Magnetische flux

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Elektromagnetisme
Lightning strike jan 2007.jpg
Elektriciteit · Magnetisme

De magnetische flux door een oppervlak A is een natuurkundige grootheid waarmee de "hoeveelheid magnetisme", op het oppervlak A, of beter, de hoeveelheid magnetische veldlijnen die het oppervlak A doorkruisen, wordt aangegeven. Magnetische flux, soms ook 'magnetische stroom' genoemd, wordt uitgedrukt in weber of voltseconde.

Als symbool voor magnetische flux wordt doorgaans de Griekse hoofdletter Φ (phi) gebruikt.

\mathit{\Phi} = \int_A\vec{B}\cdot \vec{dA}.

Daarin is:

Φ de magnetische flux in Vs of weber (Wb)
A het oppervlak
\vec B de magnetische fluxdichtheid in Vs/m2 of tesla (T)
\vec{dA} de normaalvector op het oppervlak A in m2


Als het magnetisch veld homogeen is en het oppervlak niet gekromd, dan is de magnetische flux gelijk aan het inwendig product van de magnetische fluxdichtheid \vec B en het oppervlak \vec A:

\mathit{\Phi} = \vec{B}\cdot\vec{dA} = B A \cos\alpha,

waarin B en A de lengtes van de vectoren \vec B en \vec {dA} zijn, en α de hoek tussen de vectoren.

Zie ook[bewerken]