gebeurde, maakte hij een live-optreden op Raw en confronteerde Cena, met wie hij ruzie had op de sociale netwerken.

Op WrestleMania XXVII opende The Rock de show met een "promo". Na talloze backstage segmenten, The Rock verscheen tijdens de 'main event' match waarin John Cena en The Miz tegen elkaar opnamen. De wedstrijd eindigde in een gelijkspel, maar The Rock herstartte de wedstrijd. The Rock mengde zich in de wedstrijd en gaf Cena een "Rock Bottom" en gaf The Miz alsnog een "People's Elbow" maar The Miz telde John Cena uit en won de match. Een dag later, op Raw, Cena riep The Rock op en daagde hem uit voor een match op WrestleMania XXVIII en zegde toe. Al snel bundelden ze samen hun krachten om de aanval van de leden van The Corre (Wade Barrett, Heath Slater, Justin Gabriel en Ezekiel Jackson) af te weren.

In de Raw-aflevering van 2 mei 2011 maakte The Rock een live-optreden in zijn thuisstad, Miami, om zijn 39ste verjaardag te vieren. Een jaar later, in de aanloop van de WrestleMania XXVIII, verschenen er meerdere video's van The Rock en Cena over hun 'main event' match. Op WrestleMania XXVIII won The Rock de heroïsche wedstrijd van John Cena. Op Raw 1000 zei hij dat hij bij de Royal Rumble 2013 voor de WWE Championship zou vechten. Op de Royal Rumble versloeg hij CM Punk en veroverde het WWE Championship. In april 2013, Op WrestleMania 29, moest hij de titel afstaan aan Cena.

Acteercarrière[bewerken]

In 2001 maakte Johnson zijn debuut op het witte doek in de film: The Mummy Returns en in de jaren daarop werd The Rock een bekend gezicht in Hollywood. Hieronder volgt een overzicht van elke film of televisieserie waarin hij meespeelde:

Filmografie als acteur
Jaar Titel Rol Opmerking
Films
2000 Beyond the Mat Dwayne Johnson
2001 Longshot The Mugger
The Mummy Returns The Scorpion King
2002 The Scorpion King Mathayus the Scorpion King
2003 The Rundown Beck Ook bekend onder Welcome to the Jungle
2004 Walking Tall Chris Vaughn
2005 Doom Sarge
Be Cool Elliot Wilhelm
2006 Reno 911!: Miami Dwayne Johnson
Spy Hunter: Nowhere to Run Alec Decker
Southland Tales Bokser Santaros
Gridiron Gang Sean Porter
Johnny Bravo Johnny Bravo
2007 The Game Plan Joe Kingman
2008 Get Smart Agent 23
2009 Race to Witch Mountain Jack Bruno
Planet 51 Captain Charles T. Baker (stem)
2010 The Other Guys Danson
2010 Tooth Fairy Derek Thompson
2010 Faster Driver
2011 Fast Five Hobbs
2012 Journey 2: The Mysterious Island Hank Parsons
2012 Snitch John Matthews
2013 G.I. Joe: Retaliation Roadblock
2013 Empire State Rechercheur Ransome
2013 Pain & Gain Paul Doyle
2013 Fast & Furious 6 Luke Hobbs
2014 Hercules Hercules
2015 Fast & Furious 7 Luke Hobbs
2015 San Andreas Ray
Televisie
1999 The Net Brody 1 aflevering: "Last Man Standing"
That '70s Show Rocky Johnson 1 aflevering: "That Wrestling Show"
2000 Star Trek: Voyager De kampioen seizoen 6 aflevering 15 : "Tsunkatse"
2007 Hannah Montana Zichzelf seizoen 2, afl 17: "Don't Stop 'Til You Get The Phone"
2009 Saturday Night Live The Rock Obama 1 aflevering: "Gerard Butler/Shakira"
2010 Family Guy Zichzelf Seizoen 8, afl 10: "Big Man on Hippocampus"
2009 Wizards of Waverly Place Zichzelf Seizoen 2, afl 15: "Art Teacher"

In worstelen[bewerken]

  • Signature moves
    • Running shoulderbreaker
    • Diving crossbody
    • Arm wrench inside cradle
    • Double leg takedown spinebuster
    • Float–over DDT
    • Flowing snap DDT, occasionally preceded by an arm twist
    • Kip–up
    • Running swinging neckbreaker
    • Running thrust lariat
    • Samoan drop
    • Scoop slam
    • suplex
    • belly to belly overhead suplex
  • Managers
  • Bijnamen
    • "The Rock"
    • "The People's Champion"
    • "The Corporate Champion"(toen hij een "heel" was)
    • "The People's Choice"
    • "The Great One"
    • "The Brahma Bull"
    • "The Most Electrifying Man in all of entertainment"
  • Uitspraken

Johnson staat bekend om zijn vele uitspraken die bij elk van zijn optredens (in de WWF/WWE) weer terugkomen. Een paar daarvan zijn:

  • "Know your role, and shut your mouth"
  • "IT DOESN'T MATTER WHAT YOU THINK!"
  • "The Rock is gonna take his size 14 boot, lube it up real good, turn that sumbitch sideways, and stick it straight up your candy ass"
  • "Finally, The Rock has come back to.. (gevolgd door de stad waar hij is)"
  • "If you smeeeeeeelalalalou, what The Rock is cooking! gevolgd door "The Peoples Eyebrow"
  • "The Rock is... the MOST electrifying man in ALL of entertainment, if you smell, what The Rock is cooking!"
  • "How's your lips?" (cause they're gonna get slapped of your face)"
  • "Tell the Rock... Along... with the millions!!! (publiek: and millions!) of Rock fans!"
  • "That is a guaran-damn-tee!"
  • "The Rock is gonna do to you exactly what he does best and that's layeth the smacketdown on your (roody poo)candy ass!"
  • "Tonight you're going home with The Rock's black boot shuffed right up your ass!"
  • "What in the blue hell are you thinking!"

