Witte Boekje

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
(Doorverwezen vanaf Witte spelling)
Ga naar: navigatie, zoeken

Het Witte Boekje is een spellinggids met een alternatieve spelling voor de Nederlandse taal. Ze verscheen op 16 augustus 2006 met daarin de woordenlijst volgens de witte spelling. Deze spelling wordt gesteund door het Platform de Witte Spelling en gevolgd door een groot aantal Nederlandse media, waaronder de Volkskrant, NRC Handelsblad en Trouw.

Uitgave[bewerken]

De eerste druk verscheen in oktober 1998, toen nog onder de titel Spellingwijzer Onze Taal. In 2006 en eind 2011 verschenen geactualiseerde edities onder de titel het Witte Boekje. Het Witte Boekje is samengesteld door het Genootschap Onze Taal en Wim Daniëls.

Witte Spelling[bewerken]

De zogenoemde witte spelling is sinds 2006 een alternatieve spelling voor de Nederlandse taal. Deze spelling is ontworpen uit onvrede over sommige onderdelen van de officiële spelling van de Nederlandse taal zoals die per 1 augustus 2006 door het Comité van Ministers van de Nederlandse Taalunie[1] is vastgesteld. De witte spelling van het Witte Boekje wijkt op enkele punten af van de groene spelling van het Groene Boekje. Die afwijkingen zijn in de woordenlijst van het Witte Boekje zo veel mogelijk aangegeven.

De witte spelling wordt gesteund door het Platform de Witte Spelling. Dit informele platform is opgericht op 13 januari 2006. Toen is besloten het toen nog te verschijnen Witte Boekje van het Genootschap Onze Taal te gaan volgen. De deelnemers, vooral uit Nederland, zijn in de loop van 2006 de witte spelling, of een eigen versie daarvan, gaan gebruiken.

Kritiek[bewerken]

Het Witte Boekje verscheen in dezelfde maand als het officieel in gebruik nemen van het Groene Boekje, de Woordenlijst Nederlandse Taal 2005 van de Nederlandse Taalunie. Van groene zijde kwam er felle kritiek op de witte spelling. Taaljournalist Ludo Permentier van de Vlaamse krant De Standaard en bestuurslid van het Genootschap Onze Taal beoordeelt de kwaliteit van het Witte Boekje op grond van de inconsequenties erin als broddelwerk.[2] Hierbij dient wel te worden vermeld dat Permentier zelf de schrijver was van de Leidraad tot het Groene Boekje.

De gedachte achter de witte spelling – meer vrijheid voor de individuele speller – is geheel anders dan de opzet van de groene spelling, die vooral een vormelijk sluitend systeem is.

Zie ook[bewerken]

Noten

  1. Voor Nederland waren dat: Maria van der Hoeven, minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap en Medy van der Laan, staatssecretaris van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap en voor Vlaanderen: Frank Vandenbroucke, viceminister-president van de Vlaamse Regering en Vlaamse minister van Werk, Onderwijs en Vorming en Bert Anciaux, Vlaams minister van Cultuur, Jeugd, Sport en Brussel. Woordenlijst Nederlandse Taal, samengesteld door het Instituut voor Nederlandse Lexicologie in opdracht van de Nederlandse Taalunie, met een Leidraad door Ludo Permentier. Tielt/Den Haag, Lannoo/Sdu, 2005, p. 7.
  2. NRC Handelsblad, 15 augustus 2006, voorpagina.

Externe links