Genootschap der Vrienden

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Genootschap der Vrienden (algemeen bekend als: Quakers) vormen een groep ondogmatische gelovigen, die zijn wortels vindt in de christelijke traditie. Het leven en de overgeleverde uitspraken van Jezus vormen een belangrijke inspiratiebron.

Dit genootschap werd in 1649 door George Fox gesticht.

Quakers geloven dat er iets van God in ieder mens is, wat door ieder mens ervaren kan worden. Zij noemen dat ook wel het "innerlijk licht" of "inwaartse licht". Zij herkennen zich in de gedachte dat allen door dezelfde bron geïnspireerd kunnen worden. In de Quakergemeenschap in Nederland, evenals elders in de wereld, bestaan verschillende affiniteiten waaronder een evangelische, vrijzinnig-christelijke en universalistische. Deze sluiten elkaar wederzijds niet uit. Deze verscheidenheid ervaren Quakers als waardevol. Quakers proberen, vaak met anderen samen, mensen tot elkaar te brengen om verzoening, gerechtigheid en vrede te bevorderen.

Een (sinds eind negentiende eeuw klein) deel van de Quakers verwerpt het werelds genot en streeft een ascetisch leven na. Deze groep is vooral bekend uit de Verenigde Staten, waar de groep vergeleken wordt met andere christelijke minderheidsgroepen als de Amish en de Mormonen. Daarentegenover kunnen veel Quakers in bijvoorbeeld het oosten van de VS, in Engeland en in Nederland juist tot de radicale vrijzinnigheid worden gerekend.

[bewerk] Naam

De benaming Quakers (van het Engelse werkwoord 'quake', dat beven betekent) ontstond in 1650, toen George Fox voor de rechter moest verschijnen voor een aanklacht wegens godslastering. Volgens Fox' Journal noemde de rechter hen quakers naar aanleiding van zijn oproep te beven voor het woord van God, een verwijzing naar de Bijbel (Jesaja 66:2, Ezra 9:4). De oorspronkelijk als spotnaam bedoelde benaming werd later als geuzennaam gehandhaafd. De benaming Society of Friends, die veel aanhangers prefereren, ontstond pas later.^[1]