Europees kampioenschap voetbal 1992

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Europees kampioenschap voetbal 1992
Toernooi-informatie
Gastland Vlag van Zweden Zweden
Datum 10 juni 1992 - 26 juni 1992
Teams (van 1 confederatie)
Stadions (in 4 gaststeden)
Winnaar Vlag van Denemarken Denemarken (1e titel)
Toernooistatistieken
Wedstrijden 15
Doelpunten 32  (2,13 per wedstrijd)
Toeschouwers 430.111  (28.674 per wedstrijd)
Topscorer(s) Vlag van Denemarken Henrik Larsen
Vlag van Duitsland Karlheinz Riedle
Vlag van Nederland Dennis Bergkamp
Vlag van Zweden Tomas Brolin
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Het Europees kampioenschap voetbal 1992 werd in Zweden gespeeld. Dit was het laatste toernooi met 8 deelnemers, vanaf 1996 zouden er 16 deelnemers zijn.

Deelnemende landen[bewerken]

Deelnemers aan het EK. Zie afbeeldingspagina voor legenda
1rightarrow blue.svg Zie Europees kampioenschap voetbal 1992 kwalificatie voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

België kwalificeerde zich niet voor de eindronde. Het eindigde in de groep op de derde plaats, achter Duitsland en Wales. Nederland kwalificeerde zich door de groep te winnen voor Portugal en Griekenland.

Oorspronkelijk kwalificeerde Joegoslavië zich voor de eindronde. Echter, als gevolg van de oorlogen in Joegoslavië moest het zich vlak voor de eindronde terugtrekken. Denemarken eindigde in de groep op de tweede plaats en werd daarom als vervanger aangewezen. Het verhaal gaat dat de vakantievierende Denen van het strand zijn geplukt om in Zweden te gaan voetballen. In werkelijkheid hielden de Denen er serieus rekening mee dat zij Joegoslavië moesten vervangen en speelden zij kort voor het EK nog een oefenwedstrijd.

Aanvankelijk speelde Denemarken tegen Engeland (gelijkspel) en Zweden (verlies) geen overtuigend spel, maar wist toch als tweede van de groep naar de halve finale te gaan door Frankrijk te verslaan. In de halve finale wisten de Denen onverwacht de favoriet en titelhouder Nederland te verslaan, waarna de gedoodverfde winnaar Duitsland in de finale relatief eenvoudig met 2-0 opzij werd gezet. Denemarken, oorspronkelijk gezien als een van de zwakste deelnemers die aanvankelijk niet eens mee mocht doen, had voor een stunt gezorgd en was kampioen geworden.

Speelsteden[bewerken]

Göteborg Solna Malmö Norrköping
Nya Ullevi
Capaciteit: 44.000
Råsunda stadion
Capaciteit: 40.000
Mälmo Stadion
Capaciteit: 30.000
Nya Parken
Capaciteit: 23.000
Ullevi 2006.JPG Råsunda, south stand June 19.JPG Malmö stadion.jpg Norrkopings idrottspark.jpg
3 groepswedstrijden,
1 halve finale, finale
3 groepswedstrijden,
1 halve finale
3 groepswedstrijden 3 groepswedstrijden
Speelsteden EK 1992.png

Scheidsrechters[bewerken]


Uitslagen[bewerken]

Eerste ronde[bewerken]

Groep A[bewerken]

Het niveau van de eerste vier wedstrijden was dramatisch, er werden maar drie doelpunten gescoord. Vooral van Frankrijk werd veel meer verwacht, maar de ploeg speelde veel te verdedigend. Engeland had nog geen enkel doelpunt gescoord, al had het in de wedstrijd tegen Frankrijk pech met een keiharde, vrije trap van Stuart Pearce op de lat. Zweden had een voordeel voor de beslissende wedstrijden: het won met 1-0 van Denemarken door een doelpunt van Tomas Brolin.

Engeland moest van Zweden winnen om door te gaan en had al snel een voorsprong door een doelpunt van David Platt. Zweden was niet bij machte te reageren, maar een tweede Engelse doelpunt bleef uit. In de tweede helft was de wedstrijd totaal anders, de Zweden kwam gelijk via Jan Eriksson. Engeland moest winnen, maar toch besloot trainer Graham Taylor nota bene topscorer en aanvoerder Gary Lineker te wisselen voor een andere aanvaller. Het zou de laatste interland zijn van Lineker, die zou vertrekken naar het Japans Grampus Eight. Engeland kwam er nu helemaal niet meer uit, Zweden dicteerde het spel en werd vlak voor tijd beloond door een doelpunt van Thomas Brolin.

