Ruud Gullit

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Ruud Gullit
Ruud Gullit in 2012.
Ruud Gullit in 2012.
Persoonlijke informatie
Volledige naam Rudi Dil
Bijnaam De Zwarte Tulp
Geboortedatum 1 september 1962
Geboorteplaats Amsterdam, Nederland
Lengte 191 cm
Gewicht 88 kg
Jeugd
DWS
De Meerboys
Senioren
Seizoen Club w 0(g)
1979-1982
1982-1985
1985-1987
1987-1993
1993-1994
1994-1995
1994-1995
1995-1998
HFC Haarlem
Feyenoord
PSV
AC Milan
Sampdoria
AC Milan
Sampdoria
Chelsea
Totaal:
91 (32)
85 (30)
68 (46)
117 (35)
31 (16)
8 (3)
22 (9)
32 (4)
465 (175)
Interlands
1981-1994 Nederland 66 (17)
Getrainde clubs
1996-1998
1998-1999
2003-2004
2004-2005
2007-2008
2011
Chelsea
Newcastle United
Nederland -21
Feyenoord
L.A. Galaxy
Terek Grozny
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Ruud Gullit (Amsterdam, 1 september 1962), officiële naam Rudi Dil, is een Nederlands voormalig profvoetballer. Hij won diverse grote prijzen zoals het EK en de Europacup I. Hij was onderdeel van de zogenaamde 'gouden generatie' die in 1988 Europees kampioen werd, en waarvan ook Marco van Basten en Frank Rijkaard deel uitmaakten. De tweevoudig Wereldvoetballer van het jaar werd door oud-voetballer Pelé in maart 2004 vermeld in de opgestelde Lijst FIFA 100 beste spelers.

In 1996 zette hij een punt achter zijn carrière en begon hij een loopbaan als trainer. Momenteel zit hij zonder club nadat hij op 14 juni 2011 ontslagen werd bij de Russische voetbalclub Terek Grozny. Eerder werkte hij als hoofdtrainer bij Newcastle United, Chelsea, Feyenoord, Los Angeles Galaxy, het Nederlands elftal onder 21 en was hij ambassadeur van het HollandBelgium Bid.

Biografie[bewerken]

Gullit werd geboren te Amsterdam als buitenechtelijk kind van de Surinamer George Gullit en de Amsterdamse Ria Dil. Ruud gebruikt in het dagelijks leven de naam van zijn vader, hoewel hij bij de burgerlijke stand ingeschreven staat als Rudi Dil. Zijn vader was in 1958 met zijn vrouw en drie kinderen naar Nederland geëmigreerd. Hij zocht zijn buitenvrouw en zoontje regelmatig op, maar bleef bij zijn gezin wonen.

Als speler[bewerken]

Jeugd[bewerken]

Gullit begon met voetballen bij De Meerboys, en speelde daarna bij DWS. Vervolgens werd hij naar HFC Haarlem gehaald, waar hij zijn profdebuut maakte. Ook voetbalde hij veelal op het Balboaplein in Amsterdam, met onder andere zijn latere ploeggenoot Frank Rijkaard. AFC Ajax had in de seizoenen 1978/79 en 1979/80, in de tijd dat Cor Brom en Leo Beenhakker trainer waren, aanvankelijk belangstelling voor Gullit, maar contracteerde hem uiteindelijk niet.

HFC Haarlem[bewerken]

Gullit debuteerde in het seizoen 1979/80 op 16-jarige leeftijd voor HFC Haarlem (19 augustus 1979, thuis tegen MVV, 2-2). De fysiek sterke jongeling, die als libero werd ingezet, speelde dat seizoen 24 wedstrijden, en degradeerde met zijn ploeg naar de Eerste divisie. Hier speelde hij 36 wedstrijden, waarin hij veertien maal het net vond. Mede dankzij zijn optredens werd Haarlem kampioen van de Eerste Divisie in het seizoen 1980/81, en promoveerde naar het hoogste niveau. Gullits optreden werd beloond met de prijs van beste voetballer van de Eerste Divisie. Terug in de Eredivisie scoorde Gullit opnieuw veertien keer, waaronder één na een spectaculaire dribbel tegen FC Utrecht. Haarlem eindigde als vierde van Nederland in het seizoen 1981/82, en plaatste zich daarmee voor de enige keer in haar historie voor Europees voetbal. Gullit zou het Europese avontuur niet meemaken; hij verkaste naar Feyenoord.

