Annie Ernaux

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Annie Ernaux

Annie Ernaux (Lillebonne, 1 september 1940) is een Franse schrijfster.

Biografie[bewerken]

Annie Ernaux bracht haar kindertijd door in Yvetot, Normandië. Ze groeide op in een onbemiddeld milieu, haar ouders waren eerst arbeiders, later kleine middenstanders. Ze studeerde romanistiek aan de Universiteit van Rouen. Vanaf begin jaren 70 werkte ze als docente op middelbare scholen, nadien bij het Centre National d'Enseignement à distance.

Vrijwel al het werk van Ernaux is autobiografisch van aard. Haar eerste roman, Les Armoires vides (De lege kasten), uit 1974, gaat over haar Normandische kindertijd, haar tweede, Ce qu'ils disent ou rien (1977), over haar adolescentie, haar derde, La femme gelée (De bevroren vrouw), uit 1981, over haar huwelijk. In 1984 kreeg ze de Prix Renaudot voor La Place (De plek), waarin de maatschappelijke stijging van haar vader centraal staat. Ook schreef ze over haar abortus (L'événement), over de ziekte van Alzheimer (Je ne suis pas sortie de ma nuit) en later de dood (Une femme) van haar moeder, en over borstkanker (L'usage de la photo). Les Années, verschenen in 2008, een omvangrijk fresco dat meer dan een halve eeuw bestrijkt, werd bekroond met de prix Marguerite Duras, de prix François Mauriac en de prix de la langue française.

Annie Ernaux keert in veel van haar werk terug naar haar milieu van herkomst. Haar werk is beïnvloed door de sociologie van Pierre Bourdieu, van wie ze heeft geleerd dat ook het intieme en persoonlijke maatschappelijk van aard is. Ze streeft naar een neutrale, objectieve stijl, 'zonder oordeel, zonder metafoor, zonder vergelijking'. Supermarkten en metrolijnen neemt ze even makkelijk tot onderwerp als het mechanisme van het geheugen of de ervaring van tijd.

Werk[bewerken]

  • Les Armoires vides, Gallimard, 1974 (Lege kasten, De Arbeiderspers, 1990, vert. Marijke Jansen)
  • Ce qu’ils disent ou rien, Gallimard, 1977
  • La Femme gelée, Gallimard, 1981 (De bevroren vrouw, De Arbeiderspers, 1987, vert. Marianne Kaas)
  • La Place, Gallimard, 1983 (De plek, De Arbeiderspers, 1985, vert. Edu Borger)
  • Une femme, Gallimard, 1988 (Een vrouw, De Arbeiderspers, 1989, vert. Geerten Meijsing)
  • Passion simple, Gallimard, 1991 (Alleen maar hartstocht, De Arbeiderspers, 1992, vert. Mirjam de Veth)
  • Journal du dehors, Gallimard, 1993 (vertaald, samen met La Vie extérieure (2000), als De blik naar buiten, De Arbeiderspers, 2007, vert. Marianne Kaas)
  • Je ne suis pas sortie de ma nuit, Gallimard, 1997
  • La Honte, Gallimard, 1997 (De schaamte, De Arbeiderspers, 1998, vert. Rokus Hofstede)
  • L'Événement, Gallimard, 2000 (Het voorval, De Arbeiderspers, 2004, vert. Irene Beckers)
  • La Vie extérieure, Gallimard, 2000 (vertaald, samen met Journal du dehors (1993), als De blik naar buiten, De Arbeiderspers, 2007, vert. Marianne Kaas)
  • Se perdre, Gallimard, |2001
  • L'Occupation, Gallimard, 2002
  • L'Usage de la photo, met Marc Marie, Gallimard, 2005
  • Les Années, Gallimard, 2008
  • L'Autre fille, NiL Éditions, 2011
  • L'Atelier noir, Éditions des Busclats, 2011
  • Écrire la vie, Gallimard, coll. « Quarto », 2011 (bundeling van 11 werken plus uittreksels uit het dagboek en foto's)
  • Mémoire de fille, Gallimard, 2016. (Meisjesherinneringen, De Arbeiderspers, 2017. Vert. Rokus Hofstede)

Noten[bewerken]