Estland op het Eurovisiesongfestival

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Vlag van Estland Estland
Eerste deelname 1994
Aantal deelnamen 27
Aantal gewonnen 1
Zender ERR
Statistieken
Hoogste positie 1ste (2001)
Laagste positie laatste (2016 HF)
Portaal  Portaalicoon   Eurovisiesongfestival

Estland doet sinds 1994 mee aan het Eurovisiesongfestival.

Overzicht[bewerken | brontekst bewerken]

Algemeen[bewerken | brontekst bewerken]

Estland heeft op het Eurovisiesongfestival een aantal jaren zeer goed gepresteerd. Van 1996 tot en met 2002 eindigde het land zes maal in de top 10. In 2001 won Estland zelfs met het lied Everybody. De laatste jaren zijn de resultaten wisselvalliger. Desondanks is Estland qua resultaten het succesvolste Baltische land op het liedjesfestijn. De enige goede resultaten die het land behaalde na de derde plaats van 2002 werden behaald in de eigen landstaal (2009 en 2012). Dit is opmerkelijk daar het Estisch een Finoegrische taal is, die wel verwant is met het Fins maar niet met de meeste Europese talen. De taal doet het opmerkelijk beter dan het Fins, dat nooit potten kon breken op het Eurovisiesongfestival.

De Estse kandidaat wordt jaarlijks verkozen in de preselectie Eesti Laul.

De eerste jaren[bewerken | brontekst bewerken]

In 1993 deed Estland een eerste poging om aan het songfestival deel te nemen. Er was dat jaar een Oost-Europese voorselectie waar het land met zes andere landen aan meedoet, maar Estland eindigde met het nummer Muretut meelt ja südametuld van Janika Sillamaa op een vijfde plaats en moest thuisblijven. Een jaar later echter, op het Eurovisiesongfestival in Dublin, mochten de Esten alsnog debuteren. Zangeres Silvi Vrait kreeg, nadat zij met haar nummer Nagu merelaine de Estse nationale voorrondes (getiteld Eurolaul) had gewonnen, de eer om als eerste in de geschiedenis haar land op het songfestival te vertegenwoordigen. Het werd echter geen succes. Vrait kreeg slechts twee punten en eindigde voorlaatste. Als gevolg mocht Estland in 1995 wederom niet meedoen.

In 1996 keerde Estland, nadat het in een aanvankelijke voorselectie hoog genoeg geëindigd was om te mogen deelnemen, terug op het songfestivalpodium. Het land werd vertegenwoordigd door het duo Ivo Linna & Maarja-Liis Ilus, de winnaars van Eurolaul van dat jaar, met het nummer Kaelakee hääl. De verdienstelijke vijfde plaats die hiermee behaald werd, betekende het eerste grote succes voor Estland op het songfestival, waarmee tevens een succesvolle periode van het land op het Eurovisiesongfestival begon. Maarja-Liis Ilus wist Eurolaul een jaar later opnieuw te winnen, dit keer zonder Ivo Linna, en ging voor de tweede maal naar het songfestival. Ze eindigde met Keelatuud maa wederom in de top 10. Met 82 punten werd ze achtste. In 1998 deed Koit Toome mee voor Estland en werd met het nummer Mere lapsed twaalfde.

Eeuwwisseling[bewerken | brontekst bewerken]

In 1999 werd op het songfestival de vrije taalregel ingevoerd. Estland deed voor het eerst mee met een Engelstalig liedje, Diamond of night van Evelin Samuel & Camille, en werd succesvol zesde met 90 punten. Een jaar later, in 2000, werd Estland met zangeres Ines met het nummer Once in a lifetime vooraf genoemd als een van de favorieten voor de eindzege. Hoewel Ines uiteindelijk genoegen moest nemen met een vierde plek, was het het beste resultaat voor Estland tot dan toe. Een van de achtergrondzangers van Ines en tevens haar toenmalige partner, Tanel Padar, was in 2001 zelf een van de deelnemers aan Eurolaul. Samen met de oorspronkelijk van Aruba afkomstige zanger Dave Benton en de hiphopgroep 2XL deed hij mee met het nummer Everybody en wist de Estse voorrondes uiteindelijk te winnen, waarna het gezelschap voor Estland mocht afreizen naar Kopenhagen. Everybody viel in de weken voorafgaand aan het songfestival weinig op: het nummer kwam niet voor in de verschillende favorietenlijstjes en diverse polls voorspelden een notering in de middenmoot. De verrassing was dan ook groot wanneer tijdens de puntentelling bleek dat er massaal op het nummer was gestemd en het steeds steviger bovenaan kwam te staan. Uiteindelijk won Estland het Eurovisiesongfestival met 198 punten. Estland was het eerste Oost-Europese land sinds Joegoslavië in 1989 dat het songfestival won en had dus ook de eer het festijn een jaar later te mogen organiseren. Het was een bijzonder gunstige kans voor de Esten om hun land, in verband met een eventuele toetreding tot de Europese Unie, positief in de schijnwerpers te zetten.

