Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht
Ondertekend (lichtgroen) en geratificeerd (donkergroen)
Ondertekend (lichtgroen) en geratificeerd (donkergroen)
Verkorte titel Weens Verdragenverdrag
Afkorting(en) VCLT
Type Open multilateraal
Rechtsgebied(en) Internationaal publiekrecht
Onderwerp(en) Verdragenrecht
Status In werking
Verdragsgegevens
Ondertekend op 23 mei 1969 in Wenen
Ondertekenaars 45
Inwerkingtreding 27 januari 1980 na 35 ratificaties
Partijen 114
Depositaris Secretaris-generaal van de Verenigde Naties
Belgie:
Toetreding 1 september 1992
In werking 1 oktober 1992
Nederland:
Toetreding 9 april 1985
In werking 9 mei 1985
Verdragrelaties
Kindverdrag(en) Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht tussen Staten en internationale organisaties of tussen internationale organisaties
Talen
Authentieke talen Chinees, Engels, Frans, Russisch, Spaans
Lees online
Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht
(Gewaarmerkt) afschrift:
VN-verdragenbank PDF-document
Externe informatie
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Lady justice standing.png

Internationaal Recht

Het Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht (ook wel Weens Verdragenverdrag, WVV) is een in 1969 in Wenen geslotenverdrag dat tot doel had het volkenrechtelijk gewoonterecht met betrekking tot verdragen tussen staten te codificeren. Per 2016 zijn er 114 staten partij bij het verdrag. Voor staten die geen partij zijn bij het verdrag zijn de regels desalniettemin van belang, omdat deze ook grotendeels tot het gewoonterecht behoren. De regels uit het Verdragenverdrag zijn niet dwingend van aard, het staat de partijen vrij om bij het sluiten van verdragen af te wijken van de regels.[1]

Deelnemende staten[bewerken]

Het verdrag is geratificeerd door 114 staten in de wereld (stand 2014). Binnen de Europese Unie zijn alle lidstaten partij bij het verdrag, op Frankrijk en Roemenië na.

Vijftien landen hebben het verdrag wel ondertekend maar nog niet geratificeerd. Dit zijn, op alfabetische volgorde, Afghanistan, Bolivia, Cambodja, Côte d'Ivoire, El Salvador, Ethiopië, Ghana, Iran, Kenia, Madagaskar, Nepal, Pakistan, Trinidad en Tobago, de Verenigde Staten en Zambia.

Bronnen[bewerken]

Referenties[bewerken]

  1. A. Nollkaemper, Kern van het internationaal publiekrecht, BJu: Den Haag 2011, p. 242.