Stoot (natuurkunde)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

In de natuurkunde is de stoot een grootheid gerelateerd aan de kracht en de tijdsduur van een botsing. (ook wel 'krachtstoot' genoemd.). Binnen de klassieke mechanica is stoot gedefinieerd als:

\vec{J} = \vec{F} \cdot \Delta t

ofwel, de stoot is het product van kracht en tijdsduur als de kracht constant is. Dat is echter bijna nooit het geval, en dan is het beter om te schrijven dat de stoot de integraal is over kracht maal tijd:

\vec{J} = \int_{t_1}^{t_2}\vec{F} dt met \ \Delta t = t_2-t_1


Bij botsingen kan stoot omgezet worden in impuls volgens

 \vec{J} = \Delta \vec{p}

ofwel:

 \int_{t_1}^{t_2}\vec{F} dt = m \cdot \Delta \vec{v}

De eenheid van stoot is dezelfde als die van impuls: Ns (Newton seconde) of in fundamentele SI eenheden kg m/s.

N.B. De Engelse term voor "stoot" is "impulse" terwijl de vertaling van het Nederlandse "impuls" het Engelse "momentum" is.

Zie ook[bewerken]