Op 25 mei 2002 vond het songfestival plaats in de Saku Suurhall Arena in de Estse hoofdstad Tallinn. Er deden 24 landen mee. In eerste instantie leek het erop dat Estland zelf vertegenwoordigd zou worden door de eerder al zo succesvolle Ines, maar zij trok zich op het allerlaatste moment onverwachts terug uit de Estse voorrondes, omdat ze bij nader inzien toch geen zin had in een tweede songfestivaldeelname. Het nummer dat ze zou zingen, Runaway, werd desondanks overgenomen door de Zweedse zangeres Sahlene, die Eurolaul er uiteindelijk mee wist te winnen en in Tallinn voor het gastland op de bühne stond. Sahlene eindigde, samen met het Verenigd Koninkrijk, op de derde plaats met 111 punten.

2003-2007[bewerken | brontekst bewerken]

Het jaarlijkse succes van Estland begon af te nemen vanaf 2003, toen de band Ruffus met het nummer Eighties coming back slechts 14 punten wist te vergaren en niet verder kwam dan de 21ste plaats. Het betekende dat de Esten in 2004 werden veroordeeld tot deelname aan de halve finale van het songfestival, die dat jaar werd ingevoerd. Hierin moest geprobeerd worden bij de beste tien te eindigen en zo een finaleplaats af te dwingen, maar Estland, dat met het in het Estse dialect Võro gezongen lied Tii van de meidengroep Neiokõsõ voor het eerst sinds 1998 aantrad met een niet-Engelstalig nummer, faalde. De finale werd met een elfde plaats net gemist.

Het jaar daarop, in 2005, stuurde Estland met Suntribe opnieuw een meidengroep naar het songfestival, maar ook met deze poging werd de halve finale niet overleefd.

In 2006 besloten de Esten het roer enigszins om te gooien. Niet grote favoriet Ines werd tijdens Eurolaul uitverkoren om voor Estland opnieuw naar het songfestival af te reizen, maar wel de Zweedse Sandra Oxenryd, die met het swingende Through my window een grotere kans werd toegedicht op een plekje in de songfestivalfinale. Europa besliste daar echter anders over. Het nummer sloeg niet aan en eindigde in de halve finale als 18de, wat niet genoeg was voor een finaleplaats.

In 2007 werd Estland vertegenwoordigd door Gerli Padar, de zus van songfestivalwinnaar Tanel Padar. Gerli's nummer Partners in crime bleef echter ook steken in de halve finale.

2008-heden[bewerken | brontekst bewerken]

In 2008 stuurde Estland een komisch bedoelde act van de groep Kreisiraadio. Hun nummer Leto svet kreeg echter maar 8 punten en miste ruimschoots de finale. In 2009 werd in Estland vervolgens opnieuw gediscussieerd of men zich van het songfestival zou moeten terugtrekken. Niet alleen vanwege de slechte Estse resultaten, maar ook omdat het songfestival dat jaar in Moskou zou worden georganiseerd. Door de recente oorlog in Zuid-Ossetië lag het meedoen aan een amusementsshow in de Russische hoofdstad politiek gevoelig, en het werd door sommigen dan ook niet passend geacht om een liedje in te zenden. De Estse omroep Eesti Rahvusringhääling (ERR) hield hierop een openbare enquête. Hieruit bleek dat 66% van de deelnemers toch positief was over een songfestivaldeelname in Moskou. Hierdoor werd de nationale voorronde Eurolaul uiteindelijk alsnog georganiseerd, en mocht de winnaar, de band Urban Symphony, voor Estland aantreden op het songfestival. Dit deden ze met het nummer Rändajad, en de band zorgde daarmee voor het grootste Estse succes sinds 2002: voor het eerst wist Estland door de halve finale heen te komen. In de finale werd vervolgens een verdienstelijke zesde plaats behaald. Een jaar later strandden de Esten echter weer in de halve finale met het opvallende nummer Siren van het duo Malcolm Lincoln.