Feyenoord[bewerken]

In zijn eerste seizoen, 1982/83, was hij een vaste kracht bij Feyenoord, met 33 wedstrijden en acht doelpunten; Feyenoord werd tweede in de competitie. In 1983/84 speelde Gullit aan de zijde van de voormalig Ajax-legende Johan Cruijff. Het duo had een belangrijke rol in het winnen van de dubbel (landskampioenschap en KNVB beker). Gullit, inmiddels in de rol van aanvallende middenvelder, werd verkozen tot Nederlands voetballer van het jaar. Verder kwam Gullit dat seizoen voor het eerst in Europees verband in actie. In het seizoen 1984/85 eindigde Feyenoord als derde in de competitie; Gullit was bijna de helft van het seizoen geblesseerd.

PSV[bewerken]

In de seizoenen 1985/86 en 1986/87 kwam Gullit voor PSV uit. Het was een succesvolle periode, met respectievelijk 24 en 22 doelpunten, twee Nederlandse landstitels en een titel als Nederlands Voetballer van het Jaar en winnaar van de Gouden Bal (1987). Ook in Oranje was hij inmiddels een vaste waarde, en was nadrukkelijk in beeld bij de buitenlandse topclubs. Gullit forceert een vertrek door in een interview in tijdschrift Nieuwe Revu het beleid te bekritiseren, alhoewel hij in 2009 in een interview in het programma Andere Tijden Sport beweert dat de eigenlijke reden voor het interview was om het vertrek van trainer Hans Kraay sr. te forceren en dat hij op dat moment niet bij PSV weg wilde. Kort hierna, medio 1987, vertrok Gullit naar AC Milan, voor 6,75 miljoen euro[1], een recordbedrag in die tijd.

AC Milan[bewerken]

Gullit met René van der Gijp in 1982.

Bij AC Milan vormde Gullit met landgenoten Frank Rijkaard en Marco van Basten jarenlang een 'gouden trio'. In een driespitsensysteem begon Gullit aanvankelijk aan de rechterkant, door blessures bij Van Basten fungeerde Gullit echter veelal als centrumspits. Gullit kende de nodige aanpassingsproblemen in Italië, maar won uiteindelijk wel met AC Milan de Serie A. Ook wist men als vervolg hierop de Italiaanse Super Cup te veroveren. Op zijn persoonlijke erelijst kon hij ook twee grote prijzen bijschrijven, namelijk die van Europees voetballer van het jaar en Wereldvoetballer van het jaar. Ook in 1989 werd Gullit tot Wereldvoetballer van het Jaar verkozen.

In 1988/1989 kende Gullit een blessure die operatief verholpen moest worden, waardoor hij in totaal maar 27 keer in actie kwam. Hij scoorde vijf competitietreffers en evenveel doelpunten in de Europacup I. In laatstgenoemde toernooi was Milan succesvol: onder meer via een 5-0-overwinning op Real Madrid plaatste de club zich voor de finale tegen Steaua Boekarest. Deze werd met 4-0 gewonnen, door twee doelpunten van Gullit en twee van Van Basten. Als Europa’s beste won men tevens de Europese Super Cup en de wereldbeker voor clubs. Het seizoen erop won AC Milan deze drie prijzen opnieuw. De bijdrage van Gullit was ditmaal te verwaarlozen. Door een zware knieblessure kwam hij slechts drie wedstrijden in actie. In 1990-1991 maakte Gullit fit zijn opwachting bij Milan en scoorde zevenmaal in 26 competitieduels. Tevens ging Milan op jacht naar de derde Europacup op rij, maar slaagde daar niet in. In de halve finale stond men op de rand van de uitschakeling tegen Olympique Marseille, toen plotseling het licht uitviel. Dit werd kort daarna verholpen, maar de selectie van AC Milan had zich al teruggetrokken in de kleedkamer en weigerde de resterende minuten te spelen. Het betekende een reglementaire 3-0-overwinning voor Marseille en Europese uitsluiting van een jaar voor AC Milan.

