Rode wouw

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Rode wouw
IUCN-status: Gevoelig[1] (2013)
Milvus milvus R(ThKraft).jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Aves (Vogels)
Orde: Accipitriformes
Familie: Accipitridae (Arendachtigen)
Geslacht: Milvus (Wouwen)
Soort
Milvus milvus
(Linnaeus, 1758)
Voorkomen als: jaarvogel (groen), zomergast (oranje) en wintergast (blauw)
Voorkomen als: jaarvogel (groen), zomergast (oranje) en wintergast (blauw)
Afbeeldingen op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels
Rode wouw op Texel

De rode wouw (Milvus milvus) is een vogel uit de familie van arendachtigen (Accipitridae).

Kenmerken[bewerken]

Een volwassen exemplaar is circa 62 centimeter groot, 750 tot 1000 gram zwaar en heeft een spanwijdte van ongeveer 160 cm.[2] Het uiterlijk lijkt op dat van de buizerd, maar de rode wouw is meer roodachtig en heeft een diep gevorkte staart. De soort is hieraan te onderscheiden van de nauw verwante zwarte wouw, die een ondiep gevorkte staart heeft.[2]

Leefwijze[bewerken]

De rode wouw jaagt op kleine en middelgrote zoogdieren en vogels, grote insecten, maar kan ook prooien van andere roofvogels afpakken. Daarnaast is hij een aaseter. Hij heeft een voorkeur voor halfopen landschappen, waar in landbouwgebieden kan worden gejaagd, en in kleine bossen kan worden gebroed.

Voortplanting[bewerken]

Het legsel bestaat uit twee tot zes eieren.

Broedgebied[bewerken]

De rode wouw is deels trekvogel en komt als broedvogel voor in grote delen van Centraal- en Zuid-Europa. Vooral in Duitsland en Frankrijk komen grote populaties voor. Duitsland herbergt 30% van de totale broedpopulatie in Europa. Daarnaast kan de rode wouw broedend worden aangetroffen in Spanje, Portugal, Italië, Zwitserland, Oostenrijk, Polen, de Baltische staten, West-Rusland, Hongarije, Slowakije, Tsjechië, Roemenië, Bulgarije, de Kaukasus, Wit-Rusland, de landen van voormalig Joegoslavië en Noord-Afrika. In Scandinavië is de soort beperkt tot Zuid-Zweden en het eiland Gotland. In Groot-Brittannië en Ierland ontbreekt de soort, met uitzondering van een geïsoleerde populatie in het zuiden van Wales. Herintroductie in Engeland, Schotland en Ierland in de jaren 90 verloopt echter succesvol. In het voorjaar van 2011 werden bij een vogeltelling in Britse tuinen zo'n 2.000 broedende paren geteld.[3] In Nederland en België is de rode wouw een onregelmatige broedvogel.

De soort telt 2 ondersoorten:

Overwinteringsgebied[bewerken]

De rode wouw overwintert voornamelijk in Zuid-Europa en Noord-Afrika, deels ook elders in Afrika. Hij komt het gehele jaar door in Spanje, Portugal, Italië en de Balkan voor. In de winter komt hij ook in Griekenland voor.

Voorkomen en status in Nederland en Vlaanderen[bewerken]

In Nederland is de rode wouw vooral een regelmatige doortrekker in klein aantal in voor- en najaar. De soort is echter ook een onregelmatige broedvogel. In de periode 1973-1977 werden 2 zekere en 6 waarschijnlijke broedgevallen vastgesteld, in 1977-2000 waren er minstens 10 pogingen tot broeden. In 1975-1999 zijn 55 dood gevonden rode wouwen onderzocht en toen bleek dat 45 dieren vergiftigd waren.[4] Volgens SOVON waren er in 1998-2007 geen broedgevallen in Nederland.[5] In 2008 werd door Natuurmonumenten weer een broedgeval in Oost-Groningen gemeld, waarbij een jong werd grootgebracht.
Ook in Vlaanderen is de rode wouw een slechts toevallige broedvogel. In 1998 vond een geslaagd broedgeval plaats in Ursel (Oost-Vlaanderen), in 2000 een mislukt broedgeval in Ieper (West-Vlaanderen) en in de zomer van 2014 ten slotte een geslaagde broed in het Dijleland (Vlaams-Brabant).[6]

De rode wouw is in 2004 niet op de Nederlandse rode lijst gezet. De soort staat wel op de Vlaamse rode lijst als zeldzaam. De rode wouw staat als gevoelig op de internationale rode lijst van de IUCN.[1]

Fotogalerij[bewerken]

Trivia[bewerken]

  • Het keizerrijk Japan eerde de rode wouw met een militaire Orde van de Wouw die in 1945 werd opgeheven.

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b (en) op de IUCN Red List of Threatened Species.
  2. a b Mebs, Theodoor. 1991. Roofvogels van Europa. Thieme: Baarn. ISBN 90-5210-077-2.
  3. Almost extinct Red Kite makes comeback. BBC (28 april 2011) Geraadpleegd op 3 mei 2011
  4. Bijlsma, R.G., F. Hustings & C.J. Camphuysen, 2001. Avifauna van Nederland 2. ISBN 90-74345-21-2
  5. SOVON Rode wouw: Verspreiding en aantalsontwikkeling in Nederland
  6. Rode wouw broedt voor het eerst in het Dijleland, deredactie.be, 24 oktober 2014.