In 2011, 2012 en 2013 wisten de Esten weer door te stoten naar de finale. In 2011 haalde Getter Jaani daarin de 24ste plaats, in 2012 haalde Ott Lepland de zesde plaats en in 2013 werd Birgit Õigemeel 20ste. In 2014 kon Tanja echter niet tot de finale doorstoten. In 2015 lukte het Elina Born & Stig Rästa wel om door te stromen naar de finale met hun nummer Goodbye to yesterday. Ze haalden er de zevende plaats.

Jüri Pootsmann vertegenwoordigde Estland in 2016 met Play, maar bleef steken in de halve finale. Pootsmann behaalde zelfs de 18de en laatste plaats. Het was de eerste keer dat Estland op het songfestival op de laatste plaats eindigde. In 2017 stuurden de Esten het gelegenheidsduo Koit Toome & Laura naar Kiev. Beiden hadden Estland al eens vertegenwoordigd: Toome in 1998 en Laura in 2005 als onderdeel van de groep Suntribe. Hun lied Verona stond voorafgaand aan het songfestival hoog in de peilingen, maar kreeg weinig punten van de vakjury's waardoor Estland net als het voorgaande jaar uitgeschakeld werd in de halve finale. In 2018 stuurde Estland Elina Netsjajeva, die met het Italiaanstalige La forza als enige een operastem liet horen op het festival. Ze behaalde er de achtste plaats mee. De Zweed Victor Crone bezorgde Estland een 20ste plaats in de finale van 2019. In 2021 haalde Uku Suviste de finale niet.

In 2022 deed Stefan mee met het nummer Hope. Hij eindigde dertiende met 141 punten.

Estse deelnames[bewerken | brontekst bewerken]

Jaar Artiest Titel Fin. Ptn. Semi Ptn. Taal
Vlag van Ierland 1994 Silvi Vrait Nagu merelaine 24 2 Estisch
Vlag van Noorwegen 1996 Ivo Linna & Maarja-Liis Ilus Kaelakee hääl 5 94 Estisch
Vlag van Ierland 1997 Maarja-Liis Ilus Keelatuud maa 8 82 Estisch
Vlag van het Verenigd Koninkrijk 1998 Koit Toome Mere lapsed 12 36 Estisch
Vlag van Israël 1999 Evelin Samuel & Camille Diamond of night 6 90 Engels
Vlag van Zweden 2000 Ines Once in a lifetime 4 98 Engels
Vlag van Denemarken 2001 Tanel Padar, Dave Benton & 2XL Everybody 1 198 Engels
Vlag van Estland 2002 Sahlene Runaway 3 111 Engels
Vlag van Letland 2003 Ruffus Eighties coming back 21 14 Engels
Vlag van Turkije 2004 Neiokõsõ Tii X X 11 57 Võro
Vlag van Oekraïne 2005 Suntribe Let's get loud X X 20 31 Engels
Vlag van Griekenland 2006 Sandra Oxenryd Through my window X X 18 28 Engels
Vlag van Finland 2007 Gerli Padar Partners in crime X X 22 33 Engels
Vlag van Servië 2008 Kreisiraadio Leto svet X X 18 8 Servisch, Duits en Fins
Vlag van Rusland 2009 Urban Symphony Rändajad 6 129 3 115 Estisch
Vlag van Noorwegen 2010 Malcolm Lincoln Siren X X 14 39 Engels
Vlag van Duitsland 2011 Getter Jaani Rockefeller Street 24 44 9 60 Engels
Vlag van Azerbeidzjan 2012 Ott Lepland Kuula 6 120 4 100 Estisch
Vlag van Zweden 2013 Birgit Õigemeel Et uus saaks alguse 20 19 10 52 Estisch
Vlag van Denemarken 2014 Tanja Amazing X X 12 36 Engels
Vlag van Oostenrijk 2015 Elina Born & Stig Rästa Goodbye to yesterday 7 106 3 105 Engels
Vlag van Zweden 2016 Jüri Pootsmann Play X X 18 24 Engels
Vlag van Oekraïne 2017 Koit Toome & Laura Verona X X 14 85 Engels
Vlag van Portugal 2018 Elina Netsjajeva La forza 8 245 5 201 Italiaans
Vlag van Israël 2019 Victor Crone Storm 20 76 4 198 Engels
Vlag van Nederland 2021 Uku Suviste The lucky one X X 13 58 Engels
Vlag van Italië 2022 Stefan Hope 13 141 5 209 Engels
Kleur Betekenis
Eerste plaats
Tweede plaats
Derde plaats
Laatste plaats
Gastland

