Hanbalieten

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Het hanbalisme is binnen de soennitische islam een van de vier scholen (madhhabs) ten aanzien van de godsdienstige wet, de fikh.

Opgericht door Ahmad Ibn Hanbal wordt het beschouwd als de school die het meest conservatief is. De Koran wordt boven de soenna geplaatst. Op grond van overleveringen van Mohammed mag geen naskh worden toegepast. Logica en analogie worden afgewezen, maar door het principe van toelaatbaarheid (ibaha) is de school in sommige gevallen flexibeler dan de andere rechtsscholen.

Ibn Taymiyya die leefde rond 1300 in Damascus was een van de belangrijkste hanbalitische juristen. De latere Mohammed ibn Abdul-Wahhab uit Arabië behoorde ook tot deze madhhab.

De hanbalitische rechtsschool is de kleinste van de vier madhhabs. De andere drie andere scholen zijn sjafisme, malikisme en hanafisme. Ondanks de kleine aanhang hebben de ideeën en opvattingen nog steeds grote invloed op religieus-politieke groeperingen. De wahabieten behoren tot de hanbalieten en zijn dominant in deze madhhab.

Het hanbalisme is voornamelijk te vinden onder soennitische moslims in Saoedi-Arabië, Qatar, Oman en de Verenigde Arabische Emiraten. In Saoedi-Arabië is het de officiële madhhab.

Het naast elkaar bestaan van vier verschillende scholen met betrekking tot de interpretatie van godsdienstige wetten binnen de soennitische islam moet niet als een schisma worden gezien. Er bestaat tussen de verschillende madhhabs weinig tot geen vijandigheid. Er is een kruisbestuiving van ideeën en debat dat er toe dient de leerstellingen van iedere school te verfijnen. Het is niet ongewoon of verboden, dat een individu een bepaalde school volgt, maar voor een bepaalde kwestie het standpunt van een andere school inneemt.