Teun de Nooijer

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Teun de Nooijer
Teun de Nooijer.jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam Teun Floris de Nooijer
Bijnaam Neut
Geboortedatum 22 maart 1976
Geboorteplaats Egmond aan den Hoef
Sportieve informatie
Discipline hockey
Olympische Spelen 1996 Goud, 2000 Goud, 2004 Silver, 2008 , 2012 Silver
Portaal  Portaalicoon   Sport

Teun Floris de Nooijer (Egmond aan den Hoef, 22 maart 1976) is een voormalig Nederlands hockeyer. Hij won met het herenteam de gouden medaille op de Olympische Spelen in Atlanta (1996) en Sydney (2000). Eén keer werd hij wereldkampioen en zes keer won hij de Champions Trophy. Hij speelde 453 officiële interlands en maakte 214 doelpunten voor de nationale ploeg [1].

Hockey-loopbaan[bewerken]

Van jongs af aan hockeyde Teun met zijn broers op een garagepleintje in Egmond aan de Hoef. De Nooijer begon pas officieel met hockeyen, bij Hockeyclub Alkmaar, toen hij negen jaar oud was. Zijn dertiende verjaardag vierde hij in het vliegtuig, op weg naar zijn eerste internationale toernooi in Lyon met het Nederlands B (Nederlandselftal tot 16 jaar).

Met de jeugdelftallen van Alkmaar werd hij meerdere malen Noord-Hollands kampioen. Op zijn vijftiende debuteerde hij onder trainer/coach Cees Koppelaar in Alkmaar heren 1 (in de overgangsklasse uit tegen Rotterdam). Twee seizoenen later debuteerde hij in de hoofdklasse met het eerste herenelftal van Bloemendaal waar hij nadat Martijn van Westerop was gestopt met tophockey rugnummer 11 omwisselde voor 'zijn' nummer 14. Sindsdien wordt hij vaak vergeleken met Johan Cruijff, de nummer 14 uit het voetbal. Zijn groot ruimtelijk inzicht, goede passes, fluwelen techniek en kapsel doen hem qua speelstijl en uiterlijk ook denken aan stervoetballer Zinédine Zidane.

De Nooijer maakte zijn debuut in het Nederlands elftal op 4 juni 1994, in het met 5-0 gewonnen oefenduel tegen Nieuw-Zeeland in Liempde. Hij geldt als een van de grootste talenten die het Nederlandse hockey ooit heeft voortgebracht.

De Nooijer kan zowel op het middenveld als in de aanval uit de voeten, en speelde in eigen land voor achtereenvolgens Alkmaar en Bloemendaal. Met die laatste club won hij meerdere landstitels. Ook speelde hij een paar maanden in Duitsland, bij de Hamburgse club Harvestehuder THC, waarmee hij in 1998 kampioen van Duitsland werd.

De Nooijer won in zijn loopbaan vier Olympische medailles. Daarmee evenaarde hij het hockeyrecord van de Indiërs Leslie Claudius en Udham Singh. In 1996 in Atlanta en in 2000 in Sydney won de Nederlandse heren hockeyploeg goud. In 2004 in Athene verloren de hockeyers de finale van Australië en moesten genoegen nemen met zilver. De Nooijer viel aan het einde van de eerste helft geblesseerd uit. In Londen in 2012 verloren de heren de finale van Duitsland met 2-1. Na deze finale nam De Nooijer voorgoed afscheid van het nationale team.

De balvirtuoos maakte in 1998 het winnende doelpunt (golden goal) in de verlenging van de finale van het wereldkampioenschap in Utrecht, waarin Spanje, na een 0-2-voorsprong, twaalf minuten voor tijd, alsnog met 3-2 verslagen werd.

Na drie keer te zijn genomineerd riep de wereldhockeybond FIH hem in 2003 uit tot Wereldhockeyer van het Jaar. Deze onderscheiding kreeg hij opnieuw in 2005 en 2006. In eigen land werd hij zeven keer verkozen tot beste hockeyer van de hoofdklasse.

Bij het achtlandentoernooi in Amstelveen speelde De Nooijer op woensdag 17 augustus 2005 zijn driehonderdste interland voor de nationale ploeg: de met 2-1 verloren wedstrijd tegen Zuid-Korea. In 2006 scoorde hij de winnende goal in de finale van de Champions Trophy tegen regerend wereldkampioen Duitsland.

In het boek 'De beste Nederlandse hockeyers m/v aller tijden' van hockeyjournalisten Philip Kooke en Rim Voorhaar uit 2009 werd Teun de Nooijer, voor Ties Kruize en Stephan Veen, uitgeroepen tot beste Nederlandse hockeyer aller tijden.