Punten[bewerken | brontekst bewerken]

Periode 1994-2022. Punten uit halve finales zijn in deze tabellen niet meegerekend.

Gegeven door Estland[bewerken | brontekst bewerken]

Plaats Land Punten
1 Vlag van Zweden Zweden 204
2 Vlag van Rusland Rusland 187
3 Vlag van Finland Finland 111
4 Vlag van Noorwegen Noorwegen 109
5 Vlag van Letland Letland 88

Gegeven aan Estland[bewerken | brontekst bewerken]

Plaats Land Punten
2 Vlag van Finland Finland 117
1 Vlag van Letland Letland 113
3 Vlag van Zweden Zweden 91
4 Vlag van Litouwen Litouwen 80
5 Vlag van Ierland Ierland 73

Twaalf punten gegeven aan Estland[bewerken | brontekst bewerken]

(J) = jury, (T) = televoting

Aantal Land Wanneer
5 Vlag van Finland Finland 1996, 1998, 2004, 2009, 2018 (Televote)
3 Vlag van Letland Letland 2001, 2002, 2004
2 Vlag van Litouwen Litouwen 2001, 2018 (Televote)
Vlag van Zweden Zweden 1996, 2002
1 Vlag van Armenië Armenië 2022 (Televote)
Vlag van Griekenland Griekenland 2001
Vlag van IJsland IJsland 1996
Vlag van Italië Italië 1997
Vlag van Malta Malta 2001
Vlag van Moldavië Moldavië 2018 (Jury)
Vlag van Nederland Nederland 2001
Vlag van Noord-Macedonië Noord-Macedonië 2018 (Jury)
Vlag van Polen Polen 2001
Vlag van Portugal Portugal 2018 (Jury)
Vlag van Slovenië Slovenië 2001
Vlag van Slowakije Slowakije 2009
Vlag van Turkije Turkije 2001
Vlag van het Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk 2001

Twaalf punten gegeven door Estland[bewerken | brontekst bewerken]

(Vetgedrukte landen waren ook de winnaar van dat jaar.)

Jaar Land Jaar Land Jaar Land Jaar Land
1994 Vlag van Polen Polen 2002 Vlag van Letland Letland 2010 Vlag van Duitsland Duitsland 2018 Vlag van Oostenrijk Oostenrijk (Jury)
Vlag van Litouwen Litouwen (Televote)
1995 Geen deelname 2003 Vlag van Rusland Rusland 2011 Vlag van Zweden Zweden 2019 Vlag van Zweden Zweden (Jury)
Vlag van Rusland Rusland (Televote)
1996 Vlag van Ierland Ierland 2004 Vlag van Oekraïne Oekraïne 2012 Vlag van Zweden Zweden 2021 Vlag van Zwitserland Zwitserland (Jury)
Vlag van Finland Finland (Televote)
1997 Vlag van Frankrijk Frankrijk 2005 Vlag van Zwitserland Zwitserland 2013 Vlag van Rusland Rusland 2022 Vlag van Zweden Zweden (Jury)
Vlag van Oekraïne Oekraïne (Televote)
1998 Vlag van Zweden Zweden 2006 Vlag van Finland Finland 2014 Vlag van Nederland Nederland
1999 Vlag van Zweden Zweden 2007 Vlag van Rusland Rusland 2015 Vlag van Rusland Rusland
2000 Vlag van Letland Letland 2008 Vlag van Rusland Rusland 2016 Vlag van Zweden Zweden (Jury)
Vlag van Rusland Rusland (Televote)
2001 Vlag van Denemarken Denemarken 2009 Vlag van Noorwegen Noorwegen 2017 Vlag van Bulgarije Bulgarije (Jury)
Vlag van België België (Televote)