Ajjoebiden
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
De Ajjoebiden (of Ayyubiden of andere spellingvarianten) waren een islamitische dynastie van Koerden, die over (delen van) Syrië, Egypte en Noord-Irak heersten in de 12e en 13e eeuw.
De dynastie werd gesticht door Saladin, die in 1169 met zijn oom Shirkuh Egypte veroverde voor de heerser Nur ad-Din van de Zengiden van Damascus.
In 1172 versloeg Saladin de laatste kalief van de Fatimiden. De Fatimiden waren Isma'iliten, een tak van het sjiisme. Saladin bekeerde de Egyptenaren om, opnieuw, soennitisch te worden. In tegenstelling tot de Fatimiden, erkende Saladin de autoriteit van de Abbasidische kalief in Bagdad.
Langzamerhand vervreemde Saladin van zijn heer. Toen Nur ad-Din stierf in 1174, riep Saladin een oorlog uit tegen diens zoon As-Salih Ismail en veroverde Damascus. Ismail vluchtte naar Aleppo, waar hij weerstand bleef bieden aan Saladin, totdat Ismail vermoord werd in 1181. Hierna veroverde Saladin het grootste deel van het binnenland van Syrië.
In 1187 vond de Slag bij Hittin plaats tegen de kruisvaarderstaten en werd Jeruzalem door Saladin veroverd. Saladin stierf in 1193, kort nadat hij met Richard I van Engeland een verdrag had getekend dat een smalle kuststrook tussen Ashkalon en Antiochië aan de kruisvaarders liet.
Na Saladins dood vochten zijn zoons en broers om de macht. Het lukte Saladins broer Al-Adil in 1200 het rijk te beheersen. Ook bij zijn dood in 1218 trad hetzelfde proces op, als ook bij de dood van diens zoon Al-Kamil in 1238.
In 1250 werd Turanshah door de Mammelukken-generaal Aibek gedood, die daarop de Bahri-dynastie stichtte.
In de Slag van Ain Djaloet in Palestina verslaat de Mammelukse generaal Baibars de Mongolen (hun eerste grote nederlaag) en hij sticht daarop het rijk van de Mammelukken in Egypte.
