Ernie Brandts

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ernie Brandts
Ernie Brandts 1978c.jpg
Persoonlijke informatie
Volledige naam Ernstus Wilhelmus Johannes Brandts
Geboortedatum 3 februari 1956
Geboorteplaats Didam, Vlag van Nederland Nederland
Lengte 181 cm
Clubinformatie
Spelend bij Gestopt in 1992
Positie Verdediger
Jeugd
VV Sprinkhanen
BV De Graafschap
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
1974–1977
1977–1986
1986–1989
1988–1989
1989–1991
1991–1992
De Graafschap
PSV
Roda JC Kerkrade
MVV Maastricht
Germinal Ekeren
De Graafschap
38 0(2)
251 (23)
68 0(4)
16 0(0)
59 0(5)
20 0(0)
Interlands
1977–1985 Vlag van Nederland Nederland 28 (5)
Getrainde clubs
1993–2002
2002–2004
2005–2006
2006–2008
2009
2010–2012
2012–2013
2014-
PSV (jeugd en assistent)
RKSV Nuenen
FC Volendam
NAC Breda
Rah Ahan FC
APR FC
Young Africans
FC Dordrecht
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Ernie Brandts (Didam, 3 februari 1956) is een Nederlandse voetbalcoach en oud-voetballer en -international. Per 13 juni 2014 is hij trainer van het net naar de Eredivisie gepromoveerde FC Dordrecht.

Biografie[bewerken]

Jeugd[bewerken]

Brandts werd in 1956 geboren in Didam en groeide op in het Gelderse dorp Nieuw-Dijk. Daar begon hij met voetballen bij VV Sprinkhanen. Naast voetballer, was hij een fanatiek wielrenner en vanaf zijn zestiende werkte hij mee in de banketbakkerij van zijn vader. Dit hield hij ook vol in de eerste jaren van voetbalcarrière.[1]

Hij werd op zeventienjarige leeftijd ontdekt door Piet de Visser, die destijds trainer was van de Graafschap en hij maakte, met een jaarsalaris van fl. 3200,- de overstap naar de profclub. Langzaam maar zeker speelde hij bij zijn nieuwe club steeds meer wedstrijden en ontwikkelde hij zich als een slimme en toch sterke verdediger.

Loopbaan als speler[bewerken]

Zijn profdebuut maakte hij bij De Graafschap in 1974. Na het aflopen van zijn contract in Doetinchem stonden diverse clubs voor Brandts in de rij. Hij voerde gesprekken met Feyenoord en PSV, waarna hij koos voor de tweede club. Bij PSV groeide Brandts uit tot een verdediger van wereldfaam. In 1978 won hij met de Eindhovense ploeg de UEFA Cup en was hij actief op het WK van '78, waarin hij als 22-jarige onder andere in de finale tegen Argentinië speelde. In de wedstrijd tegen Italië scoorde hij eerst in eigen doel, waarbij hij doelman Piet Schrijvers blesseerde. Later maakte hij zelf de gelijkmaker. Hierdoor is hij de enige speler ooit die in één WK-wedstrijd een doelpunt én een eigen-doelpunt heeft gemaakt. In 1980 had hij de kans om een contract te tekenen bij Arsenal FC, maar hij liet deze kans aan zich voorbij gaan, nadat zijn vader plotseling ziek werd.[1]

In 1986 vertrok hij, na enkele blessures, dan toch uiteindelijk bij PSV. Zijn nieuwe club werd Roda JC. Hierna stapte hij voor een half seizoen over naar MVV, waarmee hij vocht tegen degradatie, om vervolgens in België te gaan spelen voor Germinal Ekeren, dat zojuist voor het eerst in zijn bestaan gepromoveerd was naar de Eerste klasse. Na twee seizoenen keerde hij terug naar Nederland, waar hij ging spelen bij De Graafschap, de club waar hij zijn carrière begon. Een groot succes werd zijn terugkeer daar echter niet. Na een half jaar werd hij afgekeurd vanwege een versleten heup. Hij speelde zijn laatste wedstrijd op 17 januari 1992.[2]

Loopbaan als trainer[bewerken]

Na het beëindigen van zijn actieve carrière keerde Brandts terug naar PSV, waar hij begon als trainer van het tweede elftal en vanaf 1997 assistent trainer was onder Dick Advocaat, Bobby Robson en Erik Gerets.[3] In oktober 2001 vertrok hij bij de Eindhovense club, nadat Erwin Koeman, na een reeks mindere prestaties, door Gerets en Harry van Raaij naar voren geschoven werd als nieuwe eerste assistent-trainer.[4] Gedesillusioneerd keerde hij het voetbal de rug toe en startte met een vriend in Spanje een bedrijf in waterkoelers.[2] Tussen 2002 en 2004 was hij hoofdtrainer bij eersteklasser RKSV Nuenen, waarmee hij naar de hoofdklasse promoveerde.