In januari 2012, een half jaar voor aanvang van de Olympische spelen in Londen, werd De Nooijer, samen met strafcorner specialist Taeke Taekema, aanvankelijk niet opgenomen in de selectie van het Nederlands team. Bondscoach Paul van Ass motiveerde de verwijdering uit de selectie met een botanische metafoor: "Als je twee grote bomen uit het bos haalt, gaat het struikgewas daaronder sneller groeien". Velen plaatsten vraagtekens bij deze beslissing. Twee maanden later kwam Van Ass op zijn beslissing terug. Tijdens het toernooi speelde De Nooijer de finale tegen Duitsland; dit was zijn 453e en laatste interland.

Op 22 maart 2013, op zijn 37ste verjaardag, na afloop van de hoofdklassewedstrijd met zijn club Bloemendaal in en tegen Rotterdam kondigde hij zijn afscheid aan als hockeyer na het seizoen. [2][3]Hij speelde zijn laatste wedstrijd voor Bloemendaal op 19 mei 2013, de met 2-0 gewonnen Euro Hockey League-finale tegen KHC Dragons. Op 23 juni volgde zijn afscheidswedstrijd, een gelegenheidsduel tussen een wereldelftal met onder andere Shahbaz Ahmed en Jong-Ho Seo en twee teams van Oranje uit de periode 1994-2012.[4] Naar verluidt zal hij zich blijven inzetten voor de ontwikkeling en begeleiding van talenten bij Bloemendaal.

De Nooijer haalde gedurende zijn sportloopbaan een HEAO-diploma 'commerciële economie' aan de Randstad Topsport Academie en heeft in navolging van zijn voetballende voorbeeld Johan Cruijff een 'Teun de Nooijer Academy' waar hij werkt aan talentontwikkeling van hockeyende jeugd en inspirerende sessies geeft aan het bedrijfsleven.

Hij is getrouwd met Philippa Suxdorf (voormalig Duits hockeyster met 154 gespeelde interlands) en samen hebben zij drie dochters.

Clubs[bewerken]

Seizoen Club Land Competitie Wed. goals
1991/'93 Alkmaar Vlag van Nederland Nederland Eerste klasse
1993/'98 HC Bloemendaal Vlag van Nederland Nederland Hoofdklasse
1998 Harvestehuder THC Vlag van Duitsland Duitsland Bundesliga
1998/2013 HC Bloemendaal Vlag van Nederland Nederland Hoofdklasse
2013/2014 Uttar Pradesh Wizards Vlag van India India Hockey India League

Erelijst[bewerken]

Met Nederlands Elftal[bewerken]

JAAR TOERNOOI PLAATS RESULTAAT
1994 Wereldkampioenschap Sydney, Australië Zilver
1995 Europees kampioenschap Dublin, Ierland Zilver
Champions Trophy Berlijn, Duitsland Vierde plaats
1996 Olympische Spelen Atlanta, Verenigde Staten Goud
Champions Trophy Madras, India Goud
1997 Champions Trophy Adelaide, Australië Vierde plaats
1998 Wereldkampioenschap Utrecht, Nederland Goud
Champions Trophy Lahore, Pakistan Goud
1999 Champions Trophy Brisbane, Australië Brons
Europees kampioenschap Padua, Italië Zilver
2000 Champions Trophy Amstelveen, Nederland Goud
Olympische Spelen Sydney, Australië Goud
2001 Champions Trophy Rotterdam, Nederland Brons
2002 Wereldkampioenschap Kuala Lumpur, Maleisië Brons
Champions Trophy Keulen, Duitsland Goud
2003 Champions Trophy Amstelveen, Nederland Goud
Europees kampioenschap Barcelona, Spanje Vierde plaats
2004 Olympische Spelen Athene, Griekenland Zilver
Champions Trophy Lahore, Pakistan Zilver
Rabobank Trophy Amstelveen, Nederland Zilver
2005 Europees kampioenschap Leipzig, Duitsland Zilver
Champions Trophy Madras, India Zilver
2006 Champions Trophy Barcelona, Spanje Goud
Sultan Azlan Shah Cup Kuala Lumpur, Maleisië Goud
Wereldkampioenschap Mönchengladbach, Duitsland Zevende plaats
2007 Europees kampioenschap Manchester, Engeland Goud
Champions Trophy Kuala Lumpur, Maleisië Brons
2008 Champions Trophy Rotterdam, Nederland Vierde plaats
Olympische Spelen Peking, China Vierde plaats
2009 Europees kampioenschap Amsterdam, Nederland Brons
2010 Champions Trophy Mönchengladbach, Duitsland Brons
2012 Olympische Spelen Londen, Engeland Zilver

Clubs[bewerken]

Persoonlijk[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties