Eurovisiesongfestival 2019

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Song Contest 2019.svg
Eurovisiesongfestival 2019
Dare to Dream
Gastland Vlag van Israël Israël
Locatie Expo Tel Aviv, Tel Aviv
Omroep Israeli Public Broadcaster KAN
Halve finale 1 14 mei 2019
Halve finale 2 16 mei 2019
Finale 18 mei 2019
Presentatoren Bar Refaeli
Erez Tal
Assi Azar
Lucy Ayoub
Winnaar
Land Vlag van Nederland Nederland
Lied Arcade
Artiest Duncan Laurence
Tekst Duncan Laurence
Componist Duncan Laurence, Joel Sjöö, Wouter Hardy, Will Knox
Andere gegevens
Stemgegevens vakjury, evenals televoting voor alle inwoners uit participerende landen
Aantal landen 41 (26 in finale)
Terugtrekkend Vlag van Bulgarije Bulgarije
Vlag van Oekraïne Oekraïne
Openingsact
Halve finale 1 Toy door Netta
Finale Dana International - Diva
Ilanit - Ey Sham
Nadav Guedj - Golden Boy
Vlaggenparade met de 26 finalisten
Intervalact
Halve finale 1 Dana International
Kutiman
Halve finale 2 Shalva Band
Kutiman
Izhar Cohen
Finale Conchita Wurst - Heroes
Måns Zelmerlöw - Fuego
Eleni Foureira - Dancing Lasha Tumbai
Vjerka Serdjoetsjka - Toy
Gali Atari - Hallelujah
The Idan Raichel Project - Bo'ee
Netta - Nana Banana
Madonna met Quavo - Like a Prayer/Future
Gal Gadot
Chronologie
◄ 2018 – 2020 ►
Winnaar Duncan Laurence

Het Eurovisiesongfestival 2019 was de 64ste editie van het Eurovisiesongfestival en werd gehouden op 14, 16 en 18 mei 2019. Israël was aangewezen als gastland nadat het land de overwinning binnenhaalde op het Eurovisiesongfestival 2018. Winnaar werd Duncan Laurence uit Nederland. Het was de vijfde Nederlandse songfestivalzege en de eerste sinds 1975.

Formule[bewerken]

Naar jaarlijkse traditie werden in mei twee halve finales en één finale gehouden. Op dinsdag 14 mei en donderdag 16 mei waren de halve finales, waaruit telkens tien landen zich kwalificeerden voor de finale op zaterdag 18 mei. De Grote Vijf (de landen die de grootste financiële bijdrage leveren aan de organisatie van het Eurovisiesongfestival, zijnde Duitsland, Frankrijk, Italië, Spanje en het Verenigd Koninkrijk) en gastland Israël, plaatsten zich rechtstreeks voor de finale.

Deelnemers moesten op de dag van de finale minimaal zestien jaar oud zijn. Elk optreden mocht uit niet meer dan zes deelnemers bestaan. De liedjes mochten niet langer zijn dan drie minuten.

De stemmen waren afkomstig van een vakjury en publiek. Elk deelnemend land mocht een vakjury van vijf personen samenstellen. De vakjury stemde op 17 mei na afloop van de op die dag gehouden dress rehearsal. Deze generale repetitie was niet voor publiek toegankelijk en werd niet in het openbaar uitgezonden via tv, radio of internet, maar was wel toegankelijk voor de juryleden via een interne verbinding van Eurovisie. De vakjury's waren verplicht om hun stem te baseren op vier kernpunten: de vocale capaciteiten van de zanger(s), de act zelf, compositie en originaliteit van het te zingen lied en ten slotte op de algemene indruk van het optreden.[1] Elke vakjury gaf punten aan tien landen. Het was de vakjury niet toegestaan te stemmen op het eigen land.

Alle inwoners uit de participerende landen mochten een stem uitbrengen via telefoon, sms of esc-app. Het was ze niet toegestaan te stemmen op een optreden van eigen land.

