Magnetische flux
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
De magnetische flux door een oppervlak A is een natuurkundige grootheid waarmee de "hoeveelheid magnetisme", op het oppervlak A, of beter, de hoeveelheid magnetische veldlijnen die het oppervlak A doorkruisen, wordt aangegeven. Magnetische flux, soms ook 'magnetische stroom' genoemd, wordt uitgedrukt in weber of voltseconde.
Als symbool voor magnetische flux wordt doorgaans de Griekse hoofdletter Φ (phi) gebruikt.
Daarin is:
- Φ de magnetische flux in Vs of weber (Wb)
- A het oppervlak
de magnetische fluxdichtheid in Vs/m² of tesla (T)
de normaalvector op het oppervlak A in m2
Als het magnetisch veld homogeen is en het oppervlak niet gekromd, dan is de magnetische flux gelijk aan het inwendig product van de magnetische fluxdichtheid
en het oppervlak
:
waarin B en A de lengtes van de vectoren
en
zijn, en α de hoek tussen de vectoren.

