WWE
| WWE, Inc. | ||||
 |
||||
| WWE-ring | ||||
| Oprichting | 1952 | |||
| Oprichter(s) | Roderick McMahon Toots Mondt |
|||
| Eigenaar | Vince McMahon (59% in bezit en 88% van de stemmen) |
|||
| Sleutelfiguren | Vince McMahon (Voorzitter en CEO) George Barrios[1] (CFO) Stephanie McMahon-Levesque[2] (Executive Vice President, Creative Development & Operations) |
|||
| Hoofdkantoor | Stamford,  Connecticut,  Verenigde Staten |
|||
| Werknemers | 585 (worstelaars niet inbegrepen) (situatie januari 2011) | |||
| Sector | Professioneel worstelen Sports Entertainment |
|||
| Website | http://www.wwe.com/ | |||
|
||||
WWE is een Amerikaans media- en entertainmentbedrijf en heeft zich gespecialiseerd in professioneel worstelen. Het is momenteel het grootste bedrijf dat zich hiervoor sterk maakt. Naast dertien miljoen kijkers in het thuisland, worden de shows uitgezonden in 145 landen en zijn daartoe in dertig talen beschikbaar. Men voert twee "merken": Raw en SmackDown.
Inhoud |
Geschiedenis [bewerken]
"In den beginne" [bewerken]
Het bedrijf begon in 1952 onder de naam Capitol Wrestling Corporation, die gepromoot werd onder de vlag van World Wide Wrestling Federation (WWWF) en later de World Wrestling Federation (WWF). In 1982 werd het verkocht aan Titan Sports, die later de naam WWF veranderde in World Wrestling Federation Entertainment, voordat het World Wrestling Entertainment ging heten in 2002, op 7 april 2011 vereenvoudigd tot de afkorting WWE.
Het WWE organiseert wekelijks vier shows: Raw (USA Network), NXT (op WWE.com), Superstars (op WWE.com) en SmackDown (op Syfy). Deze shows worden uitgezonden over de hele wereld, in Nederland op Eurosport. Voorts organiseert het WWE vrijwel iedere maand een zogenoemde pay-per-view-show, waarbij de kijker betaalt om deze te kunnen zien. De shows worden dus niet uitgezonden op de gratis kanalen. Het WWE houdt iedere week ook een zestal shows in de Verenigde Staten en houdt ook jaarlijks shows in Europa.
Capitol Wrestling Corporation [bewerken]
In begin jaren 1900, was Roderick James "Jess" McMahon bokspromotor en begon in 1926 samen te werken met Tex Rickard om het boksen te promoten in Madison Square Garden. De eerste match tijdens hun samenwerking was een lichtzwaargewicht kampioenschap tussen Jack Delaney en Paul Berlenbach.
Een paar jaar eerder, rond 1920, creëerde professioneel worstelaar Joseph Raymond "Toots" Mondt een nieuwe uitdaging van professioneel worstelen, dat hij de "Slam Bang Western Style Wrestling" noemde, om meer entertainment te maken voor de toeschouwers. Mondt vormde dan met Ed Lewis en zijn manager Billy Dandow een professionele worstelorganisatie. Ze overtuigden verscheidene worstelaars om hun contract(en) te ondertekenen. Mondt vormde in New York City partnerschappen met verschillende andere promotors waaronder Jack Curley. Toen Curley was overleden, nam Mondt de controle van de promotie over met de hulp van verscheidene bookers, waaronder Jess McMahon.
In 1952 richtten Jess McMahon en Toots Mondt de Capitol Wrestling Corporation Ltd (CWC) op. De CWC vergezelde in 1953 de National Wrestling Alliance (NWA). In november 1954 overleed Jess McMahon en Ray Fabbiani, een van McMahons collega's, zorgde ervoor dat Vincent James McMahon (McMahon Sr.) de plaats innam van zijn vader. McMahon Sr. en Mondt waren een succesvolle combinatie en binnen een korte tijd, controleerden ze ongeveer 70% van de NWA. Dat leidde tot een dominantie positie in de hevig populaire Noordoostelijke regio.