De stemmen van de vakjury maakten 50% uit van het eindresultaat. De andere helft was afkomstig van de televoting.

In tegenstelling tot eerdere jaren werden de punten van de televoting bekend gemaakt in de volgorde van het aantal punten dat ze van de vakjury hebben gekregen en niet langer in de volgorde van het aantal punten afkomstig van de televoting.

Gaststad (rood) en
kandidaat-gaststeden (blauw)

Gaststad[bewerken]

Het was voor de derde maal dat Israël het Eurovisiesongfestival organiseerde: eerder gebeurde dat in 1979 en 1999. Na de overwinning van Israël in 2018 verklaarden zowel winnares Netta Barzilai als de Israëlische premier Benjamin Netanyahu dat het festival in Jeruzalem plaats zou vinden. Dit werd niet officieel bevestigd door de Israëlische publieke omroep (KAN) en de European Broadcasting Union (EBU). Ook de Israëlische minister van Financiën, Moshe Kahlon, verklaarde in een interview dat het evenement in Jeruzalem zou worden gehouden, en schatte de kosten op 120 miljoen Israëlische sjekel (ongeveer 24 miljoen euro). De burgemeester van Jeruzalem, Nir Barkat, noemde de Jeruzalem Arena en het Teddystadion als mogelijke locaties om het evenement te organiseren. Internationaal werd kritiek geuit op Jeruzalem als gaststad, omdat de stad een grote rol speelt in het Israëlisch-Palestijns conflict. Daarnaast stelde de noordelijke havenstad Haifa zich ook kandidaat en wilde het evenement in het Sammy Oferstadion organiseren.

De gemeente Jeruzalem gaf vervolgens aan dat het festival niet plaats zou vinden in het International Convention Centre (ICC), waar het Eurovisiesongfestival 1999 plaatsvond, vanwege onvoldoende capaciteit.

Uiteindelijk stelden Jeruzalem, Tel Aviv en Eilat zich officieel kandidaat als gaststad.[2] Nadat Eilat en Haifa afvielen vanwege het niet voldoen aan bepaalde criteria, zoals genoeg hotelkamers hebben en een dak boven de plaats van organisatie, maakte de EBU op 13 september 2018 bekend dat het Tel Aviv Convention Center aangewezen werd als locatie.[3][4]

Controverse[bewerken]

Er werd door de EBU gevreesd dat het Eurovisiesongfestival in 2019 door diverse landen zou worden geboycot.[5] In IJsland werd een petitie ingediend die de openbare omroep aanmaande om niet deel te nemen wegens schendingen van de mensenrechten door Israël.[6] Burgemeester Mícheál Mac Donncha van de Ierse hoofdstad Dublin,[7] de linkse politieke partij Vänsterpartiet in Zweden[8] en diverse politici in het Verenigd Koninkrijk[9] gaven aan deelname aan een Eurovisiesongfestival in Israël niet te steunen.[8] Uiteindelijk meldde geen enkele van deze landen zich af van deelname.

Ook werd Israël ervan beschuldigd het evenement te gebruiken voor pinkwashing, dat wil zeggen een liberaal, modern en tolerant gezicht aan de wereld te tonen om misstanden in de betwiste gebieden en met name in Gaza te verhullen.[10]

Tijdens de finaleshow op 18 mei toonden de IJslandse deelnemers Palestijnse banners op het moment dat hun televotingpunten bekend werden gemaakt. Aangezien het songfestival een apolitiek evenement is, zijn dergelijke statements tegen de regels.[11] De EBU deelde mee zich te beraden over mogelijke sancties.[12] Tijdens de intervalact van superster Madonna toonden twee van haar dansers een Israëlische en een Palestijnse vlag.[13] De EBU gaf na de show aan dat deze actie vooraf niet besproken was met de EBU en organiserende omroep KAN en ook niet tijdens de repetities was uitgevoerd. Ook hier gaf de EBU aan de actie af te keuren, vanwege de politiek neutrale aard van het festival.[14]