Prestaties[bewerken]

  • United States Wrestling Association
    • USWA World Tag Team Championship (2 keer met Bart Sawyer)
  • Wrestling Observer Newsletter awards
    • Best Box Office Draw (2000)
    • Best Gimmick (1999)
    • Best on Interviews (1999, 2000)
    • Most Charismatic (1999–2002)
    • Most Improved (1998)
    • Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (Class of 2007)

Concerten[bewerken]

Tijdens de WWE heeft Johnson in 2003 twee 'concerten' gegeven. Het eerste concert vond plaats voor Wrestlemania 19 en was gericht tegen zijn tegenstander Stone Cold Steve Austin. Het tweede concert vond plaats voor Backlash en was gericht tegen Bill Goldberg.

Tijdens beide concerten speelde Johnson een heel en kraakte hij in zijn concerten zijn tegenstander en de stad waar hij op dat moment was af. Eén van zijn beste teksten was het lied waarin hij Sacramento de grond in boorde. Deze ging als volgt:

  • "Leaving Sacramento, Sacramento there I go"
  • "Leaving Sacramento, Sacramento there I go"
  • "They got some fat ass woman, and The Rock is gonna just say no"
  • "Well I might take a plane, I might take a train, how do you people live here, you must be insane"
  • "I am leaving Sacramento, Sacramento I won't stay"
  • "But I'll be sure to come back when the Lakers beat the Kings in may"
  • "I'll be sure to come back when the Lakers beat the Kings in may"

(Op dat moment was er een flinke ruzie gaande tussen de NBA teams Los Angeles Laker en de Sacramento Kings. Ironisch genoeg vond de wedstrijd tussen beiden nooit plaats omdat de Sacramento Kings al waren uitgeschakeld.)

Externe links[bewerken]

Referenties
  1. (en) Wrestling Perspective. The Top 100 Pro Wrestlers of All Time Geraadpleegd op 12 juni 2012
  2. (en) All Sports. WWE: 15 Greatest Mic Workers of All Time Geraadpleegd op 16 juni 2012
  3. (en) Bleacher Report. WWE Power Rankings: The Top 25 Mic Workers in Wrestling History Geraadpleegd op 16 juni 2012
  4. (en) Yahoo! Movies. Dwayne Johnson - Biography Geraadpleegd op 12 juni 2012
  5. (en) Online World of Wrestling. The Samoan Family Geraadpleegd op 12 juni 2012
Hoofdrooster
Supersterren: Adam Rose · Alberto Del Rio · Bad News Barrett · Batista · Big E · Big Show · Bo Dallas · Bray Wyatt · Brock Lesnar · Cesaro · Chris Jericho · Christian · Curtis Axel · Damien Sandow · Daniel Bryan · Darren Young · David Otunga · Dean Ambrose · Diego · Dolph Ziggler · Erick Rowan · Fandango · Fernando · Goldust · The Great Khali · Heath Slater · Hornswoggle · Jack Swagger · Jey Uso · Jimmy Uso · John Cena · Justin Gabriel · Kane · Kofi Kingston · Luke Harper · Mark Henry · The Miz · R-Truth · Randy Orton · Rey Mysterio · Rob Van Dam · The Rock · Roman Reigns · Rusev · Ryback · Santino Marella · Seth Rollins · Sheamus · Sin Cara · Stardust · Titus O'Neil · Triple H · Tyson Kidd · The Undertaker · Xavier Woods · Zack Ryder
Diva's: AJ Lee · Alicia Fox · Brie Bella · Cameron · Emma · Eva Marie · JoJo · Layla · Naomi · Natalya · Nikki Bella · Paige · Rosa Mendes · Summer Rae · Tamina Snuka
Andere: Brad Maddox · El Torito · Hornswoggle · Lana · Mr. McMahon · Paul Heyman · Stephanie McMahon · Zeb Colter
Televisieteam: Alex Riley · Booker T · Jason Albert · John "Bradshaw" Layfield · Jerry Lawler · Josh Mathews · Michael Cole · Renee Young · Tom Phillips · Scott Stanford · William Regal
Ringaankondigers: Justin Roberts · Lilian Garcia · Tony Chimel
Scheidsrechters: Chad Patton · Charles Robinson · John Cone · Justin King · Mike Chioda · Rod Zapata · Scott Armstrong
Worstelteams: The Bella Twins · Goldust & Stardust · Los Matadores · RybAxel · The Usos · The Wyatt Family
NXT Wrestling (opleidingsrooster)
Worstelaars: Adrian Neville · Aiden English · Baron Corbin · CJ Parker · Colin Cassady · Corey Graves · Danny Burch · Enzo Amore · Jason Jordan · Konnor · Mojo Rawley · Oliver Grey · Sami Zayn · Sawyer Fulton · Scott Dawson · Sylvester Lefort · Travis Tyler · Troy McLain · Tyler Breeze · Victor
NXT Diva's: Alexa Bliss · JoJo · Charlotte · Sasha Banks
Staf: Bill DeMott · Billy Gunn · Byron Saxton · Dusty Rhodes · Joey Mercury · Nick Dinsmore · Norman Smiley · Ricky Steamboat · Sara Amato · Steve Keirn