Wellicht mede dankzij de Europese uitsluiting, kon Milan zich in 1991-1992 volledig op het eigen land richten, en won op ongeslagen wijze de Serie A en de Super Cup. Gullit leverde hieraan een bijdrage van zeven doelpunten. Desondanks werd zijn rol in het elftal minder belangrijk. In 1992-1993 speelde Gullit slechts 15 Serie A wedstrijden (zeven goals) en in de verloren Europacup I finale tegen Marseille behoorde Gullit niet tot de drie toegestane buitenlanders in de wedstrijdselectie. Wel kon Gullit dit seizoen zijn laatste Italiaanse kampioenschap vieren, maar vertrok vervolgens bij de club waar hij zijn grootste successen kende.

Sampdoria[bewerken]

Het eveneens Italiaanse Sampdoria wist de Nederlandse ster te overtuigen voor hen te tekenen, en werd niet teleurgesteld. Gullit leidde Sampdoria naar de derde plaats in de Serie A. Met zestien competitietreffers was het zijn meest productieve seizoen in Italië. In de bekerfinale kwam Sampdoria uit tegen Gullits oude ploeg AC Milan. Uitgerekend Gullit maakte het winnende doelpunt. AC Milan was zo onder de indruk, dat besloten werd hem vast te leggen voor het seizoen 1994-1995. Hij won er opnieuw de Italiaanse Super Cup ten koste van Sampdoria. Veel gebruik werd er vervolgens niet van hem gemaakt en halverwege het seizoen keerde Gullit terug naar Sampdoria, waar hij negen keer doel trof in 22 wedstrijden.

Chelsea[bewerken]

Na acht jaar in Italië te hebben doorgebracht, vertrok de inmiddels 32-jarige Gullit naar Engeland. Bij Chelsea speelde Gullit aanvankelijk in zijn oude rol als ‘sweeper’ achter de verdediging, met wisselend succes. Uiteindelijk werd hij als middenvelder gebruikt, en scoorde driemaal in het FA Cup toernooi dat tot de halve finale leidde. In de competitie kende hij weinig succes. In de opvolgende twee seizoenen, waarin Gullit als speler-trainer fungeerde, kwam hij achttien competitiewedstrijden in actie. Met zijn ploeg won hij in 1997 de FA Cup. In 1998 wordt hij verrassend ontslagen door Chelsea en hij beëindigde zijn actieve voetballoopbaan.

Oranje[bewerken]

Ruud Gullit in 1988

Ruud Gullit debuteerde op zijn negentiende verjaardag voor het Nederlands Elftal, in een verloren wedstrijd tegen Zwitserland. In zijn vroege interlandcarrière kent hij weinig succes: men kwalificeert zich niet voor het WK 1982. Ook het EK 1984 wordt niet bereikt, een dubieuze 12-1-overwinning van Spanje op Malta zorgt ervoor dat Oranje net het eindtoernooi mist. Met het WK 1986 wordt het derde grote toernooi misgelopen.

Mede dankzij vijf kwalificatiegoals van Gullit, weet Nederland zich te kwalificeren voor het EK 1988 in West-Duitsland. Gullit, inmiddels speler van AC Milan en aanvoerder van Oranje, speelt een sterk toernooi. Oranje weet zich onder leiding van coach Rinus Michels te plaatsen voor de halve finale, waarbij gastland West-Duitsland met 1-2 verslagen wordt. In de finale tegen de Sovjet-Unie is het Ruud Gullit die de score opent met een kopbal. Een wereldberoemd doelpunt van Van Basten brengt de eindstand op 2-0. Hiermee kon Gullit als aanvoerder de eerste, en tot op heden enige trofee van het Nederlands voetbalelftal als eerste in de lucht houden.