Frankrijk dacht op een zuinige manier zich te plaatsen, Denemarken zou geen probleem moeten zijn en coach Michel Platini besloot de verdedigende tactiek wat te laten varen en zette een extra aanvaller in. Men vergiste zich echter in de inzet van de Scandinavïers, die de Fransen totaal geen rust gunden. Hendrik Larsen scoorde al na acht minuten en de Fransen kwamen er totaal niet aan te pas. In de rust zette Platini zijn oude strijdmakker Luis Fernández in en de ploeg was beter in balans. Met een half uur te spelen scoorde Jean-Pierre Papin de gelijkmaker en dat zou voldoende zijn voor de Fransen zich te plaatsen. De Denene hervonden zichzelf weer en de ooit bij Feyenoord mislukte invaller Lars Elstrup scoorde het winnende doelpunt. Denemarken bleek een waardige invaller van Joegoslavië te zijn en de Fransen gingen af. Michel Platini trok zijn conclusies en diende zijn ontslag in.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Zweden Zweden 3 2 1 0 4 2 2 5
Vlag van Denemarken Denemarken 3 1 1 1 2 2 0 3
Vlag van Frankrijk Frankrijk 3 0 2 1 2 3 -1 2
Vlag van Engeland Engeland 3 0 2 1 1 2 -1 2

10 juni 1992
20:15
Zweden Vlag van Zweden 1 - 1 Vlag van Frankrijk Frankrijk Råsundastadion, Solna
Toeschouwers: 29,860
Scheidsrechter: Alexey Spirin (Vlag van Rusland(GOS))
Eriksson Goal 24' Wedstrijdverslag Papin Goal 58'

11 juni 1992
20:15
Denemarken Vlag van Denemarken 0–0 Vlag van Engeland Engeland Malmö Stadion, Malmö
Toeschouwers: 26,385
Scheidsrechter: John Blankenstein (Vlag van Nederland(Nederland))
Wedstrijdverslag

14 juni 1992
17:15
Frankrijk Vlag van Frankrijk 0 - 0 Vlag van Engeland Engeland Malmö Stadion, Malmö
Toeschouwers: 26,535
Scheidsrechter: Sándor Puhl (Vlag van Hongarije(Hungarije))
Wedstrijdverslag

14 juni 1992
20:15
Zweden Vlag van Zweden 1– 0 Vlag van Denemarken Denemarken Råsundastadion, Solna
Toeschouwers: 29,902
Scheidsrechter: Aron Schmidhuber (Vlag van Duitsland(Duitsland))
Brolin Goal 58' Wedstrijdverslag

17 juni 1992
17:15
Zweden Vlag van Zweden 2 – 1 Vlag van Engeland Engeland Råsundastadion, Solna
Toeschouwers: 30,126
Scheidsrechter: José Rosa dos Santos (Vlag van Portugal((Portugal))
Eriksson Goal 51'
Brolin Goal 82'
Wedstrijdverslag Platt Goal 4'

17 juni 1992
20:15
Frankrijk Vlag van Frankrijk 1– 2 Vlag van Denemarken Denemarken Malmö Stadion, Malmö
Toeschouwers: 25,673
Scheidsrechter: Hubert Forstinger (Vlag van Oostenrijk(Oostenrijk))
Papin Goal 60' Wedstrijdverslag Larsen Goal 8'
Elstrup Goal 78'

Groep B[bewerken]

Het niveau in de andere groep was iets beter in de eerste vier wedstrijden, maar ook hier werd er weinig gescoord: vijf. Nederland speelde met liefst acht spelers, die vier jaar geleden Europees Kampioen werden en begon tegen Schotland voortvarend. Vooral in de eerste helft was Ruud Gullit ongrijpbaar, maar doelpunten leverde het niet op. In de tweede helft werd het spel minder, maar het nieuwe talent Dennis Bergkamp zorgde vlak voor tijd voor de winnende treffer na voorbereidend werk van Gullit en van Basten. In de tweede wedstrijd tegen de voormalige Sovjet-Unie het GOS had Ruud Gullit het stukken zwaarder, hij werd volledig uitgeschakeld door Viktor Onopko. Nederland had het beste van spel zonder uit te blinken, maar scheidsrechter Peter Mikkelsen keurde een geldig doelpunt van Marco van Basten af.