World Wide Wrestling Federation [bewerken]
De NWA kroonde een verenigde NWA World Heavyweight Champion, die ging naar verscheidene verschillende worstelfederaties die rond de hele wereld de riem verdedigde. De NWA promootte eigenlijk sterke shooters als kampioenen. In 1961 besliste de NWA-bestuur om de titel aan "Nature Boy" Buddy Rogers, te geven. De rest van de NWA was niet blij met Mondt omdat hij op een vreemde manier Rogers de toestemming gaf om buiten het Noordoosten te worstelen. Mondt en McMahon wilden dat Rogers het NWA World Championship behield, maar Rogers was niet blij om zijn gestorte $25.000 op te offeren (titelhouders hadden op dat moment een gestorte betaling als ze gekroond werden als kampioen). Op 24 januari 1963 verloor Rogers in Ontario (Canada) het NWA World Heavyweight Championship aan Lou Thesz in een 'one-fall' match, dat leidde ertoe dat Mondt, McMahon en de CWC in protest de NWA verlieten en het World Wide Wrestling Federation (WWWF) oprichtten.
In april 1963 werd Rogers gekroond met het nieuwe WWWF World Heavyweight Championship nadat hij het toernooi in Rio de Janeiro won. Een maand later, op 17 mei 1963, verloor hij de titel aan Bruno Sammartino nadat Rogers vlak voor de geplande match een hartinfarct kreeg. Vanwege Rogers' conditie, besliste men dat de wedstrijd minder dan een minuut zou duren.
Twee jaar later, discussieerden NWA-voorzitter Sam Muchnick en McMahon Sr. over een 'unificatie'-wedstrijd tussen Thesz en Sammartino, die beide partijen accepteerden om Sammartino de unificatietitel te laten winnen.
De WWF begon daarna met promotiewedstrijden te organiseren tussen de babyfaces (helden) en heels (schurken). Ook was er een groep worstelaars die bijna altijd verloren, om het aanzien van bepaalde worstelaars te verhogen en zodat wedstrijden tussen twee bekende 'sterke' (vaak een 'held' tegen een 'schurk') worstelaars extra spannend voor het publiek werden. Tegenwoordig, met de WWE, zijn de wedstrijden voornamelijk alleen tussen bekende worstelaars.
In eind jaren 1960 verliet Mondt het bedrijf. Ondanks afscheiding van de WWWF van de NWA, vergezelde McMahon Sr. in 1971 opnieuw de federatie. Op de aangekondigde meeting van de NWA in 1983 trokken de McMahons en WWF-werknemer Jim Barnett zich volledig terug uit de federatie. Door marketingplannen, in maart 1979, werd de World Wide Wrestling Federation vernoemd tot "World Wrestling Federation" (WWF).
World Wrestling Federation [bewerken]
De zoon van Vincent J. Mahon, Vincent K. McMahon, richtte op 21 februari 1980 Titan Sports, Inc. op en verwierf op 6 juni 1982 de Capitol Wrestling Corporation Ltd. van zijn vader en andere aandelen van de aandeelhouders (Arnold Skaaland, Gorilla Monsoon en Phil Zacko).
De WWF was niet de enige federatie die de relatie brak met de NWA; de American Wrestling Association (AWA) had lange tijd een samenwerking met de NWA.
Andere promotors waren furieus toen McMahon de WWF-televisieshows begon uit te brengen via televisiestations in de Verenigde Staten, in gebieden buiten die van WWF's traditionele Noordoostse bolwerk. McMahon begon ook videobanden van WWF-evenementen buiten het Noordoosten te verkopen door middel van zijn 'Coliseum Video'-distributiebedrijf. Hij brak effectief de ongeschreven regel van het regionalisme waarop de hele industrie was gebaseerd. McMahon gebruikte de inkomsten uit reclame, televisiedeals en videoverkoop om op oneerlijke manier talenten van zijn rivaliserende promotors te krijgen. De landelijke worstelpromotors werden nu rechtstreekse concurrentie van de WWF.
Hulk Hogan, die vanwege zijn verschijning in Rocky III, internationale bekendheid kreeg, was de aanleiding dat McMahon hem overhaalde te ondertekenen bij de WWF. Jesse Ventura (die door een longaandoening nog nauwelijks worstelde in de WWF, ging met pensioen en werd naast Gorilla Monsoon en Vince McMahon commentator bij wedstrijden. Hij verving de gepensioneerde Bruno Sammartino als commentator. Andre the Giant, Jimmy Snuka, Don Muraco, Paul Orndorff, Greg Valentine, Ricky Steamboat, The Iron Sheik en vele anderen kwamen bij de WWF. Hogan was duidelijk McMahons favoriet en sommige mensen voerden een discussie of de WWF het nationale en internationale succes konden behouden zonder Hogan.
De WWF deed een nationale toer, een onderneming die enorme investeringen vereiste; een dat de WWF plaatste op de rand van een financiële ineenstorting. Vince McMahon begon met WrestleMania. WrestleMania was zowel in de Verenigde Staten als daarbuiten op televisie te zien en werd later een pay-per-view evenement in de VS (in sommige gebieden; de meeste gebieden van het land zag dat WrestleMania beschikbaar was op 'closetcircuit' televisie) dat McMahon op de markt bracht als de "Super Bowl van het professionele worstelen". Het concept van een worstel 'supercard' was niet nieuw in Noord-Amerika: de NWA had een paar jaar voor WrestleMania met Starrcade hetzelfde concept. Echter, de visie van McMahon was om de WWF-industrie zelf mainstream te maken, dat meer gericht was op het algemene tv-publiek door het benutten van de entertainmentkant van de industrie. Met WrestleMania startte de WWF met MTV een gezamenlijke promotiecampagne, die voor een groot deel de WWF dekte met een kenmerkend programma, de Rock 'n' Wrestling Connection. De mainstream media-aandacht werd veroorzaakt door beroemdheden waaronder Muhammad Ali, Mr. T, Alice Cooper en Cyndi Lauper op het evenement, hielpen WrestleMania een hoofdproduct te worden in de popcultuur.
De originele (eerste) WrestleMania, dat gehouden werd in 1985, was een doorslaand succes. Dit evenement wordt soms gezien als het echte debuut van McMahons zogenaamde "sportentertainment", in tegenstelling tot de voorkeur van zijn vader voor puur worstelen. WrestleMania II, in 1986, met onder andere Hulk Hogan tegen King Kong Bundy, in een stalen kooi, werd ook een succes. In 1987 kwam de WWF met WrestleMania III, in Madison Square Garden, waarin kampioen Hulk Hogan het opnam tegen André the Giant, die al 15 jaar ongeslagen was, tijdens het 'Main Event' (de hoofdwedstrijd van het evenement), dat gezien werd door 33 miljoen kijkers, wat nog steeds het record is voor de meest bekeken worstelwedstrijd van Noord-Amerika.
Nieuwe generatie [bewerken]
In 1994 bereikte WWF een dieptepunt door beschuldigingen van steroïdemisbruik en er waren ook beschuldigingen van seksuele intimidatie door WWF-medewerkers. McMahon werd uiteindelijk vrijgesproken, maar het was in public relations een nachtmerrie voor de WWF. Het steroïdeschandaal kostte de WWF in korte tijd ongeveer $5 miljoen. Om dit te compenseren, verlaagde McMahon de lonen van zowel de worstelaars als de bedienden met bijna 40% (en ongeveer 50% voor de managers, zoals Bobby Heenan en Jimmy Hart, die beiden de WWF verlieten). Dit had tot gevolg dat tussen 1994 en 1997 meerdere WWF-worstelaars naar de World Championship Wrestling (WCW) overstapten. Tijdens deze periode, promoottede WWF zichzelf onder het spandoek van "The New WWF Generation" dat gekenmerkt werd met Shawn Michaels, Diesel, Razor Ramon, Bret Hart en The Undertaker. In een poging om hen en andere jonge talenten als nieuwe supersterren van de WWF te maken, begon de WWF in te spelen op de leeftijdsbeperkingen, waarmee voormalige WWF-worstelaars, zoals Hulk Hogan en Randy Savage (die op dat moment werkten voor WCW) werden geconfronteerd.
Monday Night Wars [bewerken]
 Zie Monday Night Wars voor het hoofdartikel over dit onderwerp. |
In 1993, met het debuut van het kabelprogramma WWF Monday Night Raw leidde dit tot WWF's baanbrekend werk in de televisie van het professioneel worstelen. Nadat het een groot succes werd, ging de WCW in 1995 in de tegenaanval met de lancering van hun eigen maandagavond kabelprogramma, WCW Monday Nitro, dat op hetzelfde tijdstip als Raw werd uitgezonden. De twee programma's bleven winst maken in de handel tot medio 1996. Daarna begon het WCW-programma 84 wekenlang te domineren, dat grotendeels werd gevoed door de introductie van de New World Order, een stable dat geleid werd door voormalige WWF-worstelaars Hulk Hogan, Scott Hall en Kevin Nash.