Begin 2005 werd Brandts benaderd door Wim Jonk, die toentertijd technisch directeur was van FC Volendam. Jonk kende Brandts nog van hun gezamenlijke periode bij PSV. Jonk was in onmin geraakt met trainer Job Dragtsma en vroeg of Brandts interesse had om hoofdtrainer te worden van de club. [5] Hierop maakte Brandts in maart 2005 een terugkeer in het betaald voetbal als hoofdtrainer bij FC Volendam. Met Volendam bereikte Brandts in zijn tweede seizoen bij de club de nacompetitie, waarin het in de finalewedstrijd werd uitgeschakeld door NAC Breda.[2]

Toch zou Brandts het seizoen erna als hoofdcoach in de eredivisie actief zijn, omdat datzelfde NAC, dat zich dat seizoen ontdaan had van zowel Ton Lokhoff als Cees Lok en tijdelijk geleid werd door John Karelse, hem aanstelde als trainer.[5] Hij tekende een contract tot 2008. Eind januari 2008 werd bekendgemaakt dat NAC na het seizoen 2007-2008 niet verder zou gaan met de oefenmeester. Het zou niet aan de persoonlijkheid van de trainer liggen of aan de resultaten, maar puur gaan om voetbaltechnische zaken.[6] Brandts loodse NAC dat seizoen nog wel naar de 3e plaats in de eredivisie, een clubrecord. Hij werd opgevolgd door Robert Maaskant.

In juli 2009 vervolgde hij zijn trainersloopbaan bij Rah Ahan FC in Iran. Enkele maanden later, halverwege december, werd hij hier echter alweer ontslagen wegens tegenvallende resultaten. In september 2010 tekende hij voor twee seizoenen bij APR FC in Rwanda waarmee hij in 2011 en 2012 de dubbel pakte. Van 2012 tot december 2013 was Brandts trainer van Young Africans, een club uit Dar es Salaam die uitkomt in de hoogste Tanzaniaanse competitie. In zijn eerste seizoen won hij de titel. Hij werd ontslagen op 23 december na de 3-1 nederlaag tegen aartstrivaal Simba. Hij stond echter wel op kop.

Op 13 juni 2014 werd bekend dat Brandts terugkeerde naar Nederland, als coach van eredivisionist FC Dordrecht.

Statistieken[bewerken]

Clubstatistieken als speler[bewerken]

Seizoen Club Land Competitie Wedstrijden Doelpunten
1975-1976 De Graafschap Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 10 0
1976-1977 De Graafschap Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 28 3
1977-1978 PSV Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 34 1
1978-1979 PSV Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 32 1
1979-1980 PSV Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 27 5
1980-1981 PSV Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 21 2
1981-1982 PSV Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 29 3
1982-1983 PSV Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 32 4
1983-1984 PSV Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 31 2
1984-1985 PSV Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 31 5
1985-1986 PSV Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 15 0
1986-1987 Roda JC Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 32 4
1987-1988 Roda JC Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 24 0
1988-1989 Roda JC Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 12 0
1988-1989 MVV Maastricht Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 16 0
1989-1990 Germinal Ekeren Vlag van België België Eerste klasse 26 2
1990-1991 Germinal Ekeren Vlag van België België Eerste klasse 33 3
1991-1992 De Graafschap Vlag van Nederland Nederland Eredivisie 20 0
Totaal 453 35

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b Ernie Brandts trapt niet na Koen Greven/NRC Handelsblad, 19 april 2008
  2. a b c 'Ernie Brandts, goedzak en morele winnaar' Johan Derksen/Voetbal International, 10 maart 2008
  3. Ernie Brandts: "Ooit wil ik terugkeren bij PSV" psv.nl, 26 februari 2007
  4. Eerste kop rolt bij PSV De Telegraaf, 6 otkober 2001
  5. a b Ernie Brandts nieuwe trainer NAC De Volkskrant, 20 juni 2006
  6. NAC niet verder met Brandts, AD.nl, 29 januari 2008