Duitsland speelde voor het eerst sinds de hereniging en de wereldkampioen had het team ververst met een aantal Oost-Duitse spelers als Matthias Sammer en Thomas Doll. Daar stond tegenover, dat aanvoerder Lothar Matthäus ernstig geblesseerd raakte, Duitsland was hun leider kwijt. In de wedstrijd tegen GOS raakte ook Rudi Völler geblesserd, hij zou niet meer in actie komen dit toernooi. Duitsland ontsnapte aan een nederlaag, Thomas Häßler scoorde met een fraaie vrije trap in blessure-tijd. Tegen Schotland hadden ze het ook zwaar, maar de Schotten misten veel kansen en de Duitsers wonnen met 2-0. Het verloor in deze wedstrijd Guido Buchwald en Stefan Reuter met hoofdwonden, omdat de strijdlustige Schotten niet opgaven.

Nederland moest nu winnen van de wereldkampioen om in ieder geval boven Duitsland te eindigen en niet afhankelijk te zijn van de uitslag Schotland-GOS. In de eerste helft domineerde Nederland de wedstrijd en met name de Duitse libero Manfred Binz maakte een onzekere indruk. Twee dode spelmomenten, beide na overtredingen op Marco van Basten, in de 4e en 14e minuut bezorgden Nederland een 2-0-voorsprong. In de 4e minuut kopte Frank Rijkaard een vrije trap van Ronald Koeman binnen en ruim 10 minuten later legde Ronald Koeman succesvol af op Rob Witschge, die zo zijn eerste interlandgoal maakte. Hoogtepunt was een keiharde volley van uitblinker van Basten, die op de lat belande. In de tweede helft werd Binz gewisseld en de Duitsers gingen er tegenaan, Jürgen Klinsmann scoorde vrij snel de aansluitingstreffer en de paniek sloeg toe in het Nederlandse kamp, Rijkaard scoorde bijna in eigen doel, maar de bal belandde op de lat. Na 20 minuten herpakte Oranje zich en via een prachtige aanval waarbij Marco van Basten als bliksemafleider fungeerde, scoorde Dennis Bergkamp zijn tweede toernooigoal. Mooiste moment aan de aanval was, dat van Basten signalen gaf aan Aron Winter, dat hij de bal moest geven aan Bergkamp. Duitsland werd gered door Schotland, dat hun sportieve plicht deed door met 3-0 van GOS te winnen. Het was een droevig einde van een team bestaande uit 15 Russen, drie Oekraïners, één Georgiër en één Wit-Rus, voortaan zouden deze spelers voor hun eigen land spelen.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Nederland Nederland 3 2 1 0 4 1 3 5
Vlag van Duitsland Duitsland 3 1 1 1 4 4 0 3
Vlag van Schotland Schotland 3 1 0 2 3 3 0 2
Vlag van Gemenebest van Onafhankelijke Staten GOS 3 0 2 1 1 4 -3 2

12 juni 1992
17:15
Nederland Vlag van Nederland 1–0 Vlag van Schotland Schotland Ullevi, Gothenburg
Toeschouwers: 35,720
Scheidsrechter: Bo Karlsson (Vlag van Zweden(Zweden))
Bergkamp Goal 75' Wedstrijdverslag



12 juni 1992
20:15
GOS Vlag van Gemenebest van Onafhankelijke Staten 1-1 Vlag van Duitsland Duitsland Idrottsparken, Norrköping
Toeschouwers: 17,410
Scheidsrechter: Gérard Biguet (Vlag van Frankrijk(Frankrijk))
Dobrovolski Goal 64' (pen.) Wedstrijdverslag Häßler Goal 90'

15 juni 1992
17:15
Schotland Vlag van Schotland 0 - 2 Vlag van Duitsland Duitsland Idrottsparken, Norrköping
Toeschouwers: 17,638
Scheidsrechter: Guy Goethals (Vlag van België(België))
Wedstrijdverslag Riedle Goal 29'
Effenberg Goal 47'

15 juni 1992
20:15
Nederland Vlag van Nederland 0 - 0 Vlag van Gemenebest van Onafhankelijke Staten GOS Ullevi, Gothenburg
Toeschouwers: 34,400
Scheidsrechter: Peter Mikkelsen (Vlag van Denemarken(Denemarken))
Wedstrijdverslag

18 juni 1992
20:15
Nederland Vlag van Nederland 3 - 1 Vlag van Duitsland Duitsland Ullevi, Gothenburg
Toeschouwers: 37,725
Scheidsrechter: Pierluigi Pairetto (Vlag van Italië(Italië)))
Rijkaard Goal 4'
Witschge Goal 15'
Bergkamp Goal 72'
Wedstrijdverslag Klinsmann Goal 53'