Samenstelling halve finales[bewerken]

Op 26 januari werd de indeling in potten bekendgemaakt, als basis voor de loting voor de halve finales. Landen die gewoonlijk op elkaar stemmen, werden in dezelfde pot geplaatst. Uit elke pot gingen drie landen naar de eerste halve finale; de overige landen traden aan in de tweede halve finale. De loting vond op 28 januari plaats. De definitieve startvolgorde van de drie shows werd niet geloot, maar door de producent bepaald. Wel werd bepaald of een land in de eerste of tweede helft van de halve finale zou aantreden. Op speciaal verzoek van de Zwitserse omroep SRF trad Zwitserland in de tweede halve finale op.

Pot 1 Pot 2 Pot 3 Pot 4 Pot 5 Pot 6
Vlag van Albanië Albanië
Vlag van Kroatië Kroatië
Vlag van Montenegro Montenegro
Vlag van Noord-Macedonië Noord-Macedonië
Vlag van Servië Servië
Vlag van Slovenië Slovenië
Vlag van Denemarken Denemarken
Vlag van Estland Estland
Vlag van Finland Finland
Vlag van IJsland IJsland
Vlag van Noorwegen Noorwegen
Vlag van Zweden Zweden
Vlag van Armenië Armenië
Vlag van Azerbeidzjan Azerbeidzjan
Vlag van Georgië Georgië
Vlag van Oekraïne Oekraïne
Vlag van Rusland Rusland
Vlag van Wit-Rusland Wit-Rusland
Vlag van Australië Australië
Vlag van Ierland Ierland
Vlag van Letland Letland
Vlag van Litouwen Litouwen
Vlag van Polen Polen
Vlag van Portugal Portugal
Vlag van België België
Vlag van Hongarije Hongarije
Vlag van Nederland Nederland
Vlag van Oostenrijk Oostenrijk
Vlag van Tsjechië Tsjechië
Vlag van Zwitserland Zwitserland
Vlag van Cyprus Cyprus
Vlag van Griekenland Griekenland
Vlag van Malta Malta
Vlag van Moldavië Moldavië
Vlag van Roemenië Roemenië
Vlag van San Marino San Marino

Uitslagen[bewerken]

 Deelnemende landen

 Landen die zich niet kwalificeerden voor de finale

 Landen die in het verleden deelgenomen hebben, maar in 2019 afwezig waren

Finale[bewerken]

Nederland wist voor het eerst in 44 jaar de finale te winnen. Italië werd tweede en Sergey Lazarev deed voor de tweede keer mee en eindigde dit maal op de derde plaats voor Rusland. Het Verenigd Koninkrijk eindigde als laatste met slechts 11 punten. Duitsland kreeg nul punten bij de televoting.

Winnaar bij de vakjury werd Noord-Macedonië, gevolgd door Zweden en Nederland. Noorwegen won bij de televoting, met Nederland op de tweede plek en Italië op de derde. Israël kreeg nul punten bij de vakjury.

Noord-Macedonië en San Marino behaalden met respectievelijk een 7de en 19ste plek hun beste positie ooit.

Wit-Rusland maakte bij de halve finales de resultaten te vroeg bekend. Daarom werden de stemmen van de vakjury van Wit-Rusland bij de finale ongeldig verklaard en werden ze berekend volgens een systeem dat kijkt naar de uitslagen van vergelijkbaar stemgedrag van de andere landen. Bij die berekening is een fout gemaakt, waardoor het slechtst scorende land 12 punten kreeg, het op één na slechtst scorende land 10 punten enz. De landen die de punten hadden moeten krijgen, kregen allemaal 0 punten. Enkele dagen na de finale is de fout hersteld. Hierdoor kregen in totaal 20 landen in de totale einduitslag een andere rangschikking.[15]