The Attitude Era [bewerken]
Aan het einde van het midden van de jaren 1990 werden er nieuwe vetes en matchtypes ontwikkeld en zo begon de nieuwe Attitude Era (nieuw tijdperk) in het worstelen. De fans van WWF leken de voorkeur te geven aan de zogenaamde "bad guy" in plaats van de "good boys". De creatieve veranderingen werden gemaakt door de staf van de WWF. Het worstelen begon meer te lijken op een "straatvechtende", "slechte houding"-benadering; hoewel het originele concept van professioneel worstelen overeind bleef. In 1997 bleven de financiële inkomsten van de WWF laag en de alsmaar zware verliezen hadden effect op de populariteit van de WWF ten opzichte van de WCW. Tot heden erkenden vele worstelaars dat dat ze niet op de hoogte waren van hoe dicht het bedrijf op het randje van een faillissement balanceerde. Gedurende 1996 en 1997, verloor de WWF veel van zijn talenten aan WCW waaronder Razor Ramon (Scott Hall), Diesel (Kevin Nash), Psycho Sid (Sid Eudy), Alundra Blayze (Debra Miceli) en Rick Rude (Richard Rood). De WWF vervingen hen met de voormalige WCW-talenten zoals Vader (Leon White), Stone Cold Steve Austin, Brian Pillman, Mankind (Mick Foley) en Farooq (Ron Simmons). De WWF herwon langzaam zijn populariteit.
.jpg)
SmackDown! [bewerken]
Op 29 april 1999 maakte de WWF zijn terugkeer naar de terrestrische televisie met de lancering van een speciaal programma dat bekendstaat als SmackDown! op het jonge UPN-netwerk. De donderdagavondshow werd op 26 augustus 1999 een wekelijkse serie. De show leidde tot verdere concurrentie om de kijkcijfers met het WCW-programma, WCW Thunder.
Overname van WCW en ECW [bewerken]
Tegen de herfst van 1999, keerde de Attitude Era het tij van de Monday Night Wars ten gunste van de WWF. Nadat de Time Warner fuseerde met AOL, werd de controle van Ted Turner over de WCW aanzienlijk verminderd. Het nieuw gefuseerde bedrijf kondigde aan om de WCW in zijn geheel te verkopen. Hoewel Eric Bischoff in maart 2001 bijna een deal had om het bedrijf op te kopen, nam de WWF de WCW van AOL Time Warner over voor een bedrag van rond de US$7 miljoen. Kort na de WrestleMania X-Seven, lanceerde de WWF The Invasion-verhaallijn, een verhaallijn over de integratie van inkomende talenten van het WCW- en ECW-rooster. Met deze aankoop, werd de WWF nu de grootste worstelfederatie in de wereld en de enige in Noord-Amerika met een uiteengezette mainstream. De activa van de Extreme Championship Wrestling (ECW), die opgedoekt was na het indienen van faillissementbescherming in april 2001, werd in midden 2003 door de WWE opgekocht.
World Wrestling Entertainment [bewerken]
Merk extensie [bewerken]
In maart 2002, ongeveer twee maanden voordat de naam werd veranderd, besloot de WWE om twee aparte "merken" (brands), Raw en SmackDown!, te maken als gevolg van de overvloed aan overgebleven talenten van de Invasion-verhaallijn. Dit staat bekend als de WWE Brand Extension. Ondanks een groot deel van de oorspronkelijke talenten die in 2004 vertrokken, bleef de WWE shows scheiden. Er ontstond ook een jaarlijkse Draft Lottery (trekkingsloterij). Op 26 mei 2006 kondigde de WWE de herlancering van Extreme Championship Wrestling als een WWE-merk. Het nieuwe ECW-programma werd tot 16 februari 2010 wekelijks op dinsdagavonden internationaal en in Verenigde Staten op Syfy uitgezonden.