17 juni 1992
20:15
Schotland Vlag van Schotland 3 - 0 Vlag van Gemenebest van Onafhankelijke Staten GOS Idrottsparken, Norrköping
Toeschouwers: 14,660
Scheidsrechter: Kurt Röthlisberger (Vlag van Zwitserland(Zwitserland))
McStay Goal 7'
McClair Goal 16'
McAllister Goal 84' (pen.)
Wedstrijdverslag

Halve finales[bewerken]


21 juni 1992
20:15
Zweden Vlag van Zweden 2 – 3 Vlag van Duitsland Duitsland Råsunda stadion, Solna
Toeschouwers: 28.827
Scheidsrechter: Tullio Lanese (Vlag van Italië Italië)
Brolin Goal 64' (pen.)
Andersson Goal 89'
Wedstrijdverslag Goal 11' Häßler
Goal 59' Goal 88'Riedle

Zweden had goede hoop op een finale-plaats na een prima eerste ronde, maar had problemen op het middenveld door de schorsing van Stefan Schwarz en omdat Jonas Thern geblesseerd aan de wedstrijd begon. Duitsland had een beroerde eerste ronde achter de rug, maar stond er altijd als het echt moest. Ze waren heer en meester in de eerste helft, vooral Thomas Häßler maakte indruk met zijn dribbles en scoorde net als tegen de GOS met een vrije trap, aanvoerder Andreas Brehme raakte de paal met een andere vrije trap. In de tweede helft kwam Zweden twee keer terug in de wedstrijd, maar door twee doelpunten van Karl-Heinz Riedle won Duitsland met 3-2.


22 juni 1992
20:15
Nederland Vlag van Nederland 2 – 2
(nv)
Vlag van Denemarken Denemarken Ullevi, Göteborg
Toeschouwers: 37.450
Scheidsrechter: Emilio Soriano Aladrén (Vlag van Spanje Spanje)
Bergkamp Goal 23'
Rijkaard Goal 86'
Wedstrijdverslag Goal 5' Goal 33' Larsen
    strafschoppen  
R. Koeman Gescoord met penalty
van Basten Gemiste strafschop (saved)
Bergkamp Gescoord met penalty
Rijkaard Gescoord met penalty
Rob Witschge Gescoord met penalty
4 – 5 Gescoord met penalty Larsen
Gescoord met penalty Povlsen
Gescoord met penalty Elstrup
Gescoord met penalty Vilfort
Gescoord met penalty Christofte
 

Net als in 1976, was Nederland meer bezig met een finale tegen Duitsland dan de nog te spelen halve finale. Nederland had indruk gemaakt in de wedstrijd tegen Duitsland en invaller Denemarken moet geen probleem zijn. Denemarken begon net als tegen Frankrijk agressief aan de wedstrijd en de dromende Nederlanders hadden er geen antwoord op. De verdediging werd verwaarloosd en met name Flemming Povlsen dolde de nog jonge Frank de Boer regelmatig. Slecht verdedigen leverde een snelle achterstand op door Larsen, hetgeen teniet werd gedaan door Dennis Bergkamp . Nederland was echter nog steeds niet wakker en vlak daarna profiteerde Larsen van slecht uitverdedigen van Ronald Koeman. Tot ver in de tweede helft was Denemarken veel sterker, maar na een ernstige blessure van Hendrik Andersen (gezwollen knieschijf na een duel met Marco van Basten), kwam Nederland eindelijk in de wedstrijd. Na wat gemiste halve kansen scoorde Frank Rijkaard vijf minuten voor tijd. In de verlenging had Nederland het beste van het spel tegen de vermoeide Denen, maar met name Bryan Roy miste een grote kans. Strafschoppen waren onvermijdelijk en uitgerekend Marco van Basten, de topscorer van het vorige EK miste als enige een strafschop, zijn strafschop werd gestopt door Peter Schmeichel. Hans van Breukelen kon zijn reputatie als "strafschop-killer" niet waarmaken en de ultieme underdog stond opeens in de finale.

Finale[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Finale Europees kampioenschap voetbal 1992 voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

26 juni 1992
20:15
Denemarken Vlag van Denemarken 2 – 0 Vlag van Duitsland Duitsland Ullevi, Göteborg
Toeschouwers: 37.800
Scheidsrechter: Bruno Galler (Zwitserland)
Jensen Goal 18'
Vilfort Goal 78'

Kampioen[bewerken]

Star*.svg
Vlag van Denemarken
DENEMARKEN
1ste titel