De Europees kampioen kwalificeerde zich voor het WK 1990 en de verwachtingen waren hoog. Gullit, net terug van de knieblessure die hem bijna het gehele seizoen aan de kant hield, was wederom als aanvoerder van de partij. Al snel werd duidelijk dat Gullit wedstrijdritme miste, en hij was dan ook ver van zijn normale niveau verwijderd. Wel scoorde hij een belangrijk doelpunt in de groepswedstrijd tegen Ierland, waardoor Oranje de groepsfase overleefde. Evenals twee jaar eerder kwam Oranje tegenover West-Duitsland te staan. De uiteindelijk winnaar bleek met 2-1 te sterk en Nederland was uitgeschakeld. Het zwakke toernooi van Oranje werd deels geweten aan de incidenten binnen de spelersgroep.

Na het teleurstellende WK kwalificeerde Oranje zich voor het EK 1992 en Gullit speelde vijf kwalificatiewedstrijden. Op het eindtoernooi haalde Oranje haar revanche op Duitsland, maar wordt in de halve finale na verlenging uitgeschakeld door de uiteindelijke winnaar Denemarken. Na dit toernooi komt Gullit nog vijf keer in actie voor Oranje, raakt in conflict met Dick Advocaat, en bedankt voor de nationale ploeg.

Erelijst als speler[bewerken]

Individueel

Club

Nederlands elftal

Voor zijn verdiensten als aanvoerder van dit elftal, werd hij op 27 juni 1988 door Koningin Beatrix benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau.[2][3]

Periode Club Land Competitie
1979-1982 HFC Haarlem Vlag van Nederland Nederland Eerste Divisie/Eredivisie
1982-1985 Feyenoord Vlag van Nederland Nederland Eredivisie
1985-1987 PSV Vlag van Nederland Nederland Eredivisie
1987-1993 AC Milan Vlag van Italië Italië Serie A
1993-1994 Sampdoria Vlag van Italië Italië Serie A
1994-1995 AC Milan Vlag van Italië Italië Serie A
1994-1995 Sampdoria Vlag van Italië Italië Serie A
1995-1996 Chelsea FC Vlag van Engeland Engeland Premier League
1981-1994 Nederlands Elftal Vlag van Nederland Nederland

Als trainer[bewerken]

Na één seizoen voor Chelsea gespeeld te hebben, vraagt de club hem de vertrokken Glen Hoddle op te volgen als trainer. Dit doet hij, en blijft tevens nog twee seizoenen als speler actief. In 1996-1997 wint hij als eerste buitenlandse trainer de FA Cup, tevens de eerste grote prijs van de club sinds 1970. Sindsdien was Gullit een populair icoon in Engeland. In het seizoen daarop wordt Gullit tot ieders verbazing ontslagen, terwijl Chelsea op dat moment tweede staat in de competitie en in de kwartfinale van beide Engelse bekertoernooien staat. Het bestuur beweert dat men een geschil had gehad over Gullits salaris, zelf ontkende de Nederlander dit.

Na zijn ontslag bij Chelsea en einde als voetballer, tekent Gullit in de zomer van 1998 voor Newcastle United. Hier haalt hij in zijn eerste seizoen redelijke resultaten, met als hoogtepunt het bereiken van de FA Cup finale. Het nieuwe seizoen kent Newcastle echter een zwakke start, ook raakt Gullit in conflict met aanvoerder Robert Lee en de populaire aanvalsleider Alan Shearer. Na slechts 5 wedstrijden in het nieuwe seizoen stapt Gullit daarom op. Vervolgens verdwijnt hij voor een aantal jaren uit de trainerswereld, en is vooral op de tv als voetbalanalist te zien. In 2003 keert hij terug, en coacht tot 2004 Jong Oranje. Vervolgens tekende hij een tweejarig contract bij zijn eerste topclub als speler, Feyenoord. Onder zijn leiding weet de Rotterdamse club echter niet te overtuigen, en eindigt op een teleurstellende vierde plek in de Eredivisie. Gullit stapt vervolgens op. Opnieuw is hij enkele jaren slechts op tv te zien, voordat hij in november 2007 een contract tekent bij Los Angeles Galaxy[4], de club waar onder andere de Britse voetbalster David Beckham speelt. Het management van de Engelsman bleek ook een belangrijke rol te hebben in zijn aanstelling, men wilde graag ook een grote naam als trainer hebben van de Amerikaanse club. Op 11 augustus diende Gullit, om persoonlijke redenen, zijn ontslag in bij LA Galaxy.[5].

In 2011 gaat Ruud Gullit weer aan de slag als trainer. Hij tekent een contract voor anderhalf jaar bij Terek Grozny, in de hoofdstad van de politiek onstabiele Russische deelrepubliek Tsjetsjenië. Kort na zijn komst werden diverse bekende namen uit de voetballerij gelinkt aan een overstap naar de Russische competitie. Gullit begroette echter weinig nieuwe spelers die daadwerkelijk naar Grozny wilden komen. Na de verloren uitwedstrijd tegen Amkar Perm (1-0) op 14 juni 2011, werd hij ontslagen na een dienstverband van nog geen half jaar. ,,Het klopte dat de prestaties tegenvielen met Grozny, maar met de beoogde, maar niet gehaalde versterkingen, Diego Forlán, Mbark Boussoufa, Madjid Bougherra, hadden we beter gepresteerd." liet Gullit vlak na zijn ontslag weten in een interview.[6] Enkele dagen na zijn ontslag werd hij in verband gebracht met de Zwitserse club Neuchâtel Xamax FC,[7] maar Gullit maakte vlak daarna bekend dat hij niet zal gaan werken in Zwitserland.[8]

Getrainde clubs[bewerken]

Periode Club Land Competitie Functie
1996-1998 Chelsea FC Vlag van Engeland Engeland Premier League Trainer
1998-1999 Newcastle United Vlag van Engeland Engeland Premier League Trainer
2004-2005 Feyenoord Vlag van Nederland Nederland Eredivisie Trainer
2007-2008 Los Angeles Galaxy Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten Major League Soccer Trainer
2011-2011 Terek Grozny Vlag van Rusland Rusland Premjer-Liga Trainer

Erelijst als trainer[bewerken]

Televisie[bewerken]

Gullit verscheen op televisie als voetbalanalyticus voor RTL. Ook heeft hij als voetbalanalyticus gewerkt voor de NOS, Eredivisie Live, Sky Sports, BBC, ITV, en ESPN. Verder heeft hij een tijdje zijn eigen programma gehad waarin hij bij bekende sterren op bezoek ging voor een interview.

Muziek[bewerken]

  • In 1984 had Gullit een bescheiden reggae-hit met de single Not the dancing kind.
  • In 1988 had Gullit samen met de reggae-band Revelation Time een hit met het nummer South Africa, dat de derde plaats in de Nederlandse Top 40 bereikte.
  • Het nummer Captain Dread van deze band is een eerbetoon aan het feit dat Gullit destijds aanvoerder was van Oranje.

Privé[bewerken]

Gullit was getrouwd met Yvonne de Vries, met wie hij twee dochters kreeg. In zijn volgende huwelijk, met de Italiaanse Christina Pensa, kreeg hij twee kinderen. Op 3 juni 2000 trouwde hij met Estelle Cruijff, een dochter van de broer van oud-voetballer Johan Cruijff. Ook bij haar kreeg hij twee kinderen. In 2013 ging het echtpaar uit elkaar. In juli 2013 heeft de Belastingdienst beslag gelegd op al zijn woningen.[9] Op 6 augustus werd publiekelijk bekend dat Gullit een nieuwe vriendin heeft met de naam Maggy.

Politiek[bewerken]

  • Bij de ontvangst van de Gouden Bal in 1987 droeg Gullit de prijs op aan Nelson Mandela en sprak de hoop uit om deze ooit aan hem te mogen overhandigen. In 1994 gaf hij in een tv-programma van Astrid Joosten de door hem ontvangen Gouden Bal aan Mandela.

Zie ook[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
Voorganger:
Bert van Marwijk
Trainer van Feyenoord
2004-2005
Opvolger:
Erwin Koeman