Slechtvalk

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Icoontje doorverwijspagina Zie Slechtvalk (doorverwijspagina) voor andere betekenissen van Slechtvalk.
Slechtvalk
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2017)
Falco peregrinus 001.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Aves (Vogels)
Orde: Falconiformes
Familie: Falconidae (Valkachtigen)
Geslacht: Falco
Soort
Falco peregrinus
Tunstall, 1771
VerspreidingskaartGeel=broedvogel in de zomer; groen=standvogel; blauw=wintergast; lichtblauw=doortrekker
Verspreidingskaart
Geel=broedvogel in de zomer; groen=standvogel; blauw=wintergast; lichtblauw=doortrekker
Afbeeldingen Slechtvalk op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Slechtvalk op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels

De slechtvalk (Falco peregrinus) behoort tot de grootste valken.

Kenmerken[bewerken]

De slechtvalk is een forse valk met een gemiddelde grootte van 43 cm. Ze hebben een lichte onderkant met dwarsbanden en een donkergrijze rug. Er is een brede, zwarte baardstreep. Bij de ondersoort F. peregrinus peregrinus is de rug donkergrijs en de onderdelen zijn crèmekleurig met donkere vlekken, wangen zijn wit en de donkere baardstreep (typisch voor alle valkachtigen) is duidelijk zichtbaar. De poten zijn geel, de snavel blauw-zwart en reeds vanaf de snavelbasis gekromd. De juvenielen zijn voor ze de kleuren van de volwassen vogels aannemen bruin. Verschillende lichte variaties kunnen optreden bij de 19 verschillende ondersoorten. Zoals bij de meeste roofvogels is het vrouwtje aanmerkelijk groter en zwaarder dan het mannetje, dit kan oplopen tot 30%.

Fysieke kenmerken[bewerken]

Mannetje Vrouwtje
Totale lengte 34 – 50 cm 46 – 54 cm
Spanwijdte 90 – 100 cm 104 – 113 cm
Gewicht 600 - 750 gr 900 - 1300 gr

Leefwijze[bewerken]

Prooidieren zijn meestal vogels zoals duiven en eenden. De prooi wordt in een snelle duikvlucht geslagen en is meestal op slag dood. Soms worden ook dieren die op de grond leven gegrepen. De valk komt voor over de hele wereld (zie kaartje) en er worden 19 ondersoorten onderscheiden.

Slechtvalk in vlucht
Slechtvalk bij nest

Voortplanting[bewerken]

Het legsel bestaat uit twee tot vijf geelwitte eieren met donkerbruine vlekken. Genesteld wordt in hoge naaldbomen, op rotsen, op hoge gebouwen en soms ook op de grond.

Snelheid[bewerken]

De slechtvalk is de snelst vliegende vogel met een snelheid van 349 km/u in een duikvlucht van 45°.[2] Inmiddels zijn er metingen gedaan bij een afgerichte slechtvalk die wijzen op een nog hogere duiksnelheid, 389 km/u.[3] Hiermee is de slechtvalk ook het snelste dier ter wereld.

Verspreiding en leefgebied[bewerken]

De slechtvalk bewoont vooral kliffen en ravijnen, maar ook hoge gebouwen. De soort is een bewoner van open, afwisselende landschappen, met relatief weinig bebossing. 's Winters komt de vogel voor langs kusten en in moerassen, soms zelfs op kerktorens in dorpen en steden.

Voorkomen in Nederland en België[bewerken]

In de jaren 1960 nam de soort in Noord-Europa sterk af als gevolg van de verspreiding van het insecticide DDT in het leefmilieu. Sinds het verbod op gechloreerde koolwaterstoffen als insecticiden en een wettelijke bescherming in verschillende landen is de vogel aan een opmars bezig. Ook in Nederland en België is de soort een meer algemene verschijning geworden.

Tussen 1900 en 1990 waren er slechts 13 broedgevallen bekend in Nederland.[4] Sinds 1990 stijgt dit aantal snel, de vogel broedt nu onder andere in speciale nestkasten, hoog op elektriciteitscentrales. Volgens SOVON nam het aantal broedparen in de periode 1990-2015 toe van 1 tot meer dan 150 en broeden nu in alle Nederlandse provincies slechtvalken.[5] In Vlaanderen waren in 2007 50 broedparen die 90 jongen groot brachten.[bron?]

De soort is in 2004 nog als gevoelig op de Nederlandse rode lijst gezet, maar hij staat niet op de rode lijst in Vlaanderen.

Ondersoorten[bewerken]

Externe links[bewerken]