Naam dispuut [bewerken]
In 2000, de World Wide Fund for Nature (ook een handelsmerk als WWF), een milieuorganisatie, begon in Groot-Brittannië een proces tegen World Wrestling Federation Entertainment Inc. De World Wide Fund en World Wrestling Federation gebruikten sinds 1979 de initialen. Het laatste televisie-evenement met het WWF-logo was op een in Groot-Brittannië gebaseerde pay-per-view Insurrextion 2002. Op 5 mei 2002 lanceerde het bedrijf hun "Get The F Out" marketingcampagne en veranderde alle verwijzingen op hun website van "WWF" naar "WWE", terwijl de URL-adressen van WWF.com naar WWE.com werden gewijzigd. De volgende dag, werd er via een persbericht aangekondigt dat de officiële naamsverandering van World Wrestling Federation Entertainment, Inc. "World Wrestling Entertainment, Inc." werd, of WWE, en de verandering werd later op die dag gepubliceerd tijdens een televisie-uitzending van Monday Night Raw.
High-definition en nieuwe programma's [bewerken]
Op 21 januari 2008 maakte WWE de overgang in High-definition (HD). Alle televisieshows en pay-per-views worden in HD uitgezonden.
Op 19 december 2008 was er aangekondigd dat de WWE en WGN America een akkoord bereikt hadden om met WWE Superstars een nieuwe wekelijks programma te maken. Op 2 februari 2010 werd aangekondigd dat dit WWE NXT werd. NXT nam de plaats in van het ECW-programma. Dat werd door Vince McMahon bekendgemaakt tijdens de voorlaatste aflevering van ECW.
Op 3 oktober 2012 werd de eerste uitzending van WWE Main Event uitgezonden op ION Television.
WWE [bewerken]
Op 7 april 2011 maakte het bedrijf bekend dat de naam "World Wrestling Entertainment, Inc." simpelweg vernoemd (afgekort) werd tot "WWE, Inc.". World Wrestling Entertainment is officieel nog steeds de naam van het bedrijf.
WWE-kampioenen [bewerken]
De kampioenen van dit moment (16 april 2013):
| Kampioenschap | Huidige kampioen(en) | Datum | Vorige kampioen(en) | Evenement |
|---|---|---|---|---|
| WWE Championship | John Cena | 7 april 2013 | The Rock | WrestleMania 29 |
| World Heavyweight Championship | Dolph Ziggler | 8 april 2013 | Alberto Del Rio | Raw. |
| Intercontinental Championship | Wade Barrett | 8 april 2013 | The Miz | Raw |
| United States Championship | Kofi Kingston | 15 april 2013 | Antonio Cesaro | Raw |
| WWE Tag Team Championship | Kane & Daniel Bryan (Team Hell No) |
16 september 2012 | Kofi Kingston & R-Truth | Night of Champions |
| Divas Championship | Kaitlyn | 14 januari 2013 | Eve Torres | Raw |
Supersterren, diva's en personeel [bewerken]
| Zie Lijst van WWE-personeel voor het hoofdartikel over dit onderwerp. |
De meeste supersterren zijn opgegroeid als worstelaars van de tweede, derde of zelfs vierde generatie, maar er zijn ook worstelaars die nieuw in deze wereld zijn. De eerste ster die door het WWE zelf als superster van de derde generatie werd gepromoot was Dwayne "The Rock" Johnson. Andere bekende supersterren van de tweede of derde generatie zijn onder andere Randy Orton, Goldust en Ted DiBiase Jr.. De meesten zijn bij kleinere organisaties begonnen, eerst met alleen training en later ook wedstrijden. Namen als Charlie Haas en Shelton Benjamin, die voornamelijk het matworstelen hebben geleerd.
WWE-pay-per-viewevenementen [bewerken]
| Zie WWE-pay-per-viewevenementen voor het hoofdartikel over dit onderwerp. |
| Lijst van WWE-pay-per-viewevenementen |
De WWE-pay-per-viewevenementen is het jaarlijks scala van professionele worstelevenementen van worstelaars en diva's dat georganiseerd wordt door de WWE.
Zie ook [bewerken]
Externe links [bewerken]
- (en) Officiële website
- (en) WWE.com - Universe
- (en) NYSE: WWE
Bronnen, noten en/of referenties
|
 |
Zie de categorie World Wrestling Entertainment van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
| WWE | ||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
|
