Christenvervolgingen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Christenvervolging)
Ga naar: navigatie, zoeken

Christenvervolging heeft diverse betekenissen, afhankelijk van de context. Het is dan wel de systematische en ingrijpende discriminatoire behandeling op grond van het christelijke geloof van een groep; oftewel, het algemene begrip vervolging, toegepast op christenen. De andere betekenis, ontleend aan de christelijke theologie en het streven naar martelaarschap, is veel breder en omvat ook milde pesterijen jegens christenen.[1] In deze laatste betekenis is vervolging al in de Bijbel te vinden.[2]

Theologische definitie[bewerken]

Wat als vervolging te beschouwen is, is afhankelijk van de definitie. De gebruikelijke socio-politieke definitie is meer beschrijvend of descriptief, het uitgangspunt is het verschijnsel vervolging. Daarnaast is er ook een theologische definitie waarbij het uitgangspunt is dat iedere christen vervolgd moet zijn om zich christen te mogen noemen. Dit hangt samen met de verwachting van vervolging die wordt uitgesproken in de Bijbel voor volgelingen van Jezus, zoals:

En ook allen, die godzaliglijk willen leven in Christus Jezus, die zullen vervolgd worden 2 Tm 3:12 (Statenvertaling)

Deze definitie luidt:

elke onrechtvaardige actie van milde tot intense niveaus van vijandigheid, gericht op christenen van verschillende niveaus van religieuze betrokkenheid, resulterend in verschillende niveaus van schade, die niet noodzakelijk christenen beperken in hun mogelijkheid om hun religie uit te oefenen en te propageren, zoals beschouwd vanuit het perspectief van het slachtoffer, waarbij religie, namelijk de identificatie van het slachtoffer als christen, de primaire motivatie is voor de actie.[1]

Deze definitie omvat in het uiterste geval ook milde vormen van vijandelijkheid zoals spot, opgelegde beperkingen, bepaalde soorten van intimidatie of discriminatie.[1] Hiermee zijn diegenen die niet de hardere vormen van vervolging ondervinden, niet uitgesloten van de mogelijkheid vroom en in eenheid met Christus Jezus te leven. Daarmee wijkt deze definitie sterk af van de sociologische definitie en omvat dan ook een veel grotere groep.

Geschiedenis[bewerken]

Romeinse Rijk[bewerken]

De christenvervolgingen hebben in de eerste drie eeuwen van het christendom de leefwereld en de gedachtenwereld van de christenen bijzonder sterk beïnvloed.

Tot 250 hingen de vervolgingen meer samen met plaatselijke gevoeligheden dan met het algemeen beleid van het Romeinse Rijk; verwijzingen naar "vervolging" in Bijbelse teksten als 1 Petrus moeten wellicht gelezen worden als gaand over discriminatie of pesterijen.[2]

In Gallië kwam het onder keizer Marcus Aurelius in 177 tot de felste christenvervolging van de 2e eeuw. Hierbij werd ook de eerste bisschop van Lyon, Pothinos, gedood. Het was echter keizer Decius (eerste helft derde eeuw) die een systematische aanval ontwierp op de christenen. Bij keizerlijk edict eiste hij van iedere onderdaan publieke erkenning van de staatsgodsdienst en alle onderdanen werden verplicht aan de staatsgoden te offeren. Zij kregen dan een attest, waarvan enkele op Egyptische papyri zijn bewaard. Weigeraars werden gefolterd. Valerianus herhaalde deze vervolging in 257 en 258.

1rightarrow blue.svg Zie Christenvervolgingen door Diocletianus, Galerius en Maximinus voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Diocletianus ontketende in 303 de sterkste en bloedigste christenvervolging omdat de christenen nog steeds niet wilden offeren aan de staatsgoden. In het westen hebben deze vervolgingen geduurd tot 306 en in het oosten tot 311. Ze werden door Galerius gestimuleerd maar door Constantius Chlorus tegengewerkt.