Plaats Land Taal Artiest Lied Punten
1 Vlag van Nederland Nederland Engels Duncan Laurence Arcade 498
2 Vlag van Italië Italië Italiaans Mahmood Soldi 472
3 Vlag van Rusland Rusland Engels Sergej Lazarev Scream 370
4 Vlag van Zwitserland Zwitserland Engels Luca Hänni She got me 364
5 Vlag van Zweden Zweden Engels John Lundvik Too late for love 334
6 Vlag van Noorwegen Noorwegen Engels en Samisch KEiiNO Spirit in the sky 331
7 Vlag van Noord-Macedonië Noord-Macedonië Engels Tamara Todevska Proud 305
8 Vlag van Azerbeidzjan Azerbeidzjan Engels Chingiz Truth 302
9 Vlag van Australië Australië Engels Kate Miller-Heidke Zero gravity 284
10 Vlag van IJsland IJsland IJslands Hatari Hatrið mun sigra 232
11 Vlag van Tsjechië Tsjechië Engels Lake Malawi Friend of a friend 157
12 Vlag van Denemarken Denemarken Engels, Frans en Deens Leonora Love is forever 120
13 Vlag van Cyprus Cyprus Engels Tamta Replay 109
14 Vlag van Malta Malta Engels Michela Chameleon 107
15 Vlag van Slovenië Slovenië Sloveens Zala Kralj & Gašper Šantl Sebi 105
16 Vlag van Frankrijk Frankrijk Engels en Frans Bilal Hassani Roi 105
17 Vlag van Albanië Albanië Albanees Jonida Maliqi Ktheju tokës 90
18 Vlag van Servië Servië Servisch Nevena Božović Kruna 89
19 Vlag van San Marino San Marino Engels Serhat Say na na na 77
20 Vlag van Estland Estland Engels Victor Crone Storm 76
21 Vlag van Griekenland Griekenland Engels Katerine Duska Better love 74
22 Vlag van Spanje Spanje Spaans Miki La venda 54
23 Vlag van Israël Israël Engels Kobi Marimi Home 35
24 Vlag van Wit-Rusland Wit-Rusland Engels ZENA Like it 31
25 Vlag van Duitsland Duitsland Engels S!sters Sisters 24
26 Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk Engels Michael Rice Bigger than us 11

Eerste halve finale[bewerken]

  • Frankrijk, Israël en Spanje stemden in deze halve finale mee. IJsland wist zich de afgelopen vier edities niet voor de finale te kwalificeren, maar kon dit jaar weer een plek bemachtigen. Zanger Serhat wist zich namens San Marino te plaatsen voor de finale. Dit lukte het land voorheen slechts een enkele keer. Hongarije slaagde er voor de eerste keer sinds 2011 niet in om de finale te bereiken.
Plaats Land Taal Artiest Lied Punten
1 Vlag van Australië Australië Engels Kate Miller-Heidke Zero gravity 261
2 Vlag van Tsjechië Tsjechië Engels Lake Malawi Friend of a friend 242
3 Vlag van IJsland IJsland IJslands Hatari Hatrið mun sigra 221
4 Vlag van Estland Estland Engels Victor Crone Storm 198
5 Vlag van Griekenland Griekenland Engels Katerine Duska Better love 185
6 Vlag van Slovenië Slovenië Sloveens Zala Kralj & Gašper Šantl Sebi 167
7 Vlag van Servië Servië Servisch Nevena Božović Kruna 156
8 Vlag van San Marino San Marino Engels Serhat Say na na na 150
9 Vlag van Cyprus Cyprus Engels Tamta Replay 149
10 Vlag van Wit-Rusland Wit-Rusland Engels ZENA Like it 122
11 Vlag van Polen Polen Engels en Pools Tulia Fire of love (pali się) 120
12 Vlag van Hongarije Hongarije Hongaars Joci Pápai Az én apám 97
13 Vlag van België België Engels Eliot Wake up 70
14 Vlag van Georgië Georgië Georgisch Oto Nemsadze Keep on going 62
15 Vlag van Portugal Portugal Portugees Conan Osíris Telemóveis 51
16 Vlag van Montenegro Montenegro Engels D mol Heaven 46
17 Vlag van Finland Finland Engels Darude feat. Sebastian Rejman Look away 23

