Patton (film)
| Patton De duivel der pantserwagens (B) |
||||
| Afbeelding gewenst | ||||
| Regie | Franklin J. Schaffner | |||
| Productie | Frank McCarthy | |||
| Scenario | Ladislas Farago Omar Bradley Francis Ford Coppola Edmund H. North |
|||
| Hoofdrollen | George C. Scott Karl Malden |
|||
| Muziek | Jerry Goldsmith | |||
| Cinematografie | Fred Koenekamp | |||
| Distributie | 20th Century Fox | |||
| Genre | Oorlog Drama Biografie |
|||
| Lengte | 170 minuten | |||
| Taal | Engels Duits Frans Russisch Arabisch |
|||
| Land |  Verenigde Staten |
|||
| Budget | $12 000 000 (schatting) | |||
| IMDb-profiel | ||||
| MovieMeter-profiel | ||||
|
||||
Patton is een Amerikaanse film uit 1970 over het leven van Generaal George Smith Patton Jr. met in de hoofdrol George C. Scott. Vooral door de openingsscène waarin Scott opkomt met op de achtergrond een enorme Amerikaanse vlag is dit een soort cultfilm geworden. In de film houdt Scott een zeer krijgshaftige redevoering doorspekt met 'ongecensureerde soldatentaal'. In werkelijkheid was Patton geen geweldig spreker, maar volgens de overlevering moest zijn werkelijke speech die hij eens hield en die voor deze scène model stond, toch nog 'gezuiverd' worden van al te obscene termen alvorens aan het bioscooppubliek te mogen vertonen.
Goed uit de verf komen niet alleen zijn talenten als veldheer, maar ook zijn eigenaardigheden, zoals zijn geloof in reïncarnatie, zijn grimmige rivaliteit met de Britse maarschalk Bernard Montgomery, die een even groot ego had als hij, en zijn geringe belangstelling voor politieke gevoeligheden, waardoor hij na de Siciliaanse campagne zelfs tijdelijk van zijn commando ontheven werd. Na de Invasie in Normandië was hij toch weer nodig om de Amerikanen te laten uitbreken naar Parijs en verder naar Duitsland, maar bleek van diplomatie nog steeds geen kaas gegeten te hebben. Dat zijn wereldbeeld evenmin vredelievend was als dat van de nazi's en dat hij de communistische bondgenoten haast evenzeer haatte als de nazi's was tot daaraan toe, maar hij suggereerde zelfs dat de Amerikanen en de Britten moesten doorstoten naar Moskou, dan konden ze samen de wereld beheersen. Zij collega Omar Bradley probeerde hem uit te leggen dat zijn eigen grote mond zijn grootste vijand was.
[bewerken] Prijzen
De film won 7 Oscars en nog eens 17 andere prijzen & 7 nominaties
[bewerken] Rolverdeling
- George C. Scott - George S. Patton
- Karl Malden - Omar Bradley
- Stephen Young - Chester B. Hansen
- Michael Strong - Hobart Carver
- Carey Loftin - Bradleys chauffeur
- Michael Bates - Bernard Law Montgomery
- Frank Latimore - Henry Davenport
- Morgan Paull - Richard N. Jenson
- Karl Michael Vogler - F.M. Erwin Rommel
- Bill Hickman - Pattons chauffeur
- Siegfried Rauch- Kapitein Steiger
- Richard Münch- Alfred Jodl