Aan de vervolgingen in het Romeinse Rijk zou pas een eind komen met het Edict van Milaan van 313, waarmee Constantijn de Grote godsdienstvrijheid proclameerde. Het luidde een periode in van samenwerking tussen het christendom en het Romeinse Rijk. Deze is nog korte tijd verstoord geraakt onder Julianus de Afvallige (361-363), maar geleidelijk aan ontwikkelde die samenwerking en verdraagzaamheid ten opzichte van de christenen tot voorkeur van het Rijk voor het christendom.

Perzische Rijk[bewerken]

In het Perzische Rijk had onder de Sassaniden een nationale opleving plaats en werd het mazdeïsme de staatsgodsdienst onder een hiërarchie van priesters, wat herhaaldelijk christenvervolgingen veroorzaakte. Een belangrijke factor was dat het Perzische en Romeinse Rijk geregeld in oorlog met elkaar waren en Perzische aanhangers van het christendom, sinds Constantijn min of meer de 'staatsgodsdienst' van de Romeinen, werden gewantrouwd door de Sassaniden en gezien als een 'vijfde colonne' van de Romeinen. Uitzondering waren de Nestorianen, die zich afgescheiden hadden van de orthodox-christelijke kerk en door de Romeinen als ketters werden gezien. Dezen werden meestal wel getolereerd door de Sassaniden.

Onder Bahram V (420438) vond weer een christenvervolging plaats.

Japan[bewerken]

Ten tijde van het Tokugawa-shogunaat grepen in Nagasaki ernstige christenvervolgingen plaats (1612).

Korea[bewerken]

In 1801 vond in Korea de eerste christenvervolging plaats, waarbij de Chinese katholieke missionaris, Wen-mow Tsjow en 300 christenen werden omgebracht. Na de komst van de eerste Europese missioniaris in 1836 vonden in 1839 en 1866 de tweede en derde vervolging plaats.

Tegenwoordig[bewerken]

Toestand van de godsdienstvrijheid per land, gebaseerd op het rapport Global Restrictions on Religion, The Pew Forum on Religion & Public Life, december 2009[3] (lichtgeel: weinig restricties - rood: zeer veel restricties)

Verschillende organisaties zoals Open Doors, Stichting Hulp Vervolgde Christenen (HVC), Stichting De Ondergrondse Kerk (SDOK), Kerk in Nood, Forum 18, Amnesty International, Human Rights Watch en de US State Department (Amerikaans ministerie van Buitenlandse Zaken), houden gegevens bij over het gebrek aan godsdienstvrijheid in sommige landen en soms ook uitingen van christenvervolging in het bijzonder. Vaak worden christenen in deze landen om dezelfde redenen als in de oudheid vervolgd: de staat die geen godsdienstvrijheid of geloofsverkondiging toelaat of christenen die een dictatoriaal regime niet aanvaarden. Ook kan er sprake zijn van onderdrukking door medeburgers, waartegen de overheid niet kan of wil optreden.

Als enige land in Europa heeft Hongarije een directoraat-generaal voor de vervolging van christenen. Het staat onder leiding van Tamós Török, die rondreist op zoek naar steun voor een Europees congres in oktober 2017 over dit onderwerp.[4]

Literatuur met christenvervolging als thema[bewerken]

Trivia[bewerken]

  • Een passio (meerv.: passiones) is de benaming voor een door christenen opgesteld verslag van de arrestatie, het proces en de terechtstelling van christelijke martelaren tijdens de christenvervolgingen van de eerste eeuwen.

Zie ook[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • P. Allard, Histoire des persécutions, 5 delen (1903-1908)
  • Th. Mommsen, Der Religionsfrevel nach römischen Recht, in Gesamm. Schriften, III (1907)
  • J. Moreau, Les persécutions du christianisme dans l'empire romain (1956)
  • W. H. C. Frend, Martyrdom and persecution in the Early Church. A study of a conflict from the Macabees to Donatus (1965)

Externe links[bewerken]