Tweede halve finale[bewerken]

  • Duitsland, Italië en het Verenigd Koninkrijk stemden in deze halve finale mee.
Plaats Land Taal Artiest Lied Punten
1 Vlag van Nederland Nederland Engels Duncan Laurence Arcade 280
2 Vlag van Noord-Macedonië Noord-Macedonië Engels Tamara Todevska Proud 239
3 Vlag van Zweden Zweden Engels John Lundvik Too late for love 238
4 Vlag van Zwitserland Zwitserland Engels Luca Hänni She got me 232
5 Vlag van Azerbeidzjan Azerbeidzjan Engels Chingiz Truth 224
6 Vlag van Rusland Rusland Engels Sergej Lazarev Scream 217
7 Vlag van Noorwegen Noorwegen Engels en Samisch KEiiNO Spirit in the sky 210
8 Vlag van Malta Malta Engels Michela Chameleon 157
9 Vlag van Albanië Albanië Albanees Jonida Maliqi Ktheju tokës 96
10 Vlag van Denemarken Denemarken Engels, Frans en Deens Leonora Love is forever 94
11 Vlag van Litouwen Litouwen Engels Jurij Veklenko Run with the lions 93
12 Vlag van Moldavië Moldavië Engels Anna Odobescu Stay 85
13 Vlag van Roemenië Roemenië Engels Ester Peony On a Sunday 71
14 Vlag van Kroatië Kroatië Engels en Kroatisch Roko The dream 64
15 Vlag van Letland Letland Engels Carousel That night 50
16 Vlag van Armenië Armenië Engels Srbuk Walking out 49
17 Vlag van Oostenrijk Oostenrijk Engels PÆNDA Limits 21
18 Vlag van Ierland Ierland Engels Sarah McTernan 22 16

Wijzigingen[bewerken]

Terugtrekkende landen[bewerken]

  • Vlag van Bulgarije Bulgarije: de Bulgaarse omroep BNT trok zich na drie succesvolle jaren terug vanwege financiële redenen. Ook in 2014 was dit de oorzaak voor de Bulgaarse terugtrekking.[16]
  • Vlag van Oekraïne Oekraïne: op 27 februari 2019 besloot de Oekraïense omroep UA:PBC zich terug te trekken. Reden was de controverse die na de eigen nationale finale ontstaan was. In voorgaande jaren was de winnaar van de nationale finale de afgevaardigde van het land. Toen halverwege de show bleek dat zangeres MARUV, die ook een zangcarrière en de daarbij behorende roem in Rusland geniet, op koers lag om te winnen, werd er aangekondigd dat de winnaar binnen 24 uur een contract moest tekenen. Toen MARUV daadwerkelijk won werd haar een contract gepresenteerd waarin onder meer stond dat zij haar aankomende concerten in Rusland moest afzeggen. Nadat MARUV weigerde dit contract te tekenen werd de nummers twee en drie, respectievelijk Freedom Jazz en Kazka, hetzelfde aanbod gedaan. Nadat ook zij bedankten, uit solidariteit met MARUV, besloot de Oekraïense omroep niet mee te doen.

Terugkerende artiesten[bewerken]

Land Artiest Plaats Eerdere deelname Plaats toen
Vlag van Hongarije Hongarije Joci Pápai 12 HF Vlag van Hongarije Hongarije 2017 8
Vlag van Noord-Macedonië Noord-Macedonië Tamara Todevska 7 Vlag van Noord-Macedonië Macedonië 2008 10 HF
Vlag van Rusland Rusland Sergej Lazarev 3 Vlag van Rusland Rusland 2016 3
Vlag van San Marino San Marino Serhat 19 Vlag van San Marino San Marino 2016 12 HF
Vlag van Servië Servië Nevena Božović 18 Vlag van Servië Servië 2013 (deel van Moje 3) 11 HF

Externe links[bewerken]