Magnetische veldsterkte

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Elektromagnetisme
Lightning strike jan 2007.jpg
Elektriciteit · Magnetisme

De magnetische veldsterkte, meestal aangeduid met het symbool \vec{H}, is een vectorgrootheid die de sterkte van een magnetisch veld uitdrukt. In het SI-stelsel wordt de magnetische veldsterkte uitgedrukt in ampère per meter ofwel A/m. Een oudere eenheid in het cgs-stelsel is de oersted (=1000/4π ≈ 79,5775 A/m)

De magnetische veldsterkte hangt volgens de Wet van Ampère als volgt samen met een elektrische stroom I die door een lus C omsloten wordt:

\oint_C \vec{H} \cdot \mathrm{d}\vec{\ell} = I

De magnetische veldsterkte is de tegenhanger van de magnetische-fluxdichtheid \vec{B} (ook magnetische inductie genoemd) in de wetten van Maxwell. De relatie tussen beide:

\vec{B} = \mu\vec{H},

waarin \mu de magnetische permeabiliteit van het medium is.