IJsland op het Eurovisiesongfestival

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Vlag van IJsland IJsland
Eerste deelname 1986
Aantal deelnamen 30
Winst 0
Zender RUV
Statistieken
Hoogste positie 2de (1999, 2009)
Laagste positie laatste (1989, 2001)
Portaal  Portaalicoon   Eurovisiesongfestival

IJsland doet sinds 1986 mee aan het Eurovisiesongfestival.

Historie[bewerken]

De eerste jaren[bewerken]

Het debuut van IJsland op het songfestival kwam relatief laat. Pas in 1986 deed het land voor het eerst mee, terwijl Scandinavische landen als Noorwegen, Zweden en Denemarken op dat moment al meer dan 25 jaar op het spektakel aanwezig waren. Naar eigen zeggen kon IJsland niet eerder deelnemen, omdat het vóór 1986 nog niet over de nodige know-how beschikte om het festival als gevolg van een mogelijke zege te kunnen organiseren.

Zanger Pálmi Gunnarsson won in 1986 met zijn lied Gleðibankinn de allereerste nationale voorronde, getiteld Söngvakeppnin. Hij verwierf daarmee de eer om als eerste in de geschiedenis zijn land op het songfestival te mogen vertegenwoordigen. De IJslandse omroep besloot echter dat de zangers Eiríkur Hauksson en Helga Möller met Gunnarsson mee mochten om het optreden nog wat te versterken. Het drietal, dat in Oslo onder de naam ICY aantrad, wist Europa echter niet voldoende te boeien en eindigde met 19 punten slechts op een teleurstellende 16de plaats.

De matige start van IJsland kreeg niet direct een beter vervolg; ook in 1987 en 1988 strandde het land op de 16de plaats. Door driemaal op rij op dezelfde plek te eindigen, zette IJsland echter wel nog een bescheiden unicum neer.

De jaren tachtig werden in mineur afgesloten. Daníel Ágúst Haraldsson kreeg in 1989 geen enkel punt en zorgde ervoor dat IJsland voor het eerst in de geschiedenis op de allerlaatste plaats terechtkwam. Deze ontgoocheling deed de IJslanders het roer omgooien; in 1990 werd de groep Stjórnin, bestaande uit het duo Sigríður Beinteinsdóttir (kortweg 'Sigga') en Grétar Örvarsson, naar het songfestival gestuurd. Dit bleek een goede zet, want hun duet, Eitt lag enn, sloeg aan en eindigde uiteindelijk op de 4de plaats. Het was het eerste grote succes voor IJsland op het Eurovisiesongfestival.

Jaren 90[bewerken]

In 1991 probeerden de IJslanders het succes vast te houden door wederom een duo in te sturen. Dit keer waren dat Eyjólfur Kristjánsson en Stefán Hilmarsson, die onder de naam Stefán & Eyfi meededen met de ballad Nina. De 15de plaats die in de wacht gesleept werd, was echter niet wat IJsland ervan had verwacht en in 1992 werd daarom de eerder al zo succesvolle Sigga weer van stal gehaald. Zij moest haar land als lid van de groep Heart 2 Heart, waar haar eerdere zangpartner Grétar Örvarsson overigens ook deel van uitmaakte, opnieuw succes bezorgen en deed dat ook; Het nummer Nei eða já werd 7de en kreeg 80 punten.

In de jaren die volgden bleef IJsland steevast hangen in de middenmoot. Het land kreeg ieder jaar aardig wat punten, maar een plaatsje bij de top 10 zat er niet meer in. Ook het trucje in 1994 om opnieuw Sigga in te sturen bleek niet meer te helpen. Vanaf 1995 werd de nationale voorronde afgeschaft en wees men intern een kandidaat aan, in de hoop op meer succes. Ook dit mocht niet baten; in 1998 mocht IJsland uiteindelijk een jaar niet meedoen vanwege een te laag puntengemiddelde in de jaren ervoor.

Selma[bewerken]

In 1999 werd de nationale voorronde Söngvakeppnin opnieuw ingevoerd en keerden de IJslanders terug op het Eurovisiesongfestival. Zangeres Selma Björnsdóttir vertegenwoordigde haar land met het goed in het gehoor liggende All out of luck. Het was voor het eerst in de geschiedenis dat IJsland aantrad met een Engelstalig nummer, iets dat door de herinvoering van de vrije taalregel mogelijk was geworden. Vanaf het begin was duidelijk dat IJsland met Selma enorm van deze regel kon gaan profiteren; All out of luck stond in de weken voorafgaand aan het songfestival stevig bovenaan in de peilngen. Dat het Europese liedjesfestijn in 2000 naar Reykjavik zou verhuizen werd steeds waarschijnlijker, zeker toen Selma tijdens de puntentelling de leiding nam. Uiteindelijk streek de Zweedse zangeres Charlotte Nilsson echter met de eer en liep IJsland de zege toch nog mis. All out of luck werd 2de met 146 punten.

IJsland kon het goede resultaat van Selma niet evenaren. In 2000 viel het land buiten de top 10 met het door August & Telma gezongen duet Tell me, en een jaar later, in 2001, kwam het met de jongensband Two Tricky zelfs niet verder dan een met Noorwegen gedeelde laatste plaats. Mede dankzij deze matige resultaten moest IJsland in 2002 dan ook noodgedwongen thuisblijven, maar op het Eurovisiesongfestival van 2003 waren ze weer van de partij. Birgitta Haukdal reisde met de dramatische ballad Open your heart af naar Riga en wist zowaar een succesje te boeken door 8ste te worden met 81 punten. Dit betekende dat de IJslanders in 2004 rechtstreeks geplaatst waren voor de finale.

Ondanks het succes van Haukdal wees IJsland in 2004 zijn kandidaat weer intern aan. Zanger Jónsi werd uitverkoren het land te vertegenwoordigen met het nummer Heaven, maar stelde teleur met een plaats in de achterhoede. In 2005 moest IJsland daarom eerst aantreden in de halve finale. Selma Björnsdóttir werd, als verantwoordelijke voor het grootste IJslandse succes uit de songfestivalgeschiedenis tot dan toe, gevraagd om opnieuw mee te doen in de hoop op een evenaring van haar eerdere resultaat. Ze ging naar Kiev met het nummer If I had your love en werd voorafgaand aan het liedjesfestijn, net als in 1999, door velen bij de favorieten op de overwinning gerekend. Dit keer slaagde Selma er echter niet in deze rol waar te maken. De 52 punten die ze vergaarde waren niet hoog genoeg voor een plekje in de finale.

Silvia Night[bewerken]

In 2006 besloot IJsland het over een totaal andere boeg te gooien. Het land liet zich in Athene vertegenwoordigen door Silvía Nótt, een excentrieke zangeres die met haar verschijning en uitlatingen al gauw voor veel ophef zou zorgen. Ten eerste was de tekst van haar lied Congratulations doorspekt met platte en provocerende uitdrukkingen. Nótt zong dat IJslanders trots zouden moeten zijn op het feit dat zij in IJsland is geboren. Ook beweerde ze in het nummer dat ze Gods favoriete persoon op aarde is en dat ze beter is dan alle andere deelnemers van dat jaar. De meeste verontwaardiging wekte Congratulations echter door het zinnetje The vote is in, I'll fucking win. Nooit eerder was er in een songfestivalliedje zulk taalgebruik gebezigd, en de Griekse organisatie van het liedjesfestijn waarschuwde de IJslandse delegatie ook dat dit in strijd was met de regels. Silvia Nótt, die zich tijdens het songfestival overigens Silvia Night noemde, trok zich hier echter niets van aan; ze vond dat ze mocht zeggen wat ze wilde en bleef er op los schelden. In Athene liep ze rond als een keizerin die op haar wenken bediend moest worden. Tijdens een persconferentie werd een journalist, die het had 'gewaagd' haar rechtstreeks in de ogen te kijken, de deur gewezen. Night zocht ruzie met een fan en deinsde er ook niet voor terug om andere deelnemers hard te schofferen, waaronder Carola uit Zweden en Treble uit Nederland. Ook technici werden uitgescholden.

In de dagen voorafgaand aan het songfestival werd bekend dat Silvia Night het alter ego was van comédienne Ágústa Eva Erlendsdóttir. Dat haar hele show een act was die met een flinke korrel zout moest worden genomen wisten velen al langer, hoewel over het algemeen de humor er niet van werd ingezien. Desondanks zorgde het optreden van Silvia Night in de halve finale voor minder controverse dan verwacht. Tijdens haar nummer werd er bijvoorbeeld niet gescholden op het podium (I'll fucking win werd I'll freaking win). Night werd tijdens en na het nummer echter wel uitgefloten en uitgejouwd door het publiek, iets dat in de geschiedenis van het songfestival nog maar zelden was voorgekomen. Uiteindelijk ging Night ook niet door naar de finale; verrassend, omdat velen dat ondanks alles wel hadden verwacht. Ze eindigde als 13de met 62 punten. Night ging vervolgens door het lint en probeerde van een brug te springen.

De controversiële inzending van IJsland had in Athene vele wenkbrauwen doen fronsen. Silvia Night was één van de opvallendste figuren ooit op het Eurovisiesongfestival. Succes dwong ze echter niet af, waardoor IJsland in 2007 wederom op zoek moest naar een andere formule. Eiríkur Hauksson, die in 1986 met ICY al verantwoordelijk geweest was voor de eerste IJslandse songfestivalbijdrage, mocht het uiteindelijk solo proberen met de rockballad Valentine lost. Net als Silvia Night strandde de onopvallende Hauksson echter in de halve finale op de 13de plaats.

2008 en verder[bewerken]

In 2008 traden de IJslanders aan met een nummer van Eurobandið, This is my life. Vooraf werd in sommige peilingen gedacht dat IJsland niet voorbij de halve finales zou komen. De vreugde was daarom ook des te groter, toen bekend werd dat IJsland de finale gehaald had. Ze waren achtste geworden in hun halve finale. In de finale kon IJsland niet verrassen, ze werden 14e.

IJsland koos in 2009 voor een totaal ander lied dan in 2008. Zangeres Jóhanna Guðrún Jónsdóttir, kortweg Yohanna, mocht aantreden met de ballad Is it true. De bookmakers zagen in de pas 18-jarige Yohanna een goed nummer, wat weleens de top 10 zou kunnen halen. Er waren zelfs peilingen die in IJsland de absolute uitdager van Alexander Rybak voor Noorwegen zagen. De halve finale was gunstig voor IJsland, ze wonnen deze halve finale dan ook met 174 punten. Toen de stemming eenmaal begonnen was, pakte Fairytale uit Noorwegen bij het eerste land al de leiding en deze stonden ze niet meer af. Ze haalden 387 punten. IJsland vocht continu om de tweede plaats met Azerbeidzjan. Uiteindelijk sleepten de IJslanders de tweede plaats binnen en haalden ze 218 punten, waarmee het het beste IJslandse resultaat is tot nu toe.

Van 2010 tot en met 2014 boekte IJsland vooral successen in de halve finales. Het land wist zich vijf keer op rij voor de finale te kwalificeren. In de finale stelden de inzendingen echter telkens teleur met louter noteringen in de middenmoot. De band Pollapönk had in deze periode nog het meeste succes met een vijftiende plaats in 2014. In 2015 reisde María Ólafsdóttir af naar Wenen met het nummer Unbroken. Hiermee werd IJsland voor het eerst sinds acht jaar uitgeschakeld in de halve finale. Ook met de terugkeer van Gréta Salóme in 2016 en met zangeres Svala in 2017 lukte het IJsland niet zich te kwalificeren voor de finale.

IJslandse deelnames[bewerken]

Jaar Artiest Titel Fin. Ptn. Semi Ptn. Taal
Vlag van Noorwegen 1986 ICY Gleðibankinn 16 19 IJslands
Vlag van België 1987 Halla Margrét Hægt og hljótt 16 28 IJslands
Vlag van Ierland 1988 Beathoven Þú og þeir (Sókrates) 16 20 IJslands
Vlag van Zwitserland 1989 Daníel Ágúst Það sem enginn sér 22 0 IJslands
Vlag van Joegoslavië 1990 Stjórnin Eitt lag enn 4 124 IJslands
Vlag van Italië 1991 Stefán & Eyfi Nina 15 26 IJslands
Vlag van Zweden 1992 Heart 2 Heart Nei eða já 7 80 IJslands
Vlag van Ierland 1993 Inga Þá veistu svarið 13 42 IJslands
Vlag van Ierland 1994 Sigga Nætur 12 49 IJslands
Vlag van Ierland 1995 Bo Halldórsson Núna 15 31 IJslands
Vlag van Noorwegen 1996 Anna Mjöll Sjúbídú 13 51 IJslands
Vlag van Ierland 1997 Paul Oscar Minn hinsti dans 20 18 IJslands
Vlag van Israël 1999 Selma All out of luck 2 146 Engels
Vlag van Zweden 2000 August & Telma Tell me! 12 45 Engels
Vlag van Denemarken 2001 Two Tricky Angel 22 3 Engels
Vlag van Letland 2003 Birgitta Open your heart 8 81 Engels
Vlag van Turkije 2004 Jónsi Heaven 19 16 X X Engels
Vlag van Oekraïne 2005 Selma If I had your love X X 16 52 Engels
Vlag van Griekenland 2006 Silvia Night Congratulations X X 13 62 Engels
Vlag van Finland 2007 Eiríkur Hauksson Valentine lost X X 13 77 Engels
Vlag van Servië 2008 Euroband This is my life 14 64 8 68 Engels
Vlag van Rusland 2009 Yohanna Is it true 2 218 1 174 Engels
Vlag van Noorwegen 2010 Hera Björk Je ne sais quoi 19 41 3 123 Engels
Vlag van Duitsland 2011 Sigurjón's Friends Coming home 20 61 4 100 Engels
Vlag van Azerbeidzjan 2012 Gréta Salóme & Jónsi Never forget 20 46 8 75 Engels
Vlag van Zweden 2013 Eyþór Ingi Gunnlaugsson Ég á líf 17 47 6 72 IJslands
Vlag van Denemarken 2014 Pollapönk No prejudice 15 58 8 61 Engels
Vlag van Oostenrijk 2015 María Ólafsdóttir Unbroken X X 15 14 Engels
Vlag van Zweden 2016 Gréta Salóme Hear them calling X X 14 51 Engels
Vlag van Oekraïne 2017 Svala Paper X X 15 60 Engels
Kleur Betekenis
Eerste plaats
Tweede plaats
Derde plaats
Laatste plaats
Gastland

Punten[bewerken]

In de periode 1986-2015. Punten uit halve finales zijn in deze tabellen niet meegerekend.

Gegeven door IJsland[bewerken]

Plaats Land Punten
1 Vlag van Denemarken Denemarken 179
2 Vlag van Zweden Zweden 159
3 Vlag van Noorwegen Noorwegen 133
4 Vlag van Frankrijk Frankrijk 86
5 Vlag van Finland Finland 78

Gegeven aan IJsland[bewerken]

Plaats Land Punten
1 Vlag van Zweden Zweden 112
2 Vlag van Noorwegen Noorwegen 108
3 Vlag van Denemarken Denemarken 102
4 Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk 72
5 Vlag van Portugal Portugal 58

Twaalf punten gegeven aan IJsland[bewerken]

Aantal Land Wanneer
3 Vlag van Denemarken Denemarken 1999, 2000, 2008
2 Vlag van Malta Malta 2003, 2009
Vlag van Noorwegen Noorwegen 2003, 2009
Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk 1990, 1992
1 Vlag van Cyprus Cyprus 1999
Vlag van Hongarije Hongarije 2011
Vlag van Ierland Ierland 2009
Vlag van Portugal Portugal 1990
Vlag van Zweden Zweden 1999

Twaalf punten gegeven door IJsland[bewerken]

(Vetgedrukte landen waren ook de winnaar van dat jaar.)

Jaar Land Jaar Land Jaar Land
1986 Vlag van Zweden Zweden 1997 Vlag van Cyprus Cyprus 2008 Vlag van Denemarken Denemarken
1987 Vlag van Duitsland Duitsland 1998 Geen deelname 2009 Vlag van Noorwegen Noorwegen
1988 Vlag van Joegoslavië Joegoslavië 1999 Vlag van Denemarken Denemarken 2010 Vlag van Denemarken Denemarken
1989 Vlag van Cyprus Cyprus 2000 Vlag van Denemarken Denemarken 2011 Vlag van Denemarken Denemarken
1990 Vlag van Frankrijk Frankrijk 2001 Vlag van Denemarken Denemarken 2012 Vlag van Zweden Zweden
1991 Vlag van Zweden Zweden 2002 Geen deelname 2013 Vlag van Denemarken Denemarken
1992 Vlag van Zwitserland Zwitserland 2003 Vlag van Noorwegen Noorwegen 2014 Vlag van Nederland Nederland
1993 Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk 2004 Vlag van Oekraïne Oekraïne 2015 Vlag van Zweden Zweden
1994 Vlag van Ierland Ierland 2005 Vlag van Noorwegen Noorwegen 2016 Vlag van Nederland Nederland (Jury)
Vlag van Zweden Zweden (Televoting)
1995 Vlag van Noorwegen Noorwegen 2006 Vlag van Finland Finland 2017 Vlag van Portugal Portugal (Jury + Televoting)
1996 Vlag van Estland Estland 2007 Vlag